BÖLÜM 43:EVETT!

Sabah uyandığımda ilk birkaç saniye nerede olduğumu anlayamadım.

Odamın tavanına bakıyordum.

Her şey normaldi.

Yatağım…

Perdeler…

Komodinin üzerindeki telefonum…

Ama sonra gözüm yatağın yanında duran beyaz kılıfa takıldı.

Bir anda hatırladım.

Bugün düğünümdü.

Bir süre hiç kıpırdamadan öylece kaldım.

Bugün.

Gerçekten bugün.

Aylarca konuştuğumuz, haftalarca hazırlandığımız, bazen kavga ettiğimiz, bazen gülmekten yorulduğumuz o gün gelmişti.

Bugün Alp'le evlenecektim.

Telefonum çalmaya başladı.

Ekranda Ceyda yazıyordu.

Açtım.

"Uyandın mı?"

"Evet."

"Heyecanlı mısın?"

Bir süre sustum.

"Çok."

Ceyda güldü.

"Ben de."

"Sen neden heyecanlısın?"

"Çünkü bugün seni gelinlikle göreceğim."

"Ben daha kendimi görmedim."

"Bugün ağlayacaksın."

"Hayır."

"Kesin ağlayacaksın."

"Ben ağlamam."

Ceyda birkaç saniye sustu.

Sonra:

"Derin, çocukken bile istediğin bir şey olmayınca ağlıyordun."

"Çocukluğumu karıştırma."

"Bugün Alp'le evleniyorsun."

"Tamam… belki biraz ağlarım."

Ceyda kahkaha attı.

"İşte bunu bekliyordum."

---

Ev daha sabahın erken saatlerinden itibaren hareketlenmişti.

Cemre bir odadan diğerine gidiyor, Hakan sürekli bir şeylerin eksik olup olmadığını kontrol ediyordu.

Murat ise salonda oturmuş kahvesini içiyor ve herkesi izliyordu.

Aylin de bir yandan hazırlanıyor, bir yandan:

"Derin'in saçları nasıl olacak?"

"Fotoğrafçı geldi mi?"

"Çiçekler tamam mı?"

diye soruyordu.

Hakan sonunda dayanamadı.

"Yeter artık."

Murat kahvesinden bir yudum aldı.

"Ne oldu?"

"Sabah beri herkes bir şey soruyor."

Murat:

"Bugün kızını evlendiriyorsun."

Hakan'ın yüzü bir anda değişti.

"Sus."

Murat gülmeye başladı.

"Bak, yine duygulandın."

"Ben duygulanmadım."

"Tabii."

Hakan kızının odasının kapısına baktı.

"Benim kızım evleniyor."

Murat:

"Sen bunu kabullenmeyeceksin galiba."

"Hayır."

"Alp duyarsa üzülür."

"Üzülsün."

Murat kahkahayı bastı.

"Sen var ya…"

Hakan başını iki yana salladı ama o da gülüyordu.

---

Öğlene doğru hazırlıklar başladı.

Ceyda ve Esma çoktan gelmişti.

Esma, hamileliği nedeniyle fazla yorulmuyordu ama yine de Derin'in yanında olmaktan vazgeçmiyordu.

Ceyda saçlarımı yaparken sürekli konuşuyordu.

"Derin, başını oynatma."

"Boynum ağrıdı."

"Dayan."

"Kolay tabii."

Esma koltukta oturmuş bizi izliyordu.

"Çok güzel olacak."

Ben aynadan kendime baktım.

"Gerçekten evleniyorum."

Ceyda:

"Evet."

"Biraz korkuyorum."

Esma:

"Neden?"

"Her şey değişecek gibi."

Ceyda saçımı düzeltirken:

"Her şey değişecek ama kötü anlamda değil."

Esma gülümsedi.

"Sen zaten Alp'le yıllardır birbirinizin hayatındasınız."

Başımı salladım.

"Doğru."

"Bugün sadece bunu resmileştiriyorsunuz."

O cümle içimi rahatlattı.

Sadece resmileştiriyorduk.

Çünkü Alp zaten yıllardır hayatımdaydı.

---

Sonunda gelinliğimi giydim.

Aynanın karşısına geçtiğimde birkaç saniye konuşamadım.

Gelinlik tam istediğim gibiydi.

Sade ama zarifti.

Duvağım saçlarımdan aşağı doğru iniyordu.

Küçük takılarım ışıkta hafifçe parlıyordu.

Ceyda arkamda durdu.

"Derin…"

"Ne?"

"Çok güzelsin."

Esma'nın gözleri doldu.

"Ben ağlayacağım."

"Hayır, sen ağlama."

Ceyda:

"Bak, herkes ağlıyor."

Gülerek başımı iki yana salladım.

Tam o sırada kapı açıldı.

Cemre içeri girdi.

Beni görünce olduğu yerde kaldı.

Bir süre hiçbir şey söylemedi.

"Anne?"

Cemre gözlerini silip yanıma geldi.

"Çok güzel olmuşsun."

Sarılınca ben de ona sarıldım.

"Anne…"

"Benim küçük kızım."

Gülümsedim.

"Artık küçük değilim."

Cemre saçlarımı okşadı.

"Benim için hep öyle kalacaksın."

---

Aynı saatlerde Alp de hazırlanıyordu.

Siyah damatlığı içindeydi.

Emre kravatını düzeltirken Efe kapıdan içeri girdi.

"Vay be."

Alp ona baktı.

"Ne?"

"Sonunda."

"Ne sonunda?"

"Sen evleniyorsun."

Alp hafifçe gülümsedi.

"Evet."

Emre:

"Heyecanlı mısın?"

Alp:

"Biraz."

Efe:

"Biraz mı?"

Alp:

"Çok."

Efe gülmeye başladı.

"Ben seni böyle görmeye alışık değilim."

Alp aynaya baktı.

"Bugün farklı."

Emre:

"Derin'i görünce daha da farklı olacaksın."

Alp cevap vermedi.

Sadece gülümsedi.

Çünkü aklında tek bir şey vardı.

Bugün onu gelinlikle görecekti.

---

Akşam olduğunda düğün salonu tamamen dolmuştu.

Işıklar yanıyor, müzik çalıyor, herkes birbirine sarılıyor, fotoğraflar çekiliyordu.

Efe ve Esma birlikte gelmişti.

Esma'nın karnı artık biraz daha belirgindi.

Efe bir an bile yanından ayrılmıyordu.

Ceyda ve Atlas da el ele gelmişti.

Emre ise herkesle tek tek ilgileniyordu.

Murat çoktan piste çıkmış, birkaç kişiyle konuşmaya başlamıştı.

Hakan ise sürekli kapıya bakıyordu.

Sonunda müzik değişti.

Herkesin sesi bir anda kesildi.

Kapılar açıldı.

Ve ben içeri girdim.

İlk gördüğüm kişi Alp'ti.

Kalabalığın diğer tarafında duruyordu.

Gözleri doğrudan bendeydi.

Birkaç saniye boyunca sadece birbirimize baktık.

Sanki salondaki herkes kaybolmuştu.

Sadece o vardı.

Ve ben.

Alp'in yüzünde daha önce hiç görmediğim kadar açık bir mutluluk vardı.

Ben de istemsizce gülümsedim.

Yanıma yaklaşırken gözlerini benden ayırmadı.

"Çok güzelsin."

Ben başımı eğdim.

"Sen de."

Elimi tuttu.

"Heyecanlı mısın?"

"Çok."

"Ben de."

---

Nikâh masasına oturduğumuzda herkesin yüzünde ayrı bir heyecan vardı.

Nikâh memuru konuşmaya başladı.

Ben Alp'e baktım.

O da bana bakıyordu.

Sanki ikimiz de aynı şeyi düşünüyorduk.

Yıllar.

Çocukluğumuz.

Kavgalarımız.

Ayrılıklarımız.

İstanbul.

İzmir.

Birbirimizden uzak kaldığımız zamanlar.

Ve şimdi…

Buradaydık.

Nikâh memuru önce Alp'e döndü.

"Alp Bey, Derin Hanım'ı eş olarak kabul ediyor musunuz?"

Alp hiç düşünmeden:

"Evet."

Salondan alkış yükseldi.

Sonra sıra bana geldi.

"Derin Hanım, Alp Bey'i eş olarak kabul ediyor musunuz?"

Gözlerim doldu.

Alp'e baktım.

"Ömrümün sonuna kadar."

Bir anda herkes alkışlamaya başladı.

Alp'in yüzündeki gülümsemeyi görünce ben de güldüm.

Yüzükler takıldı.

Ve sonunda…

Gerçekten evliydik.

---

İlk dans için piste çıktığımızda müzik yavaşladı.

Alp elimi tuttu.

Ben de diğer elimi onun omzuna koydum.

Bir süre sessizce dans ettik.

Sonra Alp:

"Oldu."

"Ne oldu?"

"Gerçekten eşim oldun."

Gülümsedim.

"Sen de benim kocam oldun."

Alp hafifçe güldü.

"Garip geliyor."

"Çok."

"Mutlu musun?"

"Çok."

"Ben de."

Bir süre daha dans ettik.

Sonra müzik bitti.

Ama gecenin asıl kısmı daha yeni başlıyordu.

Efe bir anda piste çıktı.

"Haydi!"

Müzik değişti.

Oyun havası başladı.

Murat hemen Efe'nin yanına gitti.

Hakan:

"Murat!"

Murat arkasına bile bakmadan:

"Bugün karışma!"

Hakan istemeden güldü.

Ceyda da Atlas'la piste çıktı.

Emre onları takip etti.

Esma da Efe'nin yanına geçip gülmeye başladı.

Ben Alp'in elini tuttum.

"Gel."

Alp:

"Ben oynamıyorum."

"Bugün oynuyorsun."

"Derin."

"Alp."

Elini çekiştirdim.

Sonunda piste çıktı.

Murat bizi görünce bağırdı:

"İşte benim oğlan!"

Hakan:

"Çocuğu rahat bırak!"

Murat:

"Bugün benim günüm!"

Hakan:

"Senin değil."

"Benim de düğünüm sayılır."

Herkes gülmeye başladı.

Sonra halay başladı.

Bir anda bütün aile piste doldu.

Murat başı çekiyordu.

Hakan istemeye istemeye onun yanına geçti.

Aylin ve Cemre arkalarında oynuyordu.

Ceyda kahkahalarla dans ediyor, Atlas onu takip etmeye çalışıyordu.

Efe zaten ne yaptığını bilmiyordu.

Esma bir yandan gülüyor bir yandan:

"Efe, düşeceksin!"

diye bağırıyordu.

Efe:

"Ben profesyonelim!"

Murat:

"Senin profesyonellikle alakan yok!"

Salon kahkahaya boğuldu.

Ben de Alp'in yanında gülmekten kendimi tutamıyordum.

Alp bana baktı.

"Mutlusun."

"Evet."

"İyi."

"Sen?"

"Ben de."

Müzik hızlandı.

Bir süre sonra çiftetelli başladı.

Ceyda beni ortaya çekti.

"Derin, gel!"

"Ben mi?"

"Evet!"

Alp kenarda durup beni izlemeye başladı.

Ben ona bakıp gülümsedim.

"Sen de gel."

"Ben iyiyim."

"Alp!"

Murat uzaktan bağırdı:

"Oğlum, karını yalnız bırakma!"

Herkes gülmeye başladı.

Alp sonunda yanıma geldi.

"Tamam."

"İşte böyle."

Birlikte oynamaya başladık.

O gece kimse oturmadı.

Bir süre halay…

Bir süre oyun havası…

Sonra tekrar dans…

Fotoğraflar…

Kahkahalar…

Ailelerin birbirine sarılması…

Çocukluk arkadaşlarının eski anıları anlatması…

Murat'ın bitmek bilmeyen şakaları…

Hakan'ın her seferinde:

"Murat, yeter."

demesi…

Ama en sonunda onun da gülmesi…

Hepsi o gecenin bir parçası oldu.

---

Saatler ilerlediğinde düğün yavaş yavaş sona ermeye başladı.

İnsanlar tek tek vedalaşıyordu.

Ceyda bana sarıldı.

"Artık gerçekten evlisin."

"Ben de hâlâ inanamıyorum."

Atlas:

"Alışılır."

Efe gelip Alp'e sarıldı.

"Sonunda."

Alp:

"Sonunda."

Esma bana sarıldığında gözleri yine dolmuştu.

"Çok mutlu ol."

"Olacağım."

"Alp'le."

Gülümsedim.

"Alp'le."

Sonra ailelerimizle vedalaştık.

Hakan bana sarılırken uzun süre bırakmadı.

"Ne olursa olsun beni ara."

"Ararım."

"Her zaman."

"Biliyorum."

Sonra Alp'e baktı.

"Sen de."

Alp başını salladı.

"Merak etme."

Hakan:

"Derin'i üzme."

Alp:

"Üzmeyeceğim."

Hakan:

"Biliyorum."

Murat arkadan:

"Tamam artık, çocuklar evine gitsin."

Hakan:

"Murat!"

Murat kahkaha attı.

"Ne var? Adam karısını eve götürecek."

Ben utanıp başımı eğdim.

Alp gülmeye başladı.

---

Gece çok ilerlemişti.

Arabaya bindiğimizde ilk defa bütün günün sessizliği çöktü.

Müzik çok kısık sesle çalıyordu.

Ben camdan dışarı bakıyordum.

Alp direksiyondaydı.

"Yoruldun mu?"

"Biraz."

"Çok mu?"

"Biraz daha."

Alp gülümsedi.

"Uyuyabilirsin."

"Uyumam."

"Derin."

"Efendim?"

"Gözlerin kapanıyor."

"Hayır."

Birkaç dakika sonra gözlerimi açık tutmaya çalışıyordum.

Alp bana kısa bir bakış attı.

"Uyuyabilirsin."

"Tamam."

Başımı koltuğa yasladım.

Bir süre sonra gözlerim kapandı.

Ve farkında olmadan uyuyakaldım.

---

Alp

Arabayı evin önünde durdurduğumda Derin çoktan uyuyakalmıştı.

Başını cama yaslamış, bütün günün yorgunluğuyla derin bir uykuya dalmıştı. Birkaç saniye öylece ona baktım.

Bugün benim karım olmuştu.

Bunca yılın, bunca bekleyişin, bunca kavganın, suskunluğun ve yeniden birbirimizi bulmanın sonunda…

Derin yanımdaydı.

Ve artık bu kez gitmeyecekti.

Arabadan indim, onun kapısını açtım. Uyandırmamaya dikkat ederek eğildim ve onu kucağıma aldım.

Başını omzuma yasladı.

İçimden istemsizce bir gülümseme geçti.

Çocukken de böyleydi.

Yorulduğunda bana yaslanırdı.

O zamanlar onu kucağıma aldığımda bunun bir gün hayatımın en kıymetli anlarından biri olacağını bilmiyordum.

Eve doğru yürürken saçları yüzüne geliyordu. Kapıyı açıp içeri girdim. Onu yatağa bıraktım.

Önce ayakkabılarını çıkardım. Sonra saçındaki tokaları ve gün boyunca üzerinde kalan aksesuarları yavaşça çıkardım. Saçlarını serbest bıraktım.

Rahat etsin istiyordum.

Üzerine battaniyeyi örttüm.

Bir süre yatağın kenarında oturup onu izledim.

Yüzünde günün bütün yorgunluğu vardı ama yine de bana dünyanın en güzel görüntüsü gibi geliyordu.

Elimi saçlarına götürdüm.

Çocukken de seni izlerdim, Derin.

Sen fark etmezdin.

Bazen parkta oynarken, bazen ailelerimiz konuşurken, bazen de bir köşede oturup bir şeyler anlatırken…

Hep gözüm sende olurdu.

O zamanlar sana sahip değildim.

Sadece yanındaydım.

Şimdi ise…

Elimi onun elinin üzerine bıraktım.

“Bu görüntüyü uzun zamandır istiyordum,” diye fısıldadım.

Derin uykusunda hafifçe kıpırdandı.

Gülümsedim.

“Çocukken seni izlerdim. O zamanlar sana sahip değildim.”

Bir an sustum.

Sonra gözlerimi ondan ayırmadan devam ettim.

“Şimdi sen benim, ben de seninim.”

İçimde garip bir huzur vardı.

Sanki yıllardır tamamlanmayı bekleyen bir şey sonunda yerine oturmuştu.

Derin’in elini bırakmadan yatağın diğer tarafına uzandım.

Son kez ona baktım.

“Bir ömür…”

Gözlerimi kapatırken yüzümde hâlâ küçük bir gülümseme vardı.

Ve hayatımda ilk kez, yarının ne getireceğini düşünmeden uykuya daldım.

Çünkü yarın da yanımda olacağını biliyordum.