42. Bölüm — Yeni Bir Sabah

Sabah güneşi Kars'ın üzerine yavaşça yükselirken konakta alışılmadık bir huzur vardı.
Mutfaktan gelen çay kokusu koridorlara yayılıyor, bahçede çalışanlar günün hazırlıklarını yapıyordu.
Eftelya, pencerenin önünde durmuş dışarıyı izliyordu.
Bir eli karnındaydı.
Azad'ın hareketlerini hissetmeye başlamıştı.
“Sen de mi uyandın küçük adam?”
Karnına hafifçe gülümsedi.
Tam o sırada arkasından Cihan'ın sesi geldi.
“Kimle konuşuyorsun?”
Eftelya dönüp ona baktı.
“Oğlunla.”
Cihan gülerek yanına geldi.
“Beni neden çağırmadınız?”
“Sen uyuyordun.”
“Ben de babasıyım.”
“Azad senin ne zaman uyuduğunu umursamıyor.”
Cihan güldü.
Sonra Eftelya'nın yanına oturup başını onun karnına yaklaştırdı.
“Azad…”
Bir süre bekledi.
“Baban burada.”
Eftelya gülümseyerek Cihan'ın saçlarını okşadı.
“Daha seni duyamaz.”
“Duyuyor.”
“Nasıl bu kadar eminsin?”
“Ben onun babasıyım.”
Eftelya kahkaha attı.
“Her konuda haklı olduğunu düşünüyorsun.”
“Çünkü çoğu zaman haklıyım.”
“Çok kibirlisin.”
Cihan başını kaldırdı.
“Sen yine de benimle evlendin.”
Eftelya gözlerini devirdi.
“Bazen ben de nedenini düşünüyorum.”
Cihan onu belinden tuttu.
“Geç kaldın. Artık kaçamazsın.”
“Kaçmam zaten.”
İkisi de gülümsedi.
Bir süre sonra kahvaltı için herkes masada toplandı.
Sadakat, Eftelya'nın tabağına biraz daha yemek koydu.
“Sen ye kızım.”
Eftelya gülümsedi.
“Anne, yeter. Doydum.”
Fidan hemen araya girdi.
“Bırak yesin Sadakat. Azad büyüyor.”
Sadakat Fidan'a baktı.
“Ben de onu söylüyorum.”
Fidan hafifçe gülümsedi.
“Bu sefer aynı şeyi söylüyoruz.”
Masadakiler birbirlerine baktı.
Baran sessizce Rojda'ya eğildi.
“Bugün kavga çıkmayacak galiba.”
Rojda gülmemek için kendini zor tuttu.
“Sus.”
Baran devam etti.
“Bence tarihî bir gün.”
Rojda dirseğiyle ona hafifçe vurdu.
“Yeter.”
Cihan onları görünce gülümsedi.
“Ne konuşuyorsunuz?”
Baran hemen ciddileşti.
“Hiç.”
Demir kahkahayı bastı.
“Hiçmiş.”
Murat da masaya otururken başını salladı.
“Sizin şu hâlinize alışamayacağım.”
Rojda utanarak önündeki tabağa baktı.
Baran ise hiç utanmadan gülümsüyordu.
Kahvaltıdan sonra Cihan çalışma odasına geçti.
Murat da onun yanına geldi.
“Elimizdeki dosyaları tekrar inceleyelim mi?”
Cihan başını salladı.
“Bugün değil.”
Murat şaşırdı.
“Emin misin?”
“Biraz normal yaşamak istiyorum.”
Murat gülümsedi.
“Bunu senden duymak güzel.”
Cihan sandalyesine yaslandı.
“Çok uzun zamandır sürekli bir şeylerin peşinden koşuyoruz.”
“Baban meselesi kapanmadı.”
“Biliyorum.”
Cihan pencereye baktı.
“Ama bugün Eftelya'yla ve Azad'la ilgilenmek istiyorum.”
Murat başını salladı.
“Doğru.”
Tam o sırada kapı açıldı.
Eftelya içeri girdi.
“Cihan.”
Cihan hemen ayağa kalktı.
“Ne oldu?”
“Bir şey olmadı.”
Eftelya gülümsedi.
“Doktorun verdiği listeyi buldum.”
Cihan'ın yüzü değişti.
“Ne listesi?”
“Azad için hazırlamamız gerekenler.”
Murat gülerek ayağa kalktı.
“Ben gidiyorum.”
Cihan ona baktı.
“Nereye?”
“Baba-oğul alışveriş listenizi dinlemek istemiyorum.”
Eftelya güldü.
Murat odadan çıkarken Cihan'ın omzuna dokundu.
“Kolay gelsin, baba.”
Kapı kapandı.
Cihan listeyi eline aldı.
“Beşik…”
“Evet.”
“Battaniye…”
“Evet.”
“Biberon…”
“Evet.”
Cihan listeye uzun uzun baktı.
“Bunların hepsini gerçekten almamız gerekiyor mu?”
Eftelya kaşlarını kaldırdı.
“Azad doğacak Cihan.”
“Biliyorum.”
“E o zaman?”
Cihan iç çekti.
“Tamam. Hepsini alıyoruz.”
Eftelya gülümsedi.
“İşte benim kocam.”
Cihan da gülümsedi.
“Azad için her şeyi yaparım.”
Akşam olduğunda aile yeniden bahçede toplandı.
Hava serinlemişti.
Cihan, Eftelya'nın omuzlarına şal örttü.
“Üşüme.”
“Üşümüyorum.”
“Ben yine de örteceğim.”
Eftelya başını Cihan'ın omzuna yasladı.
Bir süre herkes sessizce oturdu.
Sonra Rojda, Eftelya'ya baktı.
“Azad doğunca hepimiz başına üşüşeceğiz.”
Baran hemen atıldı.
“Ben ilk kucağıma alan kişi olacağım.”
Cihan ona baktı.
“Sen biraz bekle.”
Baran güldü.
“Kuzeniyim.”
“Ben babasıyım.”
Demir araya girdi.
“Ben de dayısı sayılırım.”
Murat başını salladı.
“Bu çocuk doğmadan paylaşılmaya başlandı.”
Herkes güldü.
Eftelya'nın yüzünde huzurlu bir ifade vardı.
Cihan onun elini tuttu.
O an geçmişte yaşanan hiçbir şey önemli değilmiş gibi geldi.
Ne tehditler…
Ne babası…
Ne Karahan soyadı…
Sadece ailesi vardı.
Ve yakında aralarına katılacak olan küçük oğulları.
Azad.
Fakat konağın dışında, karanlığın içinde bir araç yavaşça geçti.
Aracın içindeki adam konağa baktı.
Telefonunu çıkardı.
“Henüz hiçbir şeyden şüphelenmiyorlar.”
Karşıdaki ses kısa bir cevap verdi.
“Öyle kalacak.”
Adam telefonu kapattı.
Araç uzaklaşırken konakta kahkahalar devam ediyordu.
Cihan ise Eftelya'nın elini tutmuş, Azad'ın doğacağı günü hayal ediyordu.
Henüz bilmiyordu…
Geçmiş, sessizce yeniden onlara yaklaşıyordu.