Bölüm 35

(Mert Anlatıyor)

Ertesi sabah gözlerimi açtığımda ilk düşündüğüm şey görev değildi.

Babam da değildi.

Kuzgun da değildi.

İlk kez aklıma gelen kişi Elif'ti.

Telefonumu elime aldım.

Saat henüz erkendi.

Mesaj yazıp yazmamak arasında birkaç saniye düşündüm.

Sonunda dayanamadım.

"Günaydın."

Mesajı gönderdikten sonra telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Bir dakika geçmeden ekran aydınlandı.

"Günaydın. Yaraların nasıl?"

Gülümsedim.

"Sen sorunca daha iyi."

Cevap biraz gecikti.

Sonra:

"Daha sabahın köründe başlama."

Ardından bir gülücük geldi.

Telefonu göğsüme koyup gözlerimi kapattım.

İçimde uzun zamandır hissetmediğim bir huzur vardı.

---

Aşağı indiğimde annem kahvaltıyı hazırlıyordu.

Beni görünce şaşırdı.

"Bugün erkencisin."

"Uyandım."

"Elif mi yazdı?"

Bir anda durdum.

"Nasıl anladın?"

Annem kahkaha attı.

"Yüzünden."

Babaannem de masadan seslendi.

"Bizim oğlanın yüzü değişti."

"Abartmayın."

"Abartmıyoruz."

Annem çayı önüme koydu.

"İnsan sevdiği kadından mesaj alınca böyle bakar."

Başımı eğip gülümsedim.

"Anne..."

"Ne var?"

"Biraz rahat bırakın beni."

Babaannem güldü.

"Yıllarca seni görevlerinle baş başa bıraktık."

"Şimdi de biraz biz konuşacağız."

Haklıydılar.

---

Öğleye doğru telefonum yeniden çaldı.

Bu kez Elif arıyordu.

"Merhaba."

"Merhaba."

"Üniversiteden çıktım."

"Nasıl geçti?"

"İyi."

Bir an sessizlik oldu.

Sonra:

"Bugün seni görmek istiyorum."

Gülümsedim.

"Ben de."

"Doktor izin veriyor mu?"

"Yürüyebildiğim sürece."

"Tamam."

"Nereye gidelim?"

Bir süre düşündü.

"İlk tanıştığımız yere."

Kalbim hızlandı.

"Gerçekten mi?"

"Evet."

"Oraya gitmek istiyorum."

"Tamam."

"Bir saat sonra?"

"Anlaştık."

---

Bir saat sonra evden çıktım.

Emir beni görünce şaşırdı.

"Nereye?"

"Elif'le buluşacağım."

"Tek başına mı?"

"Evet."

Melike hemen araya girdi.

"Bırak gitsin."

Emir ona baktı.

"Doktor..."

Melike gülümsedi.

"Doktor dinlen dedi."

"Ev hapsi vermedi."

Ben kahkaha attım.

"Teşekkür ederim."

Emir başını salladı.

"Akşam seni ben alacağım."

"Tamam."

---

İlk tanıştığımız yere vardığımda Elif çoktan gelmişti.

Beni görünce gülümsedi.

"Geç kaldın."

"Yaralı adamı bekletiyorsun."

"Bahane."

Yanına oturdum.

Birkaç saniye ikimiz de etrafa baktık.

Aynı masa...

Aynı sandalye...

Ama biz artık aynı insanlar değildik.

Elif sessizliği bozdu.

"Buraya ilk geldiğimiz günü hatırlıyor musun?"

"Her ayrıntısını."

"Ben çok korkuyordum."

"Ben de."

"Sen belli etmiyordun."

"Sen de."

Gülümsedik.

Sonra Elif'in yüzü ciddileşti.

"Mert..."

"Evet?"

"Bizim hikâyemiz gerçekten çok garip."

"Nasıl?"

"İki aile tanıştırdı."

"Sonra biz birbirimize yabancı olmaktan çıktık."

"Sonra arkadaş olduk."

"Sonra birbirimize güvendik."

"Sonra..."

Sustu.

"Sonra birbirimizi sevdik."

Elif başını salladı.

"İnsan bazen hayatının en önemli kararını kendisinin vermediğini sanıyor."

"Ama sonradan anlıyor ki..."

"...asıl önemli karar kalbinin verdiği karar."

Elini tuttum.

"Ben bugün olsa yine seni seçerdim."

Gözlerimin içine baktı.

"Ben de seni."

---

Bir süre yürüdük.

Benim yavaş yürüdüğümü fark edince Elif de hızını düşürdü.

"Yoruldun mu?"

"Biraz."

"O zaman oturalım."

Bir bankta yan yana oturduk.

Elif çantasından küçük bir kutu çıkardı.

"Bu ne?"

"Senin için."

Kutuyu açtım.

İçinde küçük, ahşap bir fotoğraf çerçevesi vardı.

İçine birlikte çekildiğimiz ilk fotoğrafımızı koymuştu.

"Ne zaman yaptın bunu?"

"Geçen gece."

Fotoğrafı parmaklarımla tuttum.

"Çok güzel."

"Bir şey daha var."

Çerçevenin arkasını çevirdi.

Küçük bir not yazmıştı:

«"Bir görücü usulü tanışmanın sonunda, kendi seçtiğim insanı buldum."»

Gözlerim doldu.

"Elif..."

"Beğenmedin mi?"

"Tam tersine."

Çerçeveyi göğsüme bastırdım.

"Hayatım boyunca saklayacağım."

---

Akşam eve döndüğümüzde Emir ile Melike bizi kapıda karşıladı.

Emir yüzüme baktı.

"İyi misin?"

"İyiyim."

Melike Elif'in elindeki çerçeveyi fark etti.

"Bu ne?"

Elif gülümseyerek gösterdi.

Melike fotoğrafa baktı.

"Çok güzel olmuş."

Emir de eğilip baktı.

"Abi..."

"Evet?"

"Sen gerçekten değiştin."

"Nasıl?"

"Eskiden sana evlilikten bahsedilse kaçardın."

Hepimiz güldük.

Ben Elif'e baktım.

"Şimdi kaçacak bir yerim yok."

Elif gülümsedi.

"Çünkü ben seni yakalarım."

---

O gece herkes salonda otururken kapı çaldı.

Emir kapıyı açtı.

Gelen kişi sivil kıyafetli bir görevliydi.

Elindeki dosyayı Emir'e uzattı.

"Komiserim..."

"Doğu ekibinden."

Emir dosyaya baktı.

Sonra bana çevirdi.

"Babamla ilgili mi?"

Görevli başını salladı.

"Evet."

Salondaki neşe bir anda sessizliğe dönüştü.

Dosyayı açtım.

İçinden tek bir fotoğraf çıktı.

Babam...

Hayattaydı.

Fotoğrafın arkasında kısa bir not vardı:

«"Oğlum, beni bulmaya çalışma. Önce Elif'i koru."»

Kalbim sıkıştı.

Elif yanıma geldi.

"Ne yazıyor?"

Fotoğrafı ona uzattım.

Bir süre okudu.

Sonra gözlerimin içine baktı.

"Bu bir veda değil."

"Değil."

"Bir uyarı."

Başımı salladım.

Babamın neden böyle yazdığını bilmiyordum.

Ama bir şeyi çok iyi biliyordum.

Bu kez...

Sadece babamın peşinde değildik.

Bizi de hedef alan birileri vardı.

Ve ben...

Sevdiğim kadını korumak için ne gerekiyorsa yapacaktım.

Devam edecek...