Bölüm 42

Eski evin içinde kimse konuşmuyordu.

Dışarıdaki ayak sesleri giderek yaklaşıyordu.

Mert, Elif'in elini bırakmıyordu.

Emir ve Melike kapının iki yanında bekliyordu.

Ahmet ise gözlerini kapıya dikmişti.

Kerem'in yüzündeki ifade değişmişti.

Artık sakin değildi.

Mert bunu fark etti.

“Kerem.”

Kerem ona baktı.

“Ne?”

“Selim'den neden korkuyorsun?”

Kerem birkaç saniye sustu.

“Çünkü Selim geldiğinde hiçbir şey tesadüf değildir.”

Tam o anda kapının önünde bir gölge belirdi.

Kapı yavaşça açıldı.

Selim içeri girdi.

Üzerinde koyu renk bir mont vardı.

Yüzünde sakin bir ifade bulunuyordu.

Ama gözleri doğrudan Ahmet'e bakıyordu.

“Uzun zaman oldu.”

Ahmet:

“Senin burada ne işin var?”

Selim:

“Bunu sormana şaşırdım.”

Mert öne çıktı.

“Bize söyleyeceklerin varsa söyle.”

Selim'in bakışları Mert'e döndü.

Sonra elindeki küçük dosyayı masanın üzerine bıraktı.

“Önce bunu oku.”

Mert dosyaya baktı.

“Ne bu?”

“Senin doğduğun günün kaydı.”

Ahmet:

“Selim, yapma.”

Selim başını Ahmet'e çevirdi.

“Artık oğlundan saklayamazsın.”

Mert dosyayı aldı.

İlk sayfada bir tarih vardı.

12 Eylül.

Altında ise kısa bir kayıt:

“Kuzgun operasyonu – özel dosya.”

Mert'in gözleri satırlarda ilerledi.

Sonra bir isim gördü.

Ahmet.

Altında:

Kerem.

Bir satır daha...

Selim.

Mert:

“Üçünüz birlikte miydiniz?”

Selim:

“Evet.”

“Peki dördüncü kişi kimdi?”

Selim sustu.

Mert:

“Kerem söyledi.”

Selim'in bakışları Kerem'e döndü.

“Sen hâlâ yaşıyor musun?”

Kerem:

“Gördüğün gibi.”

Selim acı bir şekilde gülümsedi.

“Keşke görmeseydim.”

Mert:

“Dördüncü kişi kim?”

Selim cevap vermedi.

Elif sessizce Mert'in yanında duruyordu.

Selim'in bakışları Elif'e kaydı.

Bir an durdu.

Sonra:

“Senin burada olmaman gerekiyordu.”

Mert hemen Elif'in önüne geçti.

“Onun hakkında konuşurken dikkatli ol.”

Selim:

“Ben onu tehdit etmiyorum.”

“Öyle görünüyorsun.”

Selim başını salladı.

“Hayır.”

Sonra Elif'e baktı.

“Tam tersine, onu korumaya çalışıyorum.”

Elif şaşkınlıkla:

“Beni neden koruyasınız?”

Selim:

“Çünkü senin hakkında bilmediğin bir şey var.”

Mert:

“Yeter.”

Selim:

“Bunu öğrenmek istemiyor musun?”

Mert:

“Öğreneceğiz.”

Selim:

“Hayır.”

Dosyayı işaret etti.

“Önce babanın gerçeğini öğrenmelisin.”

Ahmet:

“Selim.”

Selim:

“Ahmet, yıllarca bu günü bekledin.”

Ahmet:

“Ben oğlumu bu işin dışında tutmaya çalıştım.”

Selim:

“Başaramadın.”

---

Mert dosyanın sayfalarını çevirdi.

Bir rapor vardı.

Tarih: 12 Eylül.

Saat: 03.15

Yer: İstanbul.

Kayıt:

“Hedef güvenli bölgeye ulaştırıldı.”

Mert kaşlarını çattı.

“Hedef kim?”

Selim:

“Bunu sen söyle.”

Mert:

“Bilmiyorum.”

Kerem:

“Ben biliyorum.”

Mert ona döndü.

“Kim?”

Kerem:

“Sen.”

Mert'in yüzü dondu.

“Ben mi?”

Kerem:

“Evet.”

Elif şaşkınlıkla Mert'e baktı.

Mert:

“Ben o zaman yenidoğandım.”

Kerem:

“Tam olarak.”

Mert:

“Beni neden Kuzgun'un dosyasına koymuşlar?”

Ahmet sonunda konuştu.

“Çünkü seni kullanmak istediler.”

Mert:

“Ne için?”

Ahmet:

“Kuzgun'un bazı isimlere ulaşabilmesi için.”

Mert:

“Ben çocuktum.”

“Evet.”

“Bunun nasıl bir bağlantısı olabilir?”

Ahmet:

“Senin kim olduğunla değil…”

Bir an durdu.

“Kimlerin o gün peşinde olduğuyla ilgiliydi.”

Mert:

“Kimlerin?”

Selim cevap verdi.

“Elif'in ailesinin.”

Elif'in yüzü değişti.

Mert hemen ona döndü.

Elif:

“Benim ailem mi?”

Selim:

“Evet.”

Elif:

“Neden?”

Selim:

“Çünkü yıllar önce babanın…”

Elif bir anda:

“Babamın?”

Selim sustu.

Ahmet araya girdi.

“Bunu burada konuşmayacağız.”

Elif ilk kez Ahmet'e sertçe baktı.

“Benim hayatımla ilgili bir şey konuşuluyorsa, benim de bilmeye hakkım var.”

Ahmet sustu.

Elif devam etti:

“Yıllardır herkes bir şey biliyor.”

“Ben bilmiyorum.”

“Beni korumak için sustunuz.”

“Peki bu sessizlik beni gerçekten korudu mu?”

Mert Elif'in yanına geçti.

“Artık kimse senden bir şey saklamayacak.”

Ahmet gözlerini yere indirdi.

Selim ise sessizce onları izledi.

---

Dışarıdan bir araç daha geçti.

Melike pencereye baktı.

“Bir araç daha var.”

Emir:

“Bizi takip ediyor olabilirler.”

Selim:

“Hayır.”

Emir ona döndü.

“Sen nereden biliyorsun?”

Selim:

“Çünkü o araç benim.”

Emir:

“Ne?”

Selim:

“Buraya yalnız gelmedim.”

Mert:

“Kim var?”

Selim:

“Kimse.”

Mert:

“Buna inanmamı bekleme.”

Selim:

“İnanıp inanmaman önemli değil.”

Sonra dosyadan bir fotoğraf çıkardı.

Masaya bıraktı.

Mert fotoğrafı aldı.

Fotoğrafta...

Yıllar önce çekilmiş bir toplantı vardı.

Ahmet.

Kerem.

Selim.

Ve birkaç kişi daha.

Mert fotoğrafın arka tarafındaki bir kadına baktı.

Bir an durdu.

Kadın tanıdık geliyordu.

Mert fotoğrafı Elif'e uzattı.

Elif baktı.

Yüzü bir anda değişti.

“Bu…”

Mert:

“Tanıyor musun?”

Elif fotoğrafa daha yakından baktı.

“Bu kadın…”

Sesi titredi.

“Annem.”

Odadaki herkes sustu.

Ahmet gözlerini kapattı.

Kerem başını eğdi.

Selim ise sadece:

“Artık gerçeğin kapısı açıldı.”

Elif'in gözleri doldu.

“Annem neden sizin yanınızda?”

Selim:

“Çünkü o da bu hikâyenin içindeydi.”

Mert Elif'in elini tuttu.

“Ne olursa olsun…”

Elif:

“Biliyorum.”

Mert:

“Yanındayım.”

Elif başını onun omzuna yasladı.

Selim onlara baktı.

Sonra:

“İşte Kuzgun'un yıllardır anlamadığı şey de buydu.”

Mert:

“Neymiş?”

Selim:

“İnsanları korkutarak birbirlerinden ayırabileceklerini sandılar.”

“Fakat siz…”

Selim kısa bir süre sustu.

“Birbirinizi seçtiniz.”

Ahmet:

“Selim, asıl meseleyi söyle.”

Selim'in yüzü ciddileşti.

“Tamam.”

Masaya bir zarf daha bıraktı.

“Bu, yıllar önce Kerem'in kaybolduğu geceye ait.”

Kerem'in yüzü gerildi.

Selim:

“Ve içinde, Mert ile Elif'in neden yıllar sonra bir araya getirildiğini açıklayan bilgi var.”

Mert zarfı aldı.

Elif onun yanında durdu.

Mert zarfı açmak üzereyken...

Selim bir anda:

“Fakat bunu okuduğunuzda…”

Durdu.

“Artık hiçbiriniz eskisi gibi olamayacaksınız.”

Mert zarfı açtı.

İçinden tek bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafın arkasında bir tarih vardı.

“İlk karşılaşmalarından 19 yıl önce.”

Mert fotoğrafa baktı.

Elif de baktı.

İkisi aynı anda dondu.

Çünkü fotoğrafta...

Mert'in doğduğu gün, Ahmet'in yanında Elif'in annesi vardı.

Ve fotoğrafın arkasında yalnızca dört kelime yazıyordu:

“Bu bir tesadüf değildi.”