BÖLÜM 34: BİRLİKTE

Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından içeri süzülürken Derin çoktan uyanmıştı.

Aslında geceden beri doğru düzgün uyuyamamıştı.

Yatağının yanında duran dosyaya birkaç saniye baktı.

Kalın bir dosyaydı.

Üzerinde müvekkilinin adı, dosya numarası ve davanın konusu yazıyordu.

Derin dosyayı eline aldı.

Bugün duruşması vardı.

Hem de hukuk bürosunda başladığından beri kendi başına yürüttüğü en önemli dosyalardan biri.

Derin yatağından kalkıp aynanın karşısına geçti.

Saçlarını topladı.

Üzerine sade ama şık bir takım elbise giydi.

Çantasını hazırlarken dosyayı tekrar kontrol etti.

Dilekçe…

Delil listesi…

Tanık beyanları…

Banka kayıtları…

Mesaj çıktıları…

Ve en önemlisi, karşı tarafın iddialarına verdikleri cevaplar.

Derin derin bir nefes aldı.

“Tamam.”

Kendi kendine konuştu.

“Hazırsın.”

Telefonunu eline aldı.

Ekranda Alp’in dün gece attığı son mesaj duruyordu.

Alp: Yarın yoğun musun?

Derin gülümseyerek yazdı.

Derin: Duruşmam var.

Mesajın görülmesi uzun sürmedi.

Alp: Önemli mi?

Derin birkaç saniye düşündü.

Derin: Biraz.

Cevap hemen geldi.

Alp: Başaracaksın.

Derin ekrana bakıp gülümsedi.

Derin: Nereden biliyorsun?

Alp: Çünkü sen bir şeyi kafana koyduysan yaparsın.

Derin telefonunu kapattı.

İçindeki gerginlik tamamen geçmemişti ama yüzüne küçük bir gülümseme yerleşmişti.

---

Hukuk bürosuna girdiğinde Esma çoktan gelmişti.

Masasında dosyaları düzenliyordu.

Derin’i görünce ayağa kalktı.

“Günaydın.”

“Günaydın.”

Esma Derin’in yüzüne baktı.

“Gerildin mi?”

“Biraz.”

“Biraz mı?”

Derin çantasını masaya bıraktı.

“Tamam, bayağı.”

Esma güldü.

“İlk büyük duruşman sonuçta.”

“Biliyorum.”

Derin dosyayı açtı.

“Ve karşı tarafın avukatı da kolay biri değil.”

Esma sandalyesini Derin’in yanına çekti.

“Son kez üzerinden geçelim.”

Derin başını salladı.

“Tamam.”

Dosyayı açtı.

“Bizim müvekkilimiz Ayşe Hanım.”

Esma dikkatle dinlemeye başladı.

“Yaklaşık on iki yıllık bir evliliği var. Son iki yıldır eşiyle fiilen ayrı yaşıyorlar ama boşanma davası açılması yeni oldu.”

“Sebep?”

Derin dosyadaki bir belgeyi gösterdi.

“Güven ilişkisinin tamamen sarsılması. Eşinin başka bir kadınla ilişki yaşadığını gösteren bazı deliller var.”

Esma başını salladı.

“Mesajlar mı?”

“Mesajlar, bazı banka hareketleri ve karşı tarafın kendi yazılı beyanlarında çelişkiler var.”

“Çocuk?”

“Bir kızları var. On yaşında.”

Esma dosyayı inceledi.

“Velayet?”

“Anne talep ediyor. Baba da ortak velayet istiyor.”

“Babanın düzenli geliri var mı?”

“Var. Ama çocuğun bakımına ilişkin geçmişte ciddi bir katkısı olmamış.”

Derin başka bir belge çıkardı.

“Bak burada önemli bir şey var.”

Esma belgeye eğildi.

“Ne?”

“Son iki yıldaki okul ödemeleri.”

“Tamamını Ayşe Hanım mı yapmış?”

“Evet.”

“Baba?”

“Bir kez.”

Esma kaşlarını kaldırdı.

“Bir kez mi?”

“Evet.”

Derin dosyayı kapatmadı.

“Bir de karşı taraf, Ayşe Hanım’ın çalıştığını ve bu nedenle çocuğa yeterince zaman ayıramayacağını iddia ediyor.”

Esma hemen itiraz etti.

“Çocuğun bütün bakımını anne yapmışken bunu nasıl söylüyorlar?”

“Mahkemede tam olarak bunu ortaya koyacağız.”

“Tanık?”

“İki kişi.”

“Kim?”

“Biri çocuğun öğretmeni, diğeri de Ayşe Hanım’ın annesi.”

Esma başını salladı.

“Peki eşin aldatma iddiası?”

Derin birkaç saniye sessiz kaldı.

“Onu da anlatacağız ama davanın tamamını sadece bunun üzerine kurmayacağız.”

“Neden?”

“Çünkü boşanma davasında sadece tek bir olay üzerinden ilerlemek yerine evlilik birliğinin neden sürdürülemez hâle geldiğini bütün olarak göstermek daha önemli.”

Esma gülümsedi.

“Sen gerçekten avukat olmuşsun.”

Derin ona baktı.

“Olmaya çalışıyorum.”

“Hayır. Olmuşsun.”

Derin gülümsedi.

---

Saat yaklaştıkça Derin’in heyecanı arttı.

Adliyeye geldiklerinde koridor her zamanki gibi kalabalıktı.

İnsanlar ellerinde dosyalarla bir yerlere yetişmeye çalışıyor, avukatlar müvekkilleriyle konuşuyor, görevliler duruşma salonlarının önündeki yoğunluğu düzenlemeye çalışıyordu.

Derin dosyayı göğsüne bastırdı.

Esma yanında yürüyordu.

“Hazır mısın?”

Derin derin nefes aldı.

“Hazırım.”

Duruşma salonunun önünde Ayşe Hanım onları görünce ayağa kalktı.

Yüzündeki endişe açıkça belli oluyordu.

Derin yanına gitti.

“Merhaba Ayşe Hanım.”

“Merhaba kızım.”

Kadın ellerini birbirine kenetledi.

“Çok heyecanlıyım.”

Derin sakin bir sesle konuştu.

“Merak etmeyin. Elimizden gelen her şeyi yaptık.”

“Ben sadece kızım için korkuyorum.”

“Biliyorum.”

Derin kadının gözlerinin içine baktı.

“Bugün sizin için önemli olan şey, yaşadıklarınızı sakin ve doğru şekilde anlatmanız. Ben hukuki kısmını takip edeceğim.”

Ayşe Hanım başını salladı.

“Tamam.”

Tam o sırada karşı tarafın avukatı koridorun diğer ucundan göründü.

Yanında müvekkili vardı.

Adam Derin’e baktı.

Sonra Ayşe Hanım’a.

Derin adamın bakışını fark etti ama tepki vermedi.

Esma onun yanına yaklaştı.

“İyi misin?”

“İyiyim.”

“Emin misin?”

“Evet.”

Duruşma salonunun kapısı açıldı.

Görevli isimleri okumaya başladı.

“Taraflar ve vekilleri salona alınacaktır.”

Derin dosyasını aldı.

Bir kez daha nefes aldı.

Sonra içeri girdi.

---

Duruşma başladığında salonda sessizlik vardı.

Hakim dosyayı açtı.

Tarafların kimlik ve vekâlet bilgileri kontrol edildi.

Ardından hakim Derin’e baktı.

“Davacı vekili olarak sözlü açıklamanız var mı?”

Derin ayağa kalktı.

“Sayın hakim, öncelikle dava dilekçemizde sunduğumuz hususları tekrar ediyoruz.”

Sesi sakindi.

“Taraflar yaklaşık on iki yıldır evlidir. Ancak özellikle son iki yıl içerisinde davalı eşin evlilik birliğinin gerektirdiği sadakat ve ortak yaşam yükümlülüklerine aykırı davranışları nedeniyle tarafların ortak hayatı fiilen sona ermiştir.”

Karşı tarafın avukatı not aldı.

Derin devam etti.

“Davacımız, evliliğin devamı için uzun süre çaba göstermiş ancak yaşanan olaylar nedeniyle ortak hayat sürdürülemez hâle gelmiştir.”

Hakim dosyaya baktı.

“Delilleriniz?”

“Tarafların mesajlaşmaları, banka kayıtları, tanık beyanları ve dosyaya sunulan diğer belgeler.”

Karşı tarafın avukatı ayağa kalktı.

“Sayın hakim, müvekkilim iddia edilen sadakatsizliği kabul etmemektedir. Sunulan bazı mesajların bağlamından koparıldığını düşünüyoruz.”

Derin not aldı.

Hakim karşı tarafa döndü.

“Tanık dinlenecek mi?”

“Evet sayın hakim.”

Önce davacı tanığı dinlendi.

Ayşe Hanım’ın annesi salona geldi.

Hakim gerekli uyarıları yaptıktan sonra sorular başladı.

Derin ayağa kalktı.

“Tarafların evlilik sürecindeki ilişkileri hakkında bilginiz var mı?”

Kadın başını salladı.

“Var.”

“Son iki yılda kızınızın yaşadığı sorunlara şahit oldunuz mu?”

“Evet.”

“Davalının eve geliş gidişleriyle ilgili bir değişiklik oldu mu?”

“Oldu.”

Karşı tarafın avukatı itiraz etti.

“Tanığın kişisel yorum yaptığını düşünüyoruz.”

Hakim itirazı değerlendirdi.

“Tanık gördüğü ve bildiği olayları anlatsın.”

Derin başını salladı.

Sonra başka bir soru sordu.

“Davacının çocuğun bakımına ilişkin sorumluluklarını yerine getirip getirmediğini gözlemlediniz mi?”

“Evet. Torunumun bütün okul işleriyle kızım ilgilendi. Hastalandığında hastaneye götüren de oydu. Dersleriyle ilgilenen de.”

Karşı tarafın avukatı bu kez not aldı.

Derin oturdu.

Bir sonraki tanık çocuğun öğretmeniydi.

Derin bu kez daha farklı bir soru yöneltti.

“Çocuğun okul hayatıyla ağırlıklı olarak hangi ebeveyn ilgilenmiştir?”

“Annesi.”

“Babanın okulla iletişimi nasıldı?”

“Son dönemde çok sınırlıydı.”

Derin teşekkür edip yerine geçti.

Duruşmanın ilerleyen bölümünde banka kayıtları incelendi.

Çocuğun eğitim masraflarının büyük bölümünün anne tarafından karşılandığı görüldü.

Karşı tarafın avukatı bazı ödemelerin elden yapıldığını ileri sürdü.

Derin hemen söz istedi.

“Sayın hakim, elden yapıldığı iddia edilen ödemelere ilişkin herhangi bir belge sunulmamıştır. Buna karşılık bizim sunduğumuz banka kayıtları tarih ve miktar bakımından açıkça görülebilmektedir.”

Hakim kayıtları inceledi.

“Not edildi.”

Derin yerine oturdu.

Esma ona doğru eğildi.

“Çok iyi gidiyor.”

Derin sadece başını salladı.

Ama elleri hâlâ biraz titriyordu.

---

Duruşmanın sonlarına doğru hakim taraflara son beyanlarını sordu.

Derin ayağa kalktı.

“Sayın hakim, davacımız evliliğin devamı için uzun süre çaba göstermiştir. Ancak dosyadaki deliller ve tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde tarafların ortak hayatı sürdürmelerinin mümkün olmadığı açıktır.”

Bir an durdu.

“Davacının amacı karşı tarafı cezalandırmak değil. Kendisinin ve çocuğunun daha düzenli bir hayat kurabilmesini sağlamak.”

Hakim dosyaya baktı.

Karar hemen açıklanmayacak bazı hususların tamamlanması gerektiğini belirtti.

Duruşma sona erdi.

Derin sandalyesine oturduğu anda derin bir nefes verdi.

Esma gülümsedi.

“Bitti.”

Derin gözlerini kapattı.

“Bitti.”

Ayşe Hanım yanlarına geldi.

“Nasıl geçti?”

Derin ayağa kalktı.

“İyi geçti. Mahkemenin kararını bekleyeceğiz ama bugün önemli olan hususların hepsini dosyaya sunduk.”

Kadın Derin’in ellerini tuttu.

“Teşekkür ederim.”

Derin gülümsedi.

“Ben sadece işimi yaptım.”

“Hayır.”

Kadının gözleri doldu.

“Beni dinlediniz.”

Derin birkaç saniye sustu.

Sonra yumuşak bir sesle:

“Bazen insanların ihtiyacı olan ilk şey gerçekten dinlenmek.”

---

Adliyeden çıktıklarında Derin’in omuzlarından büyük bir yük kalkmış gibiydi.

Esma yanında yürüyordu.

“Nasıl hissediyorsun?”

“Garip.”

“Neden?”

“İlk defa bir dosyanın gerçekten bir insanın hayatını değiştirebileceğini bu kadar net hissettim.”

Esma başını salladı.

“İşte avukatlık bu.”

Derin gülümsedi.

“Galiba doğru mesleği seçmişim.”

Tam o sırada telefonu çaldı.

Ekranda Alp’in adı vardı.

Derin aramayı açtı.

“Efendim?”

“Bitti mi?”

“Bitti.”

“Nasıl geçti?”

Derin yürümeye devam etti.

“İyi.”

Alp’in sesi biraz rahatladı.

“Emin misin?”

“Evet.”

“Çok mu zorladı?”

“Biraz.”

“Şimdi neredesin?”

“Adliyenin önündeyim.”

“Geliyorum.”

Derin durdu.

“Ne?”

“Geliyorum.”

“Alp gerek yok.”

“Derin.”

“Efendim?”

“Geliyorum dedim.”

Derin istemsizce gülümsedi.

“Tamam.”

---

Yaklaşık yarım saat sonra Alp arabayla geldi.

Derin onu görünce yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.

Alp arabadan indi.

“Nasıl geçti?”

Derin çantasını omzundan indirdi.

“İyi.”

“Gerçekten mi?”

“Gerçekten.”

Alp dosyaya baktı.

“Çok yoruldun mu?”

“Biraz.”

“Bir şeyler yiyelim.”

Derin başını salladı.

“Olur.”

Arabaya bindiklerinde Derin birkaç dakika sessiz kaldı.

Sonra:

“Alp?”

“Efendim?”

“Bugün ilk defa kendimi gerçekten avukat gibi hissettim.”

Alp ona kısa bir bakış attı.

“Çünkü öylesin.”

Derin gülümsedi.

“Böyle söylediğinde çok kolaymış gibi geliyor.”

“Kolay olduğunu söylemedim.”

“Peki ne diyorsun?”

“Zor olsa da yapabileceğini söylüyorum.”

Derin camdan dışarı baktı.

“Senin şirket nasıl gidiyor?”

Alp gülümsedi.

“İyi.”

“Gerçekten mi?”

“Gerçekten.”

“Ne yaptınız bugün?”

“Yeni bir proje için görüşme yaptık.”

“Nasıl geçti?”

“İlk başta biraz karışık.”

“Sonra?”

“Sonra Emre toparladı.”

Derin güldü.

“Efe ne yaptı?”

Alp kahkaha attı.

“Efe mi? Efe toplantının yarısında kahve içti, diğer yarısında da evlendiğini hatırlatıp durdu.”

Derin güldü.

“Normal.”

“Sonra ciddi bir şey konuşmaya başlayınca sustu.”

“Demek ki hâlâ umudumuz var.”

“Bence yok.”

İkisi de güldü.

---

Akşam üzeri bir kafede oturdular.

Derin önündeki tatlıdan küçük bir parça aldı.

Alp kahvesini karıştırıyordu.

“Bugün seninle gurur duydum.”

Derin başını kaldırdı.

“Neden?”

“Çünkü bugün sadece duruşmaya girmedin.”

“Ne yaptım?”

“Kendi hayatını kurduğunu bir kez daha gördüm.”

Derin birkaç saniye sustu.

“Sen de kendi hayatını kuruyorsun.”

Alp başını salladı.

“Evet.”

“Ve bence bu güzel.”

“Bence de.”

Derin ona baktı.

“Eskiden her şeyimiz aynıydı.”

“Çocukken.”

“Evet.”

“Sonra büyüdük.”

Derin gülümsedi.

“Bir ara birbirimizden uzaklaştık.”

Alp’in yüzündeki gülümseme hafifçe kayboldu.

“Evet.”

“Sonra yine aynı şehirde buluştuk.”

“Ve şimdi…”

Derin cümleyi tamamladı.

“Şimdi kendi hayatlarımızı kuruyoruz.”

Alp başını salladı.

“Ama yan yana.”

Derin gülümsedi.

“Yan yana.”

---

Gece olduğunda Alp, Derin’i evine bıraktı.

Derin arabadan inerken kapıyı kapatmadan önce ona baktı.

“Alp?”

“Efendim?”

“Bugün iyi ki geldin.”

Alp gülümsedi.

“Ben de iyi ki geldim.”

Derin birkaç adım attı.

Sonra telefonuna bildirim geldi.

Alp: Eve girince haber ver.

Derin gülerek cevap yazdı.

Derin: Çocukken de beni böyle takip ediyordun.

Cevap hemen geldi.

Alp: Çocukken salıncaktan düşersin diye.

Derin gülümsedi.

Derin: Şimdi?

Birkaç saniye sonra:

Alp: Şimdi de iyi misin diye.

Derin telefon ekranına bakarak kapının önünde durdu.

Derin: İyiyim.

Bir süre sonra yeni mesaj geldi.

Alp: Güzel. İyi geceler.

Derin ekrana baktı.

Sonra yazdı.

Derin: İyi geceler Alp.

Telefonunu kapattı.

Eve girerken yüzündeki gülümseme hâlâ kaybolmamıştı.

Çünkü artık ikisi de birbirinin hayatını yaşamıyordu.

Derin kendi yolunda ilerliyordu.

Alp kendi hayallerinin peşinden gidiyordu.

Ama yolları kesiştiğinde birbirlerini durdurmak yerine, birbirlerinin yanında yürümeyi öğreniyorlardı.

Ve belki de ilk kez…

Birbirlerini kaybetmeden büyümeyi başarıyorlardı.