33. BÖLÜM-Gölgedeki Düşman

Demir, elindeki telefonu birkaç saniye boyunca inceledi.
Ekranda yalnızca tek bir kayıt vardı.
Karahan.
Telefonu biraz daha çevirdi.
Başka mesaj yoktu.
Başka numara yoktu.
Sanki telefon özellikle tek bir şey göstermek için bırakılmıştı.
Demir'in yüzü gerildi.
— Bir sorun var.
Murat ona döndü.
— Ne oldu?
Demir telefonu uzattı.
— Saldırganın telefonundan bunu buldum.
Baran da yanlarına geldi.
— "Karahan" mı?
Demir başını salladı.
— Evet.
Üçü de aynı anda Cihan'a baktı.
Cihan ise hâlâ Eftelya'nın yanındaydı.
Eftelya onun elini bırakmıyordu.
Cihan, Demir'in bakışını fark etti.
— Ne buldun?
Demir yanına geldi.
— Bunu görmen lazım.
Telefonu Cihan'a uzattı.
Cihan ekrana baktığında kaşları çatıldı.
— Karahan...
Eftelya da ekrana baktı.
— Bu ne demek?
Cihan cevap vermedi.
Telefonu Demir'e geri verdi.
— Şimdilik kimseye bir şey söylemeyin.
Baran şaşırdı.
— Cihan, seni bıçaklayan adamın telefonunda senin soyadın çıkıyor. Nasıl susalım?
Cihan ayağa kalkmaya çalıştı.
Eftelya hemen koluna girdi.
— Yavaş.
Cihan kısa bir nefes aldı.
— Tam da bu yüzden susacağız.
Murat dikkatle baktı.
— Birileri bizi izliyor olabilir.
Cihan başını salladı.
— Evet.
Bir süre herkes sessiz kaldı.
Sonunda Cihan konuştu.
— Önce saldırganın kim olduğunu öğrenin. Sonra bu numaranın kime ait olduğunu bulun.
Demir başını salladı.
— Anladım.
Bir süre sonra Cihan hastaneye götürüldü.
Yarasına müdahale edildi.
Doktor, yaranın ciddi olduğunu ancak hayati tehlikesinin bulunmadığını söyledi.
Eftelya kapının önünde beklerken ellerini birbirine kenetlemişti.
Kapı açıldığında hemen ayağa kalktı.
Cihan dışarı çıktı.
Üzerinde temiz bir gömlek vardı fakat yüzündeki yorgunluk hâlâ belliydi.
Eftelya ona doğru yürüdü.
— İyi misin?
Cihan gülümsedi.
— İyiyim.
— Doktor ne dedi?
— Birkaç gün dikkat edecekmişim.
Eftelya kaşlarını çattı.
— Birkaç gün değil. Bundan sonra sürekli dikkat edeceksin.
Cihan hafifçe güldü.
— Emredersiniz hanımefendi.
Eftelya ona kızgın bir bakış attı.
— Dalga geçme.
Cihan'ın gülümsemesi kayboldu.
— Korktun.
Eftelya cevap vermedi.
Cihan onun elini tuttu.
— Ben de korktum.
Eftelya şaşırdı.
— Sen mi?
— Seni burada görünce.
— Neden?
Cihan gözlerinin içine baktı.
— Sana bir şey olmasından.
Eftelya'nın gözleri doldu.
— Benim korkum da sendin zaten.
Akşam saatlerinde herkes konağa döndü.
Sadakat Hanım, Cihan'ı kapıda görünce hemen yanına koştu.
— Oğlum!
Cihan annesinin elini tuttu.
— İyiyim anne.
Sadakat Hanım gözyaşlarını tutmaya çalıştı.
— İyi olmasaydın ne yapardım ben?
Eftelya sessizce yanında duruyordu.
Fidan da kızının yanına geldi.
— Sen de çok korkmuşsun.
Eftelya başını eğdi.
— Evet.
Fidan kızının elini tuttu.
— Artık Cihan senin eşin.
Eftelya Cihan'a baktı.
— Biliyorum.
Gece olduğunda Cihan odasında dinleniyordu.
Eftelya yanında oturmuş, elindeki dosyaya bakıyordu.
Cihan ona baktı.
— Hâlâ çalışıyor musun?
— Evet.
— Bugün yaşananlardan sonra mı?
Eftelya dosyayı kapattı.
— Ben avukatım. İşler durmuyor.
Cihan gülümsedi.
— Sen de durmuyorsun.
Eftelya başını kaldırdı.
— Sen de durmuyorsun.
İkisi de kısa bir süre güldü.
Sonra Eftelya'nın yüzü ciddileşti.
— Cihan...
— Hı?
— Sana bir şey soracağım.
— Sor.
— Bu saldırının arkasında kim olduğunu biliyor musun?
Cihan birkaç saniye sustu.
— Hayır.
— Ama "Karahan" kaydı var.
Cihan gözlerini kaçırdı.
— Biliyorum.
— Benden bir şey saklıyorsun.
Cihan ona baktı.
— Seni tehlikeye atmak istemiyorum.
Eftelya ayağa kalktı.
— Ben artık senin karınım.
Cihan sustu.
— Başına bir şey geldiğinde uzakta oturup bekleyemem.
Cihan onun elini tuttu.
— Tamam.
— Gerçekten anlatacak mısın?
— Elimizde yeterli bilgi yok. Ama bir şey öğrendiğimiz anda sana söyleyeceğim.
Eftelya başını salladı.
— Söz?
— Söz.
Aynı saatlerde Murat, Baran ve Demir konağın başka bir odasında buluşmuştu.
Demir bilgisayarı açtı.
— Telefonu incelettim.
Baran yaklaştı.
— Ne çıktı?
Demir ekrana baktı.
— Telefon sahte bir isimle kayıtlı.
Murat kaşlarını çattı.
— Peki gerçek isim?
Demir birkaç saniye daha ekrana baktı.
Sonra yüzü değişti.
— Gerçek isim bulunamadı.
Baran sinirlendi.
— Nasıl bulunamadı?
— Çünkü telefon saldırgana ait değil.
Üçü birbirine baktı.
Murat yavaşça konuştu.
— O zaman telefonu ona biri verdi.
Demir başını salladı.
— Aynen öyle.
Kapının önünde bir gölge belirdi.
Kimse fark etmedi.
Gölge birkaç saniye onları dinledi.
Sonra sessizce uzaklaştı.
Konağın dışında ise siyah bir araç çalıştırıldı.
Aracın içindeki kişi telefonunu çıkardı.
Bir numarayı aradı.
— Saldırı başarısız oldu.
Karşı taraftan bir ses geldi.
Adam sakin bir şekilde cevap verdi.
— Sorun değil.
— Cihan hâlâ hayatta.
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra karşıdaki kişi tek bir cümle söyledi:
— O zaman ikinci adımı başlatın.
Telefon kapandı.
Ve karanlık araç, gecenin içinde gözden kayboldu.