32. BÖLÜM-İçime Bir Şey Doğdu

Sabahın ilk ışıkları Kars'ın üzerine düşerken konakta hareketlilik başlamıştı.
Cihan erkenden hazırlanmıştı.
Bugün Murat, Baran ve kuzeni Demir'le birlikte sınır bölgesinden biraz uzakta bulunan bir kontrol noktasına gidecekti.
Görevleri açıktı.
Bölgeden geçen araçlar kontrol edilecek, kaçakçılık şüphesi bulunan araçlarda arama yapılacaktı.
Cihan arabasına binmeden önce telefonuna baktı.
Eftelya'dan mesaj vardı.
"Dikkatli ol."
Cihan istemsizce gülümsedi.
Mesaja kısa bir cevap yazdı.
"Olacağım. Sen de kendine dikkat et."
Telefonu cebine koydu.
— Hazır mısın? diye seslendi Murat.
Cihan başını kaldırdı.
— Hazırım.
Baran aracın yanında bekliyordu.
Demir ise diğer tarafta durmuş, çevreyi kontrol ediyordu.
Dört adam araçlarına binip yola çıktı.
Kontrol noktasına vardıklarında çalışmalar hemen başladı.
Araçlar sırayla durduruluyor, evrakları kontrol ediliyor ve gerekli görülen araçlarda arama yapılıyordu.
Cihan her zamanki gibi dikkatliydi.
Bir süre sonra büyük bir kamyon kontrol noktasına geldi.
Kamyonun kasası açıldığında içeride saklanmış çok sayıda silah bulundu.
Murat'ın yüzü ciddileşti.
— Cihan...
Cihan kamyona doğru baktı.
— Dokunmayın. Önce güvenliği sağlayın.
Baran çevredeki adamları uzaklaştırdı.
Silahların başka bir yere götürülüp satılmak üzere hazırlandığına dair ilk bulgular ortaya çıkmıştı.
Cihan telefonunu çıkarıp gerekli kişilere haber vermek üzere kenara çekildi.
Tam o sırada...
Arkasından bir gölge yaklaştı.
Cihan dönmeye fırsat bulamadan adam elindeki bıçakla saldırdı.
Cihan kendini geri çekmeye çalıştı.
Bıçak yan tarafına isabet etti.
— Cihan!
Baran'ın bağırışıyla Murat ve Demir hızla olay yerine koştu.
Saldırgan kaçmaya çalıştı ancak diğer görevliler tarafından yakalandı.
Cihan birkaç adım geriye çekildi.
Elini yarasının üzerine bastırdı.
Yüzündeki renk gitmişti.
Baran yanına koştu.
— Cihan! İyi misin?
Cihan dişlerini sıktı.
— İyiyim...
Murat öfkeyle saldırgana baktı.
— Kim gönderdi seni?
Adam cevap vermedi.
Demir Cihan'ın yanına geldi.
— Otur. Daha fazla kan kaybetme.
Cihan itiraz etmek istedi ama başı dönmeye başlayınca bir kenara oturmak zorunda kaldı.
Aynı dakikalarda Eftelya çalışma masasının başındaydı.
Önünde dosyalar vardı.
Bir yandan avukatlık işleriyle uğraşıyor, bir yandan telefondan gelen mesajlara bakıyordu.
Ama bir türlü dikkatini toparlayamıyordu.
Kalemi elinden düştü.
Bir anda göğsünde garip bir sıkıntı hissetti.
Elini kalbinin üzerine koydu.
— Ne oluyor bana?
İçine kötü bir şey doğmuştu.
Telefonunu eline aldı.
Cihan'ı aradı.
Telefon uzun süre çaldı.
Cihan açmadı.
Eftelya tekrar aradı.
Yine cevap yoktu.
Bu kez Baran'ı aradı.
Telefon birkaç saniye sonra açıldı.
— Alo?
— Baran, Cihan nerede?
Baran sustu.
Eftelya'nın sesi değişti.
— Baran... Cihan nerede?
Baran derin bir nefes aldı.
— Eftelya...
— Ne oldu?
— Cihan saldırıya uğradı.
Eftelya'nın yüzündeki bütün renk çekildi.
— Ne?
— Bıçaklandı. Şu an yanındayız.
Eftelya ayağa kalktı.
— Durumu nasıl?
— Bilinci yerinde ama yarası var. Hastaneye götürüyoruz.
Eftelya'nın gözleri doldu.
— Bana nerede olduğunuzu söyle.
— Eftelya, burası güvenli değil—
— Baran, bana nerede olduğunuzu söyle!
Baran adresi verdi.
Eftelya telefonu kapattı.
Masadaki dosyalara baktı.
Sonra hiçbirini düşünmeden çantasını aldı.
Yanına güvendiği birkaç adamı alıp yola çıktı.
Saatler sonra araçlar kontrol noktasına ulaştığında Eftelya arabadan indi.
Gözleri hemen Cihan'ı aradı.
Sonunda onu gördü.
Cihan bir aracın yanında oturuyordu.
Gömleğinin bir kısmında kan vardı.
Eftelya'nın nefesi kesildi.
— Cihan...
Hızlı adımlarla ona doğru koştu.
Cihan başını kaldırdı.
Eftelya'yı görünce şaşırdı.
— Sen burada ne yapıyorsun?
Eftelya cevap vermedi.
Yanına çömeldi.
Gözleri Cihan'ın yarasındaydı.
— Çok kan var...
Cihan sakin görünmeye çalıştı.
— O kadar kötü değil.
Eftelya başını iki yana salladı.
— Bana yalan söyleme.
Cihan onun elini tuttu.
— İyiyim.
Eftelya'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Seni aradım.
Cihan sustu.
— Telefonunu açmadın. Sonra Baran açtı ve bana saldırıya uğradığını söyledi.
Sesi titriyordu.
— Ben... içime bir şey doğdu Cihan.
Cihan'ın yüzündeki ifade değişti.
Eftelya elini onun yüzüne götürdü.
— Seni böyle görünce...
Cümlesini tamamlayamadı.
Cihan elini tuttu.
— Eftelya...
— Hayır.
Eftelya başını salladı.
— Bir daha böyle bir şey olduğunda beni yalnız bırakma.
Cihan ona baktı.
Eftelya ağlayarak konuştu.
— Sen baba olacaksın...
Bir an durdu.
— Bizi bırakma.
Cihan'ın gözleri doldu.
Eftelya'nın elini daha sıkı tuttu.
— Seni bırakmayacağım.
— Söz mü?
— Söz.
Eftelya başını Cihan'ın omzuna yasladı.
Cihan ise acısına rağmen onu sarıp kendine çekti.
Biraz ileride Murat, Baran ve Demir sessizce onları izliyordu.
Fakat Demir'in gözü başka bir yerdeydi.
Az önce yakalanan saldırganın üzerinden çıkan telefona bakıyordu.
Telefonun içinde tek bir kayıt vardı.
Bir isim.
Karahan.
Demir'in yüzü bir anda ciddileşti.
Bu saldırı rastgele değildi.
Ve asıl tehlike daha yeni başlıyordu.