Kars’ın Aşiret Varisi — 9. Bölüm

Kars'ın üzerine çöken gece, konağın etrafındaki sessizliği daha da ağırlaştırmıştı.
Eftelya, odasının penceresinin önünde durmuş, dışarıdaki karanlığa bakıyordu.
Bu evde geçirdiği her gün, ona biraz daha uzun geliyordu.
Cihan'la aynı çatı altında yaşamak zorundaydı.
Fakat aralarında hâlâ görünmez bir duvar vardı.
Eftelya o duvarın ne zaman yıkılacağını bilmiyordu.
Belki de hiç yıkılmayacaktı.
Kapının çalınmasıyla düşüncelerinden sıyrıldı.
“Kim?”
Cihan'ın sesi geldi.
“Benim.”
Eftelya birkaç saniye bekledikten sonra kapıyı açtı.
Cihan kapının önünde duruyordu.
“Konuşmamız gerekiyor.”
Eftelya kaşlarını çattı.
“Ne hakkında?”
“Bu ev hakkında.”
Cihan içeri girdi.
“Burada herkes birbirini izliyor. Herkes diğerinin ne yaptığını merak ediyor. Sen de bunun farkındasın.”
Eftelya kollarını bağladı.
“Bunun sebebi benim geldiğim aşiret.”
Cihan ona baktı.
“Hayır. Sebebi yıllardır süren düşmanlık.”
Eftelya'nın sesi sertleşti.
“Ben o düşmanlığı başlatmadım.”
“Biliyorum.”
Bu cevap Eftelya'yı şaşırttı.
Cihan devam etti:
“Ben de başlatmadım.”
İkisi birkaç saniye sessiz kaldı.
Cihan pencereye doğru yürüdü.
“İnsanların bizim evliliğimiz üzerinden eski hesapları sürdürmesine izin vermeyeceğim.”
Eftelya ona baktı.
“Peki ne yapacaksın?”
Cihan arkasını döndü.
“Önce birbirimize güvenmeyi öğreneceğiz.”
Eftelya hafifçe güldü.
“Bana güveniyor musun?”
Cihan düşünmeden cevap vermedi.
“Henüz değil.”
Eftelya'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Ben de sana güvenmiyorum.”
Cihan başını salladı.
“En azından ikimiz de dürüstüz.”
Ertesi sabah konağın avlusunda hareketlilik vardı.
Cihan'ın adamları bazı araçları hazırlıyordu.
Murat, Baran ve Kuzey de avludaydı.
Cihan onlara yaklaşırken Murat elindeki dosyayı uzattı.
“Bunlar dün gelen belgeler.”
Cihan dosyayı aldı.
“Bir sorun mu var?”
“Bazı malların kaydı eksik.”
Cihan dosyaya baktı.
“Kim kontrol etti?”
“Henüz kimse.”
Cihan başını kaldırdı.
“Ben bakacağım.”
Tam o sırada Eftelya konağın kapısından çıktı.
Cihan onu fark etti.
Eftelya birkaç adım ilerledi.
“Bir yere mi gidiyorsun?”
“Depolara.”
“Ben de gelebilir miyim?”
Cihan şaşırdı.
“Sen mi?”
“Evet.”
“Orası pek uygun bir yer değil.”
Eftelya kaşlarını kaldırdı.
“Bana emir vermene gerek yok.”
Baran hafifçe gülümsedi.
Murat ona bakıp sessizce başını salladı.
Cihan ise Eftelya'ya baktı.
“Peki. Gel.”
Araçlar konaktan ayrılırken Eftelya, Cihan'ın yanında oturuyordu.
İkisi de uzun süre konuşmadı.
Kars'ın yolları boyunca karla kaplı tarlalar ve dağlar uzanıyordu.
Eftelya camdan dışarı baktı.
“Burası senin için önemli, değil mi?”
Cihan ne demek istediğini anlamıştı.
“Evet.”
“Doğduğun topraklar.”
Cihan başını salladı.
“İnsan bazen ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, doğduğu yeri unutamıyor.”
Eftelya ona baktı.
“Belki ben de aynı şeyi hissediyorum.”
Cihan ilk kez ona biraz daha dikkatli baktı.
“Sen de mi?”
“Ben de.”
Aralarında kısa bir sessizlik oluştu.
İlk defa birbirlerinin düşman aşiretlerden gelen iki insan olmadığını, geçmişleri ve korkuları olan iki insan olduklarını fark eder gibiydiler.
Fakat ikisi de bunu dile getirmedi.
Depoya geldiklerinde Cihan araçlardan indirilen malları kontrol etmeye başladı.
Eftelya da biraz uzakta onu izliyordu.
Bir süre sonra Cihan'ın yanına geldi.
“Bir şey fark ettim.”
Cihan başını kaldırdı.
“Ne?”
“Şu sandıkların kayıtları dosyada yok.”
Cihan sandıklara baktı.
“Emin misin?”
“Evet.”
Cihan hemen Murat'a seslendi.
“Murat!”
Murat yanlarına geldi.
“Ne oldu?”
Cihan sandıkları gösterdi.
“Bunların kaydı yok.”
Murat'ın yüzündeki ifade değişti.
“Bunlar dün burada değildi.”
Cihan birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra sandıklardan birinin kapağını açtı.
İçeride kayıt dışı bazı malzemeler vardı.
Cihan'ın yüzü sertleşti.
“Bunu buraya kim getirdi?”
Kimse cevap veremedi.
Eftelya, Cihan'a baktı.
“Bence bu sadece bir kayıt hatası değil.”
Cihan da aynı şeyi düşünüyordu.
“Ben de öyle düşünüyorum.”
Cihan sandığın kapağını kapattı.
“Bunu kimin yaptığını bulacağız.”
Uzakta, yolun kenarında duran siyah bir araç vardı.
Aracın içindeki kişi depoya bakıyordu.
Telefonunu çıkardı.
“Cihan sandıkları buldu.”
Karşıdaki ses kısa bir cevap verdi:
“Bırak bulsun.”
Adam şaşırdı.
“Ne yapacağız?”
Karşıdaki ses sakince konuştu:
“Daha yeni başlıyoruz.”
Telefon kapandı.
Cihan ise bundan habersiz, Eftelya'nın yanında duruyordu.
İkisinin arasındaki düşmanlık henüz bitmemişti.
Ama o gün, ilk kez aynı tehlikenin karşısında yan yana durmuşlardı.
Ve ikisinin de bilmediği şey şuydu:
Bu sandıklar, hayatlarını değiştirecek olayların yalnızca başlangıcıydı.