45. Bölüm-Oğlum

Cihan, doktorun sözlerini hâlâ tam olarak sindirememişti.
“Bir oğlunuz oldu.”
Bu cümle zihninde tekrar tekrar yankılanıyordu.
Yıllardır hayatında birçok şey değişmişti. Ailesiyle yaşadığı sorunlar, geçmişten gelen tehditler, babasının sırrı, soyadı değişikliği…
Ama hiçbir şey onu şu an hissettiği kadar hazırlıksız yakalamamıştı.
Bir hemşire doğumhanenin kapısından çıktı.
“Cihan Bey?”
Cihan hemen ayağa kalktı.
“Evet.”
“Eşinizi odaya aldık. Birazdan görebilirsiniz.”
Cihan’ın yüzünde büyük bir gülümseme oluştu.
“Bebeğim?”
Hemşire gülümsedi.
“O da annesinin yanında.”
Cihan derin bir nefes aldı.
“Teşekkür ederim.”
Bir süre sonra Cihan odaya girdi.
Eftelya yorgundu.
Ama yüzündeki gülümseme her şeyi anlatıyordu.
Kucağında küçücük bir bebek vardı.
Cihan kapının yanında birkaç saniye durdu.
Gözlerini Eftelya’dan ayıramıyordu.
Eftelya hafifçe gülümsedi.
“Gel.”
Cihan yavaşça yatağın yanına yürüdü.
Gözleri bebeğe takıldı.
Küçücük elleri, kapalı gözleri ve minicik yüzü…
Cihan’ın gözleri doldu.
“Bu… bizim oğlumuz mu?”
Eftelya başını salladı.
“Bizim oğlumuz.”
Cihan yatağın kenarına oturdu.
Elini Azad’ın küçücük eline yaklaştırdı.
Azad parmaklarını hafifçe hareket ettirdi.
Cihan’ın gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
“Merhaba oğlum.”
Eftelya onu izliyordu.
Cihan devam etti:
“Baban burada.”
Eftelya gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
“Çok bekledik.”
Cihan başını kaldırıp ona baktı.
“Sen çok bekledin.”
Eftelya gülümsedi.
“Sen de.”
Cihan onun elini tuttu.
“Bana dünyanın en güzel hediyesini verdin.”
Eftelya hafifçe başını salladı.
“Sen de bana ailemizi verdin.”
Cihan eğilip Eftelya’nın alnından öptü.
“İyi ki varsın.”
Bir süre sonra hemşire aileye haber verdi.
Önce Sadakat içeri girdi.
Kapıdan adımını atar atmaz gözleri Azad’a takıldı.
“Ah…”
Sesi titredi.
Cihan annesine baktı.
“Anne…”
Sadakat yatağın yanına geldi.
Azad’a uzun uzun baktı.
Sonra gözlerinden yaşlar süzüldü.
“Torunum…”
Cihan gülümsedi.
Sadakat parmağını Azad’ın küçücük eline dokundurdu.
“Hoş geldin Azad.”
Ardından Fidan içeri girdi.
Eftelya annesini görünce gülümsedi.
“Anne.”
Fidan kızının yanına geldi.
Önce Eftelya’nın alnından öptü.
“İyi misin kızım?”
“İyiyim.”
Fidan sonra bebeğe baktı.
Gözleri doldu.
“Ne kadar küçük…”
Eftelya gülümsedi.
“Daha yeni geldi.”
Fidan eğilip Azad’ın alnına küçük bir öpücük kondurdu.
“Allah sizi birbirinize bağışlasın.”
Kapının dışında Murat, Baran, Rojda ve Demir bekliyordu.
Baran dayanamayarak içeri doğru baktı.
“Biz de görebilir miyiz?”
Cihan gülerek başını çevirdi.
“Gel.”
Baran içeri girdi.
Azad’a bakınca yüzündeki bütün ciddiyet kayboldu.
“Vay be…”
Murat da yanına geldi.
“Ne oldu?”
Baran başını salladı.
“Bunca insanın arasında en küçük olan geldi, herkesi susturdu.”
Rojda gülümsedi.
“Çok güzel.”
Demir de bebeğe baktı.
“Hoş geldin küçük adam.”
Cihan herkesin Azad’ın etrafında toplandığını görünce bir an sessizce onları izledi.
Sonra Eftelya’ya döndü.
“Bak.”
Eftelya ona baktı.
Cihan ailesini gösterdi.
“Bizim ailemiz.”
Eftelya’nın gözleri doldu.
“Evet.”
Cihan onun elini sıktı.
“Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.”
Eftelya hafifçe gülümsedi.
“Daha güzel olacak.”
Cihan Azad’a baktı.
“Umarım.”
O sırada dışarıda kar yağmaya devam ediyordu.
Kars’ın soğuk gecesinde, hastanenin sıcak odasında yeni bir hayat başlamıştı.
Ama Cihan’ın bilmediği bir şey vardı.
Azad’ın doğduğu gece, geçmişin gölgeleri de yeniden hareketlenmeye başlamıştı.
Ve Cihan’ın değiştirdiği Albora soyadı, bazı insanların planlarını değiştirmeye yetmemişti.
Karahan’ın geçmişi hâlâ peşindeydi.
Fakat bu kez Cihan yalnız değildi.
Kucağında oğlu vardı.
Yanında Eftelya vardı.
Ve arkasında ailesi…
Cihan, Azad’ın küçücük elini tuttu.
“Baban seni koruyacak oğlum.”
Ama hastanenin çok uzağında, karların altında duran siyah bir araçta bir adam telefonunu kulağına götürdü.
“Azad doğdu.”
Telefonun diğer ucundan kısa bir sessizlik geldi.
Ardından tek bir cümle duyuldu:
“Öyleyse plan değişiyor.”