BÖLÜM 48:İKİ MUTLULUK

Doğumhanenin önündeki koridor hâlâ kalabalıktı.

Efe bir köşede durmuş, ellerini yüzüne kapatmıştı.

Esma'nın bebeğinin ağlama sesi birkaç dakika önce bütün koridoru doldurmuştu.

Herkesin yüzünde aynı ifade vardı.

Mutluluk.

Derin ise hâlâ doktorun odasında öğrendiği haberi düşünüyordu.

Hamileydi.

Daha birkaç dakika önce bunu öğrenmişti.

Bir yandan Esma'nın kızının dünyaya gelmesine seviniyor, diğer yandan kendi içinde bambaşka bir heyecan taşıyordu.

Alp elini hiç bırakmıyordu.

“İyi misin?”

Derin ona baktı.

“İyiyim.”

“Emin misin?”

“Alp…”

“Ne?”

“Daha bir aylık bile değilim.”

“Biliyorum.”

“Bana böyle bakma.”

“Nasıl bakıyorum?”

“Sanki camdan yapılmışım gibi.”

Alp hafifçe gülümsedi.

“Biraz öyle bakıyorum.”

Derin gözlerini devirdi.

“Daha dün normal davranıyordun.”

“Dünden beri değişti her şey.”

Derin'in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

“Sen baba olacaksın diye böyle oldun.”

“Evet.”

“Daha şimdiden?”

“Daha şimdiden.”

---

Tam o sırada Efe'nin sesi duyuldu.

“Girebiliyor muyuz?”

Hemşire izin verince Efe ilk giren kişi oldu.

Ardından diğerleri sırayla Esma'nın yanına geçti.

Derin ve Alp de biraz sonra içeri girdiler.

Esma yorgun ama mutlu bir şekilde yatıyordu.

Kucağında küçücük bebeği vardı.

Efe ise yatağın yanında durmuş, kızına bakıyordu.

Bir türlü gözlerini üzerinden çekemiyordu.

Derin yaklaşınca Esma gülümsedi.

“Gel.”

Derin yatağın yanına oturdu.

Bebeğe baktığında gözleri doldu.

“Çok küçük…”

Esma gülümsedi.

“Evet.”

Efe hemen araya girdi.

“Benim kızım.”

Esma ona baktı.

“Senin kızın mı?”

“Bizim kızımız.”

“Düzelt bakalım.”

Efe gülerek başını salladı.

“Bizim kızımız.”

Derin gülmeye başladı.

“Efe daha şimdiden başladı.”

Efe bebeğe bakarak konuştu.

“Ne yapayım? Baba oldum.”

Murat kapının yanında durup güldü.

“Vay be… Efe baba olmuş.”

Hakan da ona baktı.

“Sen de çok heyecanlandın.”

“Ben mi? Yok canım.”

Cemre hemen araya girdi.

“Gözlerin doldu ama.”

Murat boğazını temizledi.

“Gözüme bir şey kaçtı.”

Hakan güldü.

“Tabii.”

---

Bir süre sonra herkes Esma'yı tebrik etti.

Ceyda bebeğin küçücük eline bakıp duygulandı.

“Çok tatlı.”

Atlas gülümsedi.

“Gerçekten.”

Emre de Efe'nin omzuna vurdu.

“Abi, artık hayatın değişti.”

Efe gururla cevap verdi.

“Biliyorum.”

“Uykusuz gecelere hazır mısın?”

Efe bir an sustu.

“Ben bunu düşünmemiştim.”

Herkes kahkahaya boğuldu.

Esma gülerek:

“Şimdi mi aklına geldi?”

Efe:

“Ben sadece kızım olacak diye düşündüm.”

Derin:

“Gece ağlarsa ne yapacaksın?”

Efe hiç düşünmeden:

“Ben de ağlarım.”

Ceyda:

“Harika baba.”

---

Bir süre sonra Derin, Alp'e baktı.

İkisi göz göze geldi.

Derin sessizce başını salladı.

Artık söylemeleri gerekiyordu.

Alp elini tuttu.

“Bizim de bir haberimiz var.”

Herkes bir anda onlara döndü.

Murat kaşlarını kaldırdı.

“Ne oldu?”

Hakan hemen Alp'e baktı.

“Ne haberi?”

Derin gülümsedi.

“Biz…”

Bir an durdu.

Sonra Alp'in elini daha sıkı tuttu.

“Biz de bebek bekliyoruz.”

Koridorda birkaç saniyelik sessizlik oldu.

Sonra Cemre'nin gözleri büyüdü.

“Ne?”

Derin gülerek başını salladı.

“Hamileyim.”

Cemre'nin gözleri doldu.

“Kızım…”

Hakan birkaç saniye konuşamadı.

Sonra ayağa kalkıp Derin'e sarıldı.

“Ben dede mi oluyorum?”

Derin kahkaha attı.

“Evet baba.”

Murat hemen Alp'e döndü.

“Oğlum!”

Alp gülerek ona baktı.

“Ne?”

“Sen baba oluyorsun!”

“Evet.”

Murat oğluna sarıldı.

“Vay be!”

Aylin'in de gözleri dolmuştu.

“Ben büyükanne olacağım.”

Cemre kızının saçlarını okşadı.

“Ben de anneanne.”

Derin annesine sarıldı.

“Anne…”

Cemre onu sımsıkı tuttu.

“Çok mutlu oldum.”

Hakan biraz geriden bakıyordu.

Sonra yeniden Derin'e yaklaştı.

“Bir şeyin var mı?”

Derin güldü.

“Baba daha yeni öğrendik.”

“Ne zamandır biliyorsun?”

“Az önce öğrendik.”

Hakan derin bir nefes aldı.

“İyi.”

Murat hemen araya girdi.

“Şimdi torun geliyor.”

Hakan ona baktı.

“Bir dakika.”

“Ne oldu?”

“Ben daha kızımı evlendirdim, şimdi torun mu geliyor?”

Murat kahkahayı bastı.

“Zaman hızlı geçiyor Hakan.”

Hakan başını iki yana salladı.

“Ben buna hazır değilim.”

Derin güldü.

“Baba sen zaten hiçbir şeye hazır değilsin.”

“Sen benim kızımsın.”

“Biliyorum.”

“Ben seni daha dün küçücük görüyordum.”

Cemre gülümsedi.

“Şimdi kendi çocuğunu kucağına alacaksın.”

Derin'in gözleri yeniden doldu.

Alp hemen elini tuttu.

“Yine ağlıyor.”

Derin ona baktı.

“Mutluluktan.”

“Biliyorum.”

---

Hastaneden ayrıldıklarında herkesin yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.

Efe ve Esma'nın kızları dünyaya gelmişti.

Aynı gece Alp ve Derin de anne baba olacaklarını öğrenmişti.

İki mutluluk birden yaşanmıştı.

Eve dönerken Alp arabayı her zamankinden daha dikkatli kullanıyordu.

Derin bir süre onu izledi.

“Alp.”

“Hı?”

“Yavaş git.”

“Zaten yavaş gidiyorum.”

“Normalden yavaş.”

“Evet.”

“Niye?”

Alp ona baktı.

“Çünkü artık iki kişilik düşünmem gerekiyor.”

Derin güldü.

“Daha bir aylık.”

“Ne fark eder?”

“Bir farkı var.”

“Ne?”

“Ben hâlâ normal hayatıma devam edebilirim.”

Alp hemen:

“Tabii.”

Derin şüpheyle baktı.

“Bu ‘tabii'nin altında bir şey var.”

“Yok.”

“Alp.”

“Ne?”

“Büroya dönmek istiyorum.”

Alp birkaç saniye sustu.

“Hayır.”

Derin kaşlarını kaldırdı.

“Ne demek hayır?”

“Biraz daha evde kal.”

“Niye?”

“Dinlen.”

“Ben hastalanmadım.”

“Hamilesin.”

“Daha çok küçük.”

“Tam da o yüzden.”

Derin kollarını bağladı.

“Ben çalışmak istiyorum.”

“Biraz daha bekle.”

“Beklemeyeceğim.”

Alp ona baktı.

“Vazgeçmeyeceksin, değil mi?”

“Hayır.”

Alp başını iki yana salladı.

“Biliyordum.”

Derin gülümsedi.

“Ben işimi seviyorum.”

“Biliyorum.”

“Büromu da seviyorum.”

“Biliyorum.”

“O zaman?”

“Tamam.”

Derin şaşkınlıkla baktı.

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

“Bu kadar kolay mı?”

“Bir şartla.”

Derin gözlerini kıstı.

“Neymiş?”

“Akşamları erken geleceksin.”

“Tamam.”

“Yorulursan eve döneceksin.”

“Tamam.”

“Doktor ne derse onu yapacaksın.”

“Tamam.”

“Ve bir şey olursa beni hemen arayacaksın.”

Derin gülümseyerek elini tuttu.

“Tamam, baba.”

Alp ona baktı.

“Baba mı?”

“Şimdiden alış.”

Alp istemsizce gülümsedi.

“Sen de anne olmaya alış.”

Derin birkaç saniye sustu.

Sonra elini karnının üzerine koydu.

“Garip.”

“Ne?”

“Burada gerçekten bir bebek var.”

Alp bir eliyle direksiyonu tutarken diğer eliyle onun elini tuttu.

“Evet.”

Derin ona baktı.

“Bir gün kucağımıza alacağız.”

“Alacağız.”

“Sonra evin içinde küçük bir çocuk koşacak.”

“Koşacak.”

“Ve bütün ev dağılacak.”

Alp güldü.

“Sen zaten evi dağıtıyorsun.”

“Alp!”

“Gerçeği söylüyorum.”

Derin gülerek omzuna hafifçe vurdu.

“Ben seni boşuna mı seçtim?”

Alp ona baktı.

“İyi ki seçtin.”

---

Ertesi sabah Derin büroya dönmek için hazırlandı.

Alp kapının önünde onu bekliyordu.

“Hazır mısın?”

“Evet.”

“Çok yorulursan…”

“Biliyorum.”

“Akşam erken…”

“Geleceğim.”

“Telefon…”

“Arayacağım.”

Alp gülümsedi.

“Tamam.”

Derin kapıyı açtı.

Sonra dönüp ona baktı.

“Sen de şirkette kendine dikkat et.”

“Benim neyim var?”

“Sen de artık babasın.”

Alp gülümsedi.

“Doğru.”

Derin kapıdan çıkarken bir an durdu.

“Alp?”

“Efendim?”

“Biz gerçekten anne baba olacağız.”

Alp birkaç saniye ona baktı.

“Evet.”

Derin gülümsedi.

“Çok güzel olacak.”

Alp onun elini tuttu.

“Birlikte olursak.”

Derin başını salladı.

“Birlikte.”

Ve o sabah, iki ayrı evin arasında başlayan hikâyeleri artık bambaşka bir yere doğru ilerliyordu.

Artık sadece karı koca değillerdi.

Yakında…

anne ve baba olacaklardı.