BÖLÜM 38:BİR ÖMÜR

Ertesi gün Derin bütün gün Alp’in attığı mesajı düşünmüştü.

“Sana söylemek istediğim bir şey var.”

Ne söyleyeceğini bilmiyordu.

Alp son zamanlarda daha farklı davranıyordu.

Daha ilgiliydi.

Daha fazla konuşuyordu.

Daha çok arıyordu.

Ama bu kez mesajındaki cümle başka bir şey hissettirmişti.

Akşam olduğunda Derin bürodaki son dosyayı da kapattı.

Saat yediyi biraz geçiyordu.

Telefonu masanın üzerinde titredi.

Alp: “Çıktın mı?”

Derin gülümsedi.

Derin: “Çıkıyorum.”

Birkaç dakika sonra yeni bir mesaj geldi.

Alp: “Aşağıdayım.”

Derin çantasını aldı.

Asansöre bindi.

Kapı açıldığında Alp'i karşısında gördü.

Alp siyah bir gömlek giymişti.

Her zamanki gibi sakindi ama Derin onu görür görmez bir şeylerin ters olduğunu anladı.

“Sen iyi misin?”

Alp kaşlarını kaldırdı.

“İyiyim.”

“Çok sessizsin.”

“Normalim.”

Derin ona şüpheyle baktı.

“Kesin bir şey var.”

Alp hafifçe gülümsedi.

“Var.”

Derin'in yüzü ciddileşti.

“Ne?”

“Arabaya bin.”

“Alp…”

“Gel.”

Derin istemsizce güldü.

“Tamam.”

Arabaya bindiler.

Alp motoru çalıştırdı.

Derin birkaç dakika sessiz kaldı.

Sonra dayanamadı.

“Nereye gidiyoruz?”

“Göreceksin.”

“Bu hiç güven vermedi.”

Alp güldü.

“Bana güvenmiyor musun?”

“Güveniyorum.”

“E o zaman sorup durma.”

Derin dudaklarını büzdü.

“Merak ediyorum.”

“Biraz daha sabret.”

Derin camdan dışarı baktı.

“Tamam.”

---

Yaklaşık yirmi dakika sonra şehirden biraz uzaklaştılar.

Alp arabayı durdurdu.

Derin etrafa baktı.

Burası sakin bir yerdi.

Şehrin ışıkları uzaktan görünüyordu.

Çok gürültülü değildi.

Kalabalık değildi.

Sadece ikisi vardı.

Alp arabadan indi.

Derin de indi.

“Burayı neden seçtin?”

Alp ona baktı.

“Çünkü sadece ikimizin olmasını istedim.”

Derin bir an sustu.

Alp'in sesi her zamankinden daha yumuşaktı.

“Kimse olmasın istedim.”

Derin başını salladı.

“Tamam.”

Alp birkaç adım önden yürümeye başladı.

Derin peşinden gitti.

Bir süre sonra küçük bir masanın hazırlandığını gördü.

Masada iki bardak, birkaç küçük ışık ve eski fotoğraflardan oluşan küçük bir albüm vardı.

Derin durdu.

“Alp…”

Alp arkasını döndü.

“Ne?”

“Bunlar…”

“Evet.”

Derin masaya yaklaştı.

Fotoğraflara baktı.

Çocukluklarından kalan fotoğraflardı.

Birinde küçük Derin gülüyordu.

Yanında küçük Alp vardı.

Başka birinde ikisi parkta oturuyordu.

Bir başka fotoğrafta aileleriyle birlikteydiler.

Derin'in gözleri dolmaya başladı.

“Bunları nereden buldun?”

“Annelerden aldım.”

Derin fotoğraflardan birini eline aldı.

“Bunu hatırlıyorum.”

Alp gülümsedi.

“Ben de.”

Derin fotoğrafa bakarken gözünden küçük bir yaş süzüldü.

Hemen sildi.

“Sen bunu ne zamandır hazırlıyorsun?”

“Bir süredir.”

“Niye?”

Alp cevap vermedi.

Derin ona baktı.

“Alp?”

Alp derin bir nefes aldı.

“Çünkü sana söylemek istediğim şeyin sadece bugünle ilgili olmasını istemedim.”

Derin'in kalbi hızlandı.

Alp masanın yanındaki sandalyeyi çekti.

“Otur.”

Derin oturdu.

Alp karşısına geçti.

Bir süre ikisi de konuşmadı.

Derin onun ellerine baktı.

Alp'in normalde hiç durmayan elleri bile bu kez huzursuzdu.

“Çok heyecanlısın.”

Alp gülümsedi.

“Belli oluyor mu?”

“Çok.”

“Güzel.”

“Niye güzel?”

“Çünkü ilk defa senin yanında ben sakinim.”

Derin güldü.

“Ben niye sakin değilim?”

“Çünkü ne olduğunu bilmiyorsun.”

Derin başını salladı.

“Doğru.”

Alp derin bir nefes aldı.

“Derin…”

Derin'in gülümsemesi yavaşça kayboldu.

“Efendim?”

Alp gözlerini ondan ayırmadı.

“Biz çok uzun zamandır birbirimizin hayatındayız.”

Derin sessizce dinledi.

“Çocukluğumuzu birlikte geçirdik. Büyüdük. Bir sürü şey yaşadık.”

Bir an durdu.

“Birbirimizden uzaklaştık.”

Derin'in gözleri yeniden doldu.

“Sonra tekrar buluştuk.”

Alp devam etti.

“Ben uzun zaman boyunca sana söylemem gereken şeyleri söylemedim.”

Derin başını eğdi.

“Biliyorum.”

“Bazen seni koruduğumu sandım. Bazen susmanın daha doğru olduğunu düşündüm.”

Kısa bir nefes verdi.

“Ama şimdi biliyorum ki senin yanında olmak için susmam gerekmiyor.”

Derin gözlerini ona çevirdi.

“Alp…”

“Dur.”

Alp hafifçe gülümsedi.

“Bu sefer ben bitireyim.”

Derin başını salladı.

Alp cebine elini attı.

Derin'in gözleri bir anda büyüdü.

Alp küçük kutuyu çıkardı.

Ama hemen açmadı.

Önce Derin'e baktı.

“Ben senden mükemmel bir hayat istemiyorum.”

Derin'in dudakları titredi.

“Her şeyin kusursuz olmasını da istemiyorum.”

Alp'in sesi gittikçe yumuşuyordu.

“Ben sadece hayatımın geri kalanında, güzel bir şey olduğunda ilk sana anlatmak…”

Bir an durdu.

“Kötü bir şey olduğunda yine seni aramak…”

Gülümsedi.

“Bir yere gittiğimde seni yanımda görmek…”

Derin'in gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

Alp bunu görünce bir an duraksadı.

“Derin…”

Derin eliyle gözlerini sildi.

“Devam et.”

Alp kutuyu açtı.

İçindeki yüzük ışığın altında parladı.

Derin bir anda yüzünü ellerinin arasına aldı.

Artık ağlamasını durduramıyordu.

Alp ayağa kalktı.

Derin'in karşısında durdu.

“Ben seni çocukluğumdan beri tanıyorum.”

Derin başını kaldırdı.

“Ve hayatımın geri kalanında da tanımaya devam etmek istiyorum.”

Derin ağlamaya devam etti.

Alp dizinin üzerine çöktü.

Kutuyu elinde tuttu.

“Derin…”

Derin konuşmaya çalıştı.

“Alp…”

Ama sesi çıkmadı.

Alp gergin bir şekilde gülümsedi.

“Bana böyle bakma.”

Derin gözyaşları arasında güldü.

“Ben…”

Devam edemedi.

Alp'in gözleri doldu.

“Ben bunu iyi mi yaptım, kötü mü yaptım bilmiyorum.”

Derin başını iki yana salladı.

“Hayır…”

“Ne hayır?”

Derin ağlamaktan konuşamıyordu.

Alp'in yüzündeki endişe arttı.

“Derin, bir şey söyle.”

Derin dudaklarını araladı.

“Ben…”

Yine durdu.

Alp hafifçe güldü ama gözleri de dolmuştu.

“Tamam.”

Başını eğdi.

“Belli ki çok kötü yaptım.”

Derin hemen başını kaldırdı.

“Hayır!”

Alp ona baktı.

Derin ayağa kalktı.

“Hayır, öyle değil.”

“E o zaman neden ağlıyorsun?”

Derin cevap veremedi.

Sadece ona baktı.

Sonra bir anda Alp'e sarıldı.

Alp birkaç saniye ne yapacağını bilemedi.

Sonra kollarını Derin'in etrafında topladı.

Derin yüzünü onun omzuna yasladı.

Ağlamaya devam etti.

Alp'in sesi titredi.

“Beni korkuttun.”

Derin güçlükle konuştu.

“Çok mutluyum.”

Alp gözlerini kapattı.

Derin biraz geri çekildi.

Gözyaşlarını sildi.

“Ben sadece…”

Nefes aldı.

“Bunu gerçekten beklemiyordum.”

Alp gülümsedi.

“Ben de bu kadar ağlayacağını beklemiyordum.”

Derin ağlayarak güldü.

“Sus.”

“Tamam.”

Derin yüzüğe baktı.

Sonra Alp'e.

“Bunca yıl…”

Sesi yeniden titredi.

“Bunca yıl sonra…”

Alp sessizce bekledi.

Derin başını salladı.

“Evet.”

Alp birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sanki duyduğuna emin olmak istiyordu.

“Evet mi?”

Derin gülerek ağladı.

“Evet, Alp.”

Alp'in yüzündeki bütün gerginlik bir anda kayboldu.

Derin elini uzattı.

Alp yüzüğü dikkatlice parmağına taktı.

İkisi de birkaç saniye yüzüğe baktı.

Derin tekrar ağlamaya başladı.

Alp güldü.

“Yine mi?”

“Sus dedim.”

“Tamam.”

Derin ona baktı.

“Çok mutluyum.”

Alp başını salladı.

“Ben de.”

Bir süre sadece yan yana durdular.

Ne büyük bir kalabalık vardı.

Ne alkışlayan biri.

Ne fotoğraf çeken.

Ne de onları izleyen biri.

Sadece ikisi.

Yıllardır birbirlerinin hayatında olan iki insan.

Ve artık önlerinde birlikte kuracakları başka bir hayat vardı.

Derin elindeki yüzüğe baktı.

“Alp?”

“Efendim?”

“Bunu gerçekten düşündün mü?”

“Çok.”

“Pişman olmazsın değil mi?”

Alp hiç düşünmeden cevap verdi.

“Hayır.”

Derin gülümsedi.

“Ben de.”

Alp ona baktı.

“Bir şey söyleyeceğim.”

“Ne?”

“Bu kadar ağlayacağını bilseydim daha önce yapardım.”

Derin kaşlarını çattı.

“Alp!”

Alp kahkaha attı.

“Tamam, tamam.”

Derin de güldü.

Ve o gece, yıllardır birbirlerinin hayatında olan iki insan için yeni bir sayfa açıldı.

Bu kez korkmadan.

Kaçmadan.

Susmadan.

Birlikte.