3. Bölüm — Sınırın Ötesinde

Sabahın ilk ışıkları Kars'ın üzerine düşerken şehir yavaş yavaş hareketlenmeye başlamıştı.
Karahan Konağı'nın avlusunda ise Cihan çoktan hazırlanmıştı.
Üzerinde koyu renk montu vardı. Masanın üzerinde duran evrakları son kez kontrol etti ve cebine koydu.
Bugün sınır kapısında görevliydi.
Cihan'ın yaptığı iş, aşiret meselelerinden tamamen farklıydı. Sınır hattında kaçakçılık olaylarıyla ilgileniyor, yakalanan kaçak malların ve yasaklı maddelerin güvenli şekilde yetkililere teslim edilmesini sağlıyordu.
Son günlerde özellikle kaçakçılık olaylarında artış vardı.
Cihan bunun sıradan bir durum olmadığını düşünüyordu.
Arkasından Sadakat'in sesi duyuldu.
"Yine erkenden gidiyorsun."
Cihan döndü.
"Bugün sınır kapısında yoğunluk var."
Sadakat oğlunun yüzüne baktı.
"Dikkatli ol."
"Olacağım."
Cihan birkaç adım attıktan sonra durdu.
"Anne."
"Efendim?"
"Dün gece konuştuğumuz şeyi unut."
Sadakat ne demek istediğini anlamıştı.
"Eftelya'yı mı?"
Cihan cevap vermedi.
Sadakat hafifçe gülümsedi.
"Ben sadece dikkatli olmanı istiyorum."
Cihan kapıya yöneldi.
"Ben zaten dikkatliyim."
Sınır kapısında hareketlilik vardı.
Araçlar sırayla kontrol ediliyor, görevliler belgeleri inceliyordu.
Cihan, ekibiyle birlikte kontrol noktasında bekliyordu.
Bir araç durduruldu.
Görevlilerden biri Cihan'ın yanına geldi.
"Cihan Bey, bu aracın evraklarında sorun var."
Cihan araca doğru yürüdü.
"Ne tür bir sorun?"
"Belgelerde tutarsızlık var."
Cihan evrakları aldı ve dikkatlice inceledi.
"Aracı kenara alın."
Araç detaylı arama için ayrı bölüme çekildi.
Kısa süre sonra ekipten biri seslendi.
"Cihan Bey!"
Cihan hemen oraya gitti.
Araçta yasaklı maddeler bulunmuştu.
Cihan'ın yüzü ciddileşti.
"Miktar?"
"Kesin sayım yapılıyor."
Cihan başını salladı.
"Polisi çağırın. Bulunan her şeyi tutanakla teslim edeceğiz."
Bir süre sonra polis ekipleri geldi.
Cihan, ele geçirilen maddelerin teslim işlemlerini bizzat takip etti.
İşini dikkatli yapıyordu.
Çünkü sınırda yapılan küçük bir hatanın bile büyük sonuçları olabilirdi.
Öğleye doğru Cihan'ın telefonu çaldı.
Arayan Sadakat'ti.
"Efendim anne?"
"Akşam eve erken gel."
"Neden?"
"Misafirimiz olacak."
Cihan'ın yüzü değişti.
"Kim?"
"Önemli biri."
"Anne, bugün işim—"
"Gel Cihan."
Telefon kapandı.
Cihan birkaç saniye telefonuna baktı.
Ne olduğunu anlamamıştı.
Ama annesinin sesinden bunun sıradan bir misafir olmadığını anlamıştı.
Aynı saatlerde Eftelya Yıldıran, Kars'taki hukuk bürosunda dosyalarını inceliyordu.
Artık genç bir avukat olarak çalışıyordu.
Önündeki dosyayı kapattı.
Sekreteri kapıyı çaldı.
"Eftelya Hanım?"
"Gel."
"Yeni bir dosya geldi."
Eftelya dosyayı aldı.
"Ne davası?"
"Kaçakçılık."
Eftelya'nın yüzündeki ifade değişti.
"Kim getiriyor?"
"Dosyada sınır kapısından yapılan bir yakalamadan bahsediliyor."
Eftelya dosyayı açtı.
Belgeleri tek tek incelemeye başladı.
Bir tutanak dikkatini çekti.
Tutanağın altında görevli olarak bir isim vardı.
Cihan Karahan.
Eftelya birkaç saniye o isme baktı.
Sonra kendi kendine söylendi:
"Yine mi sen?"
Dosyayı kapatmadı.
Aksine, daha dikkatli okumaya başladı.
Çünkü bu kez karşısındaki kişi sadece iki aşiretin arasındaki düşmanlığın diğer tarafı değildi.
Bir davanın içindeki isimdi.
Ve Eftelya, işini kişisel meselelerden ayırabilecek kadar profesyoneldi.
En azından öyle olması gerekiyordu.
Akşam olduğunda Cihan konağa döndü.
İçeri girdiğinde salonda tanımadığı birkaç kişi vardı.
Annesi ayağa kalktı.
"Cihan, gel."
Cihan salona girdi.
Tam o sırada kapı yeniden açıldı.
Cihan başını çevirdi.
İçeri giren kişiyi görünce durdu.
Eftelya.
Eftelya da onu gördü.
İkisi birkaç saniye sessizce birbirlerine baktılar.
Cihan'ın yüzünde şaşkınlık vardı.
Eftelya ise sakin görünmeye çalışıyordu.
Sadakat konuştu:
"Eftelya, hoş geldin."
Eftelya başını hafifçe eğdi.
"Teşekkür ederim."
Cihan annesine döndü.
"Bu ne?"
Sadakat cevap vermeden önce Eftelya konuştu.
"Bir dosya için geldim."
Cihan'ın kaşları çatıldı.
"Hangi dosya?"
Eftelya elindeki dosyayı kaldırdı.
"Bugün sınır kapısında yakalanan kaçakçılık dosyası."
Cihan'ın bakışları dosyaya indi.
"Sen mi ilgileniyorsun?"
"Evet."
Cihan birkaç saniye sustu.
"Demek avukatsın."
Eftelya ona baktı.
"Demek sen de sınır kapısında çalışıyorsun."
Cihan'ın yüzünde hafif bir ifade oluştu.
"Çalışıyorum."
Eftelya dosyayı açtı.
"Öyleyse işimizi yapalım."
Cihan başını salladı.
"Yapalım."
İkisi aynı masanın karşılıklı iki tarafına oturdu.
Henüz bilmiyorlardı.
Ama bundan sonra karşılaşmaları sadece aşiretleri yüzünden olmayacaktı.
İşleri de onları tekrar tekrar aynı yerde karşı karşıya getirecekti.