BÖLÜM 41:BİR GÜNÜN HAYALİ

Ev eşyaları alınmış, eksikler tamamlanmış ve yavaş yavaş eve yerleşmiştik.

Geçtiğimiz haftalar boyunca neredeyse her günümüz alışveriş merkezlerinde, mobilya mağazalarında ve birbirinden farklı dükkânlarda geçmişti. Bazen bir tabak yüzünden tartışmış, bazen bir koltuğun rengi konusunda dakikalarca konuşmuştuk.

Ama sonunda evimiz, gerçekten bizim evimiz gibi görünmeye başlamıştı.

Şimdi sırada daha önemli bir şey vardı.

Düğünde giyilecekler…

Özellikle de benim giyeceğim şey.

Gelinlik.

O kelimeyi düşünmek bile garip hissettiriyordu.

Çünkü yıllarca Alp'le çocukluğumuzdan, okuldan, üniversiteden, ayrılıklardan ve yeniden bir araya gelmekten bahsetmiştik.

Ama ilk defa geleceğimiz bu kadar gerçek görünüyordu.

O sabah Ceyda'nın arabasında Esma'yla birlikte gelinlik mağazalarının olduğu caddeye doğru gidiyorduk.

Esma arka koltukta oturmuş, elindeki kahvesinden küçük bir yudum alıyordu.

Ceyda ise direksiyonda, sanki kendi düğünüymüş gibi heyecanlıydı.

"Derin."

"Efendim?"

"Bugün ağlamayacağına söz ver."

Kaşlarımı çattım.

"Niye ağlayayım?"

Ceyda bana aynadan baktı.

"İlk gelinliği giydiğinde aynaya bakıp 'Ben gerçekten evleniyorum' diyeceksin. Sonra ağlayacaksın."

"Saçmalama."

Esma güldü.

"Bence de ağlar."

"Ya siz neden benim ağlayacağıma bu kadar eminsiniz?"

Ceyda omuz silkti.

"Çünkü seni tanıyoruz."

"Ben o kadar duygusal değilim."

İkisi birden bana baktı.

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra Esma:

"Derin…"

"Ne?"

"Sen geçen hafta yeni aldığımız kahve fincanlarını görünce bile duygulandın."

"Çünkü çok güzellerdi!"

Ceyda kahkahayı bastı.

"Tamam, gelinlik konusunda da aynısını yaparsın."

Gülerek başımı cama yasladım.

"İnşallah güzel bir şey buluruz."

Ceyda hemen:

"Bulacağız."

"Ya beğenmezsem?"

"Başka bakacağız."

"Ya onu da beğenmezsem?"

"Yine bakacağız."

"Ya—"

"Derin."

"Efendim?"

"Sen bugün evlenmiyorsun. Sadece gelinlik bakıyorsun."

Gülmeye başladım.

"Haklısın."

---

Mağazaya girdiğimizde her yerde bembeyaz gelinlikler vardı.

Bir an olduğum yerde kaldım.

Danteller, tüller, uzun kuyruklar, sade modeller…

Hepsi birbirinden farklıydı.

Esma yanıma geldi.

"Nasıl hissediyorsun?"

"Garip."

"Neden?"

"Çünkü bunlardan biri bir gün gerçekten benim olacak."

Ceyda hemen araya girdi.

"Bir tane değil. En güzelini bulacağız."

Satış danışmanı yanımıza geldi.

"Hoş geldiniz. Gelinlik bakıyorsunuz sanırım."

Ceyda benden önce cevap verdi.

"Evet. Ama kendisi kararsız."

"Ben kararsız değilim."

Esma güldü.

"Daha hiçbirini görmeden kararsızsın."

Danışman birkaç model gösterdi.

İlk olarak sade, düz kesimli bir gelinlik seçtim.

Kabine girdim.

Bir süre sonra perdeyi açtığımda Ceyda'nın gözleri büyüdü.

"Derin…"

"Nasıl?"

"Çok güzel."

Esma da ayağa kalktı.

"Gerçekten yakışmış."

Aynanın karşısına geçtim.

Bir süre kendime baktım.

Gelinlik güzeldi.

Ama içimde bir şey eksikti.

"Ne bileyim…"

Ceyda hemen anladı.

"Bu değil."

Başımı salladım.

"Bu değil."

"Tamam. Çıkar."

İkinci gelinliği denedim.

Sonra üçüncüyü.

Dördüncüyü…

Bir tanesi çok gösterişliydi.

Bir tanesi fazla sade.

Bir tanesi çok ağırdı.

Bir tanesi güzel olmasına rağmen bana hiç benzemiyordu.

Bir süre sonra kabinden çıkıp koltuğa oturdum.

"Ben bunu bulamayacağım galiba."

Esma yanıma oturdu.

"Bulacaksın."

"Ya bulamazsam?"

"Bir gelinlik bulamazsan başka gün yine geliriz."

Ceyda:

"İstersen yüz tane deneriz."

"Yüz tane mi?"

"Evet."

"Sen benimle dalga mı geçiyorsun?"

"Hayır. Hazırlıklıyım."

Gülmeye başladım.

Tam o sırada telefonum çaldı.

Ekranda Alp'in adı vardı.

Açtım.

"Efendim?"

"Neredesin?"

"Gelinlik bakıyorum."

Kısa bir sessizlik oldu.

"Nasıl gidiyor?"

"Henüz bulamadım."

"Beğendiğin oldu mu?"

"Oldu ama içime sinmedi."

"Bulursun."

"Sen ne yapıyorsun?"

"Ben de dışarıdayım."

"Neredesin?"

"Emre ve Efe'yle."

"Ne yapıyorsunuz?"

"Sonra söylerim."

Şüpheyle gözlerimi kıstım.

"Bir şey mi çeviriyorsunuz?"

"Hayır."

"Alp."

"Derin."

"Şüphelendim."

Telefonun diğer ucundan hafifçe güldüğünü duydum.

"Sen gelinliğini bulmaya çalış. Ben de kendi işimi halledeyim."

"Tamam."

"Sonra görüşürüz."

"Tamam."

Telefonu kapattığımda Ceyda bana baktı.

"Ne yapıyormuş?"

"Bilmiyorum."

Esma:

"Kesin damatlık bakıyor."

"Belki."

Ceyda hemen:

"Alp damatlık seçerken de kesin elli tane model eleştirir."

Güldüm.

"Kesin."

---

Yaklaşık bir saat daha mağazada kaldık.

Sonra başka bir model denemek için tekrar kabine girdim.

Bu kez üzerimdeki gelinlik diğerlerinden farklıydı.

Sade.

Zarif.

Abartısız.

Aynaya baktığımda ilk defa uzun süre konuşmadan kaldım.

Ceyda perdeyi hafifçe araladı.

"Derin?"

"Bir dakika."

Aynaya baktım.

Bu kez içimde farklı bir his vardı.

Sanki gerçekten bir şey değişmişti.

Ceyda içeri girdi.

"Bu?"

Başımı hafifçe eğdim.

"Bu…"

Esma da yanıma geldi.

"Ne düşünüyorsun?"

"Galiba bunu sevdim."

Ceyda'nın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

"İşte aradığımız cümle buydu!"

Güldüm.

"Ama hemen almayacağım."

"Niye?"

"Biraz daha bakmak istiyorum."

Esma başını salladı.

"Doğru."

Tam o sırada mağazanın kapısı açıldı.

Başımı çevirdim.

Alp içeri girdi.

Arkasında Emre ve Efe vardı.

Şaşkınlıkla ona baktım.

"Sen ne yapıyorsun burada?"

Alp ellerini cebine koydu.

"Geçiyorduk."

Ceyda hemen güldü.

"Tabii. Gelinlik mağazasının önünden geçiyordunuz."

Efe:

"Biz bir şey yapmadık."

Emre de:

"Ben zaten baştan beri gelmemizin kötü fikir olduğunu söyledim."

Alp onlara kısa bir bakış attı.

Sonra gözleri bana döndü.

Bir an hiçbir şey söylemedi.

Ben de onun bakışını anlamaya çalıştım.

"Ne?"

"Bir şey yok."

"Bakıyorsun."

"Bakıyorum."

"Niye?"

Alp birkaç saniye sustu.

Sonra:

"Yakışmış."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Gelinlik mi?"

"Sen."

Yüzümün ısındığını hissettim.

Ceyda hemen arkasını döndü.

"Ben yokum."

Esma gülmeye başladı.

Efe:

"Biz de yokuz."

Emre:

"Ben zaten keşke hiç gelmeseydik diyorum."

Alp hafifçe gülümsedi.

Ben ise aynaya tekrar baktım.

Sonra ona döndüm.

"Beğendin mi gerçekten?"

"Beğendim."

"Çok mu?"

Alp başını hafifçe yana eğdi.

"Çok."

Gülümsedim.

"Ama daha karar vermedim."

"Verme."

Şaşırdım.

"Niye?"

"İçine sineni bul."

Bir an sustum.

Sonra başımı salladım.

"Tamam."

Alp birkaç saniye daha bana baktı.

"Ben dışarıda bekliyorum."

"Niye?"

"Çünkü birazdan burada daha fazla erkek olursa gelinlik seçemezsiniz."

Efe kahkahayı patlattı.

"Alp kıskançlığa da çözüm buldu."

Alp ona baktı.

"Kes."

Gülerek tekrar kabine girdim.

Ama aynadaki yansımama bakarken aklımda tek bir şey vardı.

Bir gün gerçekten o gelinliği giyecektim.

Ve karşısında Alp olacaktı.

Belki bugün değildi.

Belki henüz karar vermemiştim.

Ama ilk defa o günün hayalini kurarken korkmuyordum.

Aksine…

İçimde tatlı bir heyecan vardı.

Çünkü o gelecek artık uzak bir hayal değil,

yavaş yavaş bizim gerçeğimiz oluyordu.