36. BÖLÜM-Konağa Saldırı

Konağın bahçesinde hâlâ neşe vardı.
Müzik çalıyor, herkes Eftelya'nın doğacak oğlundan konuşuyordu.
Cihan, Eftelya'nın yanında oturuyordu.
Baran ve Rojda bir köşede konuşuyor, Murat ile Demir ise diğer tarafta sohbet ediyordu.
Sadakat ve Fidan bile uzun zamandır ilk kez kavga etmeden aynı masada oturuyordu.
Her şey yolunda görünüyordu.
Ta ki...
Konağın dışından gelen sert bir ses duyulana kadar.
PAT!
Herkes bir anda sustu.
Cihan ayağa kalktı.
— Herkes içeri!
İkinci ses geldi.
Bu kez konağın dışındaki camlardan biri kırıldı.
Eftelya korkuyla Cihan'ın koluna sarıldı.
— Cihan...
— Bana bak.
Cihan onun yüzüne döndü.
— Korkma. Seni koruyacağım.
Murat hemen kapıya yöneldi.
— Baran, Demir! İnsanları içeri alın!
Baran bağırdı:
— Herkes içeri geçsin!
Rojda, Eftelya'nın yanına koştu.
— Eftelya, benimle gel.
Eftelya Cihan'ın elini bırakmadı.
— Hayır. Cihan da gelsin.
Cihan başını salladı.
— Önce sen.
Eftelya gözlerinin içine baktı.
— Bizi bırakma.
Cihan onun elini sıktı.
— Bırakmam.
Konağın dışındaki güvenlik görevlileri harekete geçmişti.
Murat ve Demir insanları güvenli bir bölgeye yönlendiriyordu.
Baran kapıyı kapattı.
— Kim bunlar?
Demir pencereden dışarı baktı.
— Henüz bilmiyoruz.
Cihan sakin kalmaya çalışıyordu.
Ama aklında tek bir soru vardı.
Neden?
Az önce herkes mutluydu.
Oğlunun cinsiyetini öğrenmişlerdi.
Ve şimdi biri konağa saldırıyordu.
Cihan Eftelya'nın yanına döndü.
— İyi misin?
Eftelya başını salladı.
— Bebeğimiz...
Elini karnına götürdü.
Cihan hemen onun elini tuttu.
— İkiniz de iyi olacaksınız.
Sadakat Hanım yanlarına geldi.
— Oğlum, dışarı çıkma.
— Anne, merak etme.
Fidan da Eftelya'ya sarıldı.
— Kızım, buradayız.
Sadakat ile Fidan birbirlerine baktı.
Bu kez aralarında hiçbir tartışma yoktu.
İkisinin de aklında aynı şey vardı:
Torunları.
Dışarıdaki gürültü birkaç dakika daha devam etti.
Sonra bir anda sessizlik çöktü.
Cihan dikkatlice pencereye yaklaştı.
— Bitti mi?
Murat dışarıdan seslendi:
— Şimdilik.
Cihan kapıya doğru ilerledi.
Baran hemen önüne geçti.
— Sen burada kal.
— Baran...
— Yaralısın. Unutma.
Cihan itiraz edecekti.
Tam o sırada Demir yerde bir şey buldu.
— Cihan!
Herkes ona döndü.
Demir elindeki küçük parçayı gösterdi.
— Bunu saldırganlardan biri düşürmüş.
Cihan yaklaştı.
Parçanın üzerinde küçük bir işaret vardı.
Cihan'ın yüzü bir anda değişti.
— Bu işareti biliyorum.
Murat sordu:
— Nereden?
Cihan cevap vermeden önce uzun süre baktı.
— Babamın eski eşyalarından birinde görmüştüm.
Eftelya'nın yüzü gerildi.
— Yani...
Cihan başını kaldırdı.
— Bu saldırı onun geçmişiyle bağlantılı olabilir.
Tam o sırada dışarıdaki adamlardan biri koşarak içeri girdi.
— Cihan Bey!
— Ne oldu?
Adam nefes nefese konuştu.
— Saldırganlar kaçtı.
Cihan:
— Kaç kişi?
— Tam olarak bilmiyoruz.
Adam kısa bir süre sustu.
— Ama kaçarken bir şey bıraktılar.
— Ne?
Adam cebinden küçük bir zarf çıkardı.
— Bunu.
Cihan zarfı aldı.
Üzerinde yalnızca tek bir cümle yazıyordu:
"Geçmişinden kaçamazsın."
Eftelya Cihan'ın yanına geldi.
— Cihan...
Cihan zarfı sıkıca tuttu.
Artık emindi.
Konağa yapılan saldırı tesadüf değildi.
Biri onun geçmişini biliyordu.
Ve daha kötüsü...
Biri ailesine ulaşmaya başlamıştı.
Cihan Eftelya'ya baktı.
Sonra elini onun karnının üzerine koydu.
— Bundan sonra seni ve oğlumuzu korumak için ne gerekiyorsa yapacağım.
Eftelya onun elini tuttu.
— Biz birlikteyiz.
Cihan başını salladı.
— Evet.
Dışarıda gece sessizdi.
Fakat bu sessizlik uzun sürmeyecekti.
Çünkü uzakta, karanlığın içinde bir telefon çaldı.
Telefonu açan kişi sadece şunu söyledi:
— Konaktakiler mesajı aldı.
Karşıdaki ses cevap verdi:
— Güzel.
— Şimdi ne olacak?
Kısa bir sessizlik.
— Şimdi Cihan, babasının neden yıllar önce kaybolduğunu öğrenecek.
Telefon kapandı.