BÖLÜM 31:SON ÖĞRENEN

Efe ve Esma'nın nişanının üzerinden yaklaşık bir hafta geçmişti.

Hayat yeniden kendi düzenine dönmüştü.

Derin sabahları hukuk bürosuna gidiyor, Esma da onun yanında çalışıyordu. İkisi bir süredir üzerinde çalıştıkları bir dosyayı sonunda duruşma aşamasına getirmişti.

Dosyanın konusu boşanmaydı.

Kadın, eşinin kendisini aldattığını öğrenmiş ve boşanmak istemişti. Aynı zamanda evlilik boyunca edinilen mallar ve maddi haklar konusunda da talepleri vardı.

Duruşma günü geldiğinde Derin dosyayı son kez kontrol etti.

Esma yanına oturdu.

— Hazır mısın?

Derin dosyayı kapattı.

— Hazırım.

— Adam bayağı zorlayacak gibi duruyor.

— Biliyorum. Ama belgeler ortada.

Duruşma başladığında taraflar dinlendi.

Derin sakin ve dikkatli bir şekilde konuştu. Belgeler sunuldu, tarafların talepleri değerlendirildi.

Sonunda mahkeme boşanmaya karar verdi.

Kadının maddi taleplerinin de bir kısmı kabul edilmişti.

Duruşma salonundan çıktıklarında Esma derin bir nefes aldı.

— Bitti.

Derin başını salladı.

— Evet. Kadın sonunda istediğini aldı.

Tam birkaç adım atmışlardı ki arkalarından adamın sesi duyuldu.

— Siz!

Derin dönüp baktı.

Adam öfkeyle üzerlerine doğru geliyordu.

— Derin, dikkat et!

Her şey bir anda oldu.

Adam Derin'e saldırmaya çalıştı. Derin geri çekilmeye çalışırken dengesini kaybetti. Esma hemen araya girdi.

— Bırak onu!

Koridordaki polisler ve görevliler hemen müdahale etti.

Adam uzaklaştırılırken Derin kolunu tutuyordu.

Esma yanına koştu.

— Derin!

— İyiyim.

— İyi değilsin!

Derin'in kolunda sıyrıklar oluşmuş, yüzünde de küçük bir yara meydana gelmişti.

Polisler olayla ilgilenirken Esma Derin'in yanından ayrılmadı.

Bir süre sonra Derin kontrol için hastaneye götürüldü.

---

Akşam olduğunda Derin evdeydi.

Kolunda sargı vardı.

Yüzündeki küçük yara da temizlenmişti.

Esma karşısında oturuyordu.

— Alp'i arayalım.

Derin hemen başını kaldırdı.

— Hayır.

— Neden?

— Çünkü Alp bunu duyarsa…

Esma sustu.

Derin devam etti.

— O adamı bulmadan durmaz.

— Ama Alp'in bilmeye hakkı var.

— Şimdi değil.

Esma ona baktı.

— Tamam.

Derin başını koltuğa yasladı.

— Hem önemli bir şey yok.

Esma iç çekti.

— Peki.

O gece Derin, Alp'e hiçbir şey söylemedi.

---

Ertesi akşam Alp'in telefonu çaldı.

Derin aramıştı.

— Akşam buluşalım mı? dedi Alp.

Derin birkaç saniye sustu.

— Bugün olmaz.

— Neden?

— Biraz yorgunum.

— Derin…

— Alp, gerçekten. Sonra konuşuruz.

Alp onun sesindeki garipliği fark etmişti.

— Tamam.

Telefon kapandı.

Ama Alp'in içine bir huzursuzluk çökmüştü.

---

Akşam saatlerinde Alp, Derinlerin evinin önüne geldi.

Kapıyı Cemre açtı.

— Alp?

— Merhaba Cemre teyze.

— Hoş geldin oğlum.

Alp içeri girdi.

— Derin'i görebilir miyim?

Cemre bir an duraksadı.

— Uyuyor.

Alp kaşlarını çattı.

— İyi mi?

Cemre cevap vermeden önce düşündü.

— İyi.

Alp birkaç saniye ona baktı.

— Cemre teyze… Hiç doğru söylüyorsun gibi gelmedi.

Cemre iç çekti.

— Çok geç oldu. Ama istersen odasına gir. Sessizce konuşursunuz.

Alp başını salladı.

— Tamam.

Koridordan Derin'in odasına doğru yürüdü.

Kapıyı yavaşça açtı.

Derin yatakta uyuyordu.

Alp birkaç saniye olduğu yerde kaldı.

Sonra içeri girdi.

Derin'in kolundaki sargıyı görünce yüzü değişti.

Yüzündeki küçük yarayı fark ettiğinde ise ne diyeceğini bilemedi.

Yanına oturdu.

Üzerindeki örtüyü biraz düzeltti.

Sonra saçlarını hafifçe okşadı.

— Şimdi senin neden görüşmek istemediğin belli oldu…

Derin uykusunda hafifçe kıpırdandı.

Alp ayağa kalkıp odadan çıktı.

Cemre salondaydı.

Alp'in yüzünü görünce sessiz kaldı.

— Cemre teyze…

— Söyle oğlum.

— Ne oldu?

Cemre başını öne eğdi.

— Derin anlatsın istedim.

Alp:

— Onun anlatmayacağını ikimiz de biliyoruz.

Cemre derin bir nefes aldı.

— Duruşması vardı ya…

— Evet.

— Davadan sonra karşı taraf saldırmaya çalışmış. Polisler hemen müdahale etmiş. Sonra hastaneye götürdük.

Alp'in çenesi gerildi.

— Adamın adı ne?

Cemre hemen:

— Oğlum, sakin ol.

— Cemre teyze…

— Zaten şikâyet edildi. Polisler ilgileniyor.

Alp cevap vermedi.

Tam o sırada koridordan bir ses geldi.

— Anne?

İkisi de döndü.

Derin kapının yanında durmuştu.

Gözlerini ovuşturuyordu.

— Sen misin?

Cemre gülümsedi.

— Evet kızım.

Derin birkaç adım attı.

Sonra karşısında Alp'i gördü.

Bir anda durdu.

— Alp…

Alp ona baktı.

— Niye sana bir şey olduğunda benim haberim olmuyor?

Derin iç çekti.

— Bu yüzden çok sinirleniyorsun.

— Mutlu mu olayım?

— Alp…

— Adam sana ne yapmış, her şeyi sonradan öğrenen tek kişi benim.

Derin başını iki yana salladı.

— Bak, yine kavga etmeden duramıyoruz.

Alp:

— Neden acaba?

Derin:

— Ne bileyim?

Alp ona baktı.

— Belki beni bir yerine takmadığın içindir?

— Ne alaka?

— Şehir değiştiriyorsun, son öğrenen kim? Ben.

Derin sustu.

— İzmir'e geri geliyorsun, yine son öğrenen benim.

— Alp…

— Hadi bunları geçtim. Adamın biri sana saldırıyor, yine son öğrenen benim.

Sesi gittikçe yükselmişti.

— Hah! Ne yapayım ben seninle?

Derin'in gözleri doldu ama sesini sakin tutmaya çalıştı.

— Bir şey yapma o zaman.

Alp sustu.

Derin devam etti.

— Bırak gitsin. Ayrılalım.

Alp'in yüzü bir anda değişti.

— Senin için kolay mı bunu söylemek?

— Benim için kolay mı sanıyorsun?

— O zaman neden söylüyorsun?

— Çünkü seni düşündüm!

Derin'in sesi titredi.

— Sana söyleseydim adamı şikâyet bile etmeden bulmaya giderdin. Haklıyken haksız duruma düşerdik.

Alp sustu.

Derin:

— Ben seni düşündüm.

Alp yavaşça başını salladı.

— Kendini de düşün.

— Düşünüyorum.

— O zaman neden her şeyi tek başına halletmeye çalışıyorsun?

Derin cevap vermedi.

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra Derin:

— Zaman geriye akmıyor Alp.

Alp ona baktı.

— Ama ileride olacakları az da olsa önleyebiliyorum.

Alp birkaç saniye sustu.

Sonra yavaşça konuştu.

— Bir daha ayrılmaktan bahsetme.

Derin kaşlarını çattı.

— Beni sinirlendirme.

Alp hafifçe gülümsedi.

— Sen her sinirlendiğinde ayrılacaksak bizim işimiz var.

Derin istemeden güldü.

— Düzgün durursan bir şey olmaz.

— Dururum.

Derin birkaç saniye ona baktı.

Sonra yanına gidip ona sarıldı.

Alp ilk anda şaşırdı.

Ardından kollarını onun etrafına sardı.

— Kızdırıyorsun beni, dedi Derin.

— Sen de beni korkutuyorsun.

— Özür dilerim.

— Ben de.

Bir süre öylece kaldılar.

Cemre kapının yanında onları izliyordu.

Sonra sessizce:

— Ben sizi yalnız bırakayım.

Deyip odadan çıktı.

Alp, Derin'den ayrılmadan önce ona baktı.

— Bir daha bir şey olduğunda bana söyle.

Derin başını salladı.

— Tamam.

— Söz mü?

— Söz.

Alp gülümsedi.

— Güzel.

Derin de gülümsedi.

— Ama sen de hemen kavga çıkarmayacaksın.

Alp düşündü.

— Söz vermeyeyim.

Derin kahkaha attı.

— Alp!

— Ne?

— Gerçekten çekilmezsin.

— Ama hâlâ buradasın.

Derin başını onun omzuna yasladı.

— Çünkü bazen çekilmez olsan da…

Bir an durdu.

— İyi ki varsın.

Alp'in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

— Sen de iyi ki varsın.

O gece ilk kez ikisi de tartışmanın sonunda birbirlerinden uzaklaşmak yerine aynı yerde kalmayı seçmişti.

Çünkü artık ikisi de biliyordu:

Bazı kavgalar ayrılmak için değil, birbirini kaybetmekten ne kadar korktuğunu anlamak için çıkıyordu.