29. Bölüm — Saklanan Gerçekler

Aradan birkaç ay geçmişti.
Kars'ta hayat yeniden kendi düzenine dönmüş gibiydi.
Cihan ve Eftelya artık ilişkilerini saklamıyordu. Birbirlerine alışmış, aralarındaki güven iyice güçlenmişti. Ancak ikisi de ailelerin geçmişinden kalan sorunların tamamen bitmediğini biliyordu.
Baran ve Rojda içinse durum farklıydı.
Onlar gizlice evlenmişti.
Bu evliliği yalnızca Cihan biliyordu.
Gündelik hayatta herkesin karşısında eskisi gibi davranıyor, aralarındaki bağı belli etmiyorlardı. Fakat yalnız kaldıklarında birbirlerine karşı daha sıcak ve yakın oluyorlardı.
Cihan onların sırrını koruyordu.
O sabah Eftelya erkenden uyandı.
Bir süredir kendisini farklı hissediyordu.
Baş dönmesi, yorgunluk ve zaman zaman gelen mide bulantısı dikkatini çekmişti.
Bir süre aynanın karşısında durdu.
Sonra çantasını aldı ve evden çıktı.
Eczaneden aldığı gebelik testiyle eve döndüğünde odasına geçti.
Testi yaptı.
Sonucu hemen kontrol etmeye cesaret edemedi.
Elindeki teste bakıp uzun süre öylece kaldı.
“Hayır…”
Kendi kendine fısıldadı.
Sonuca bakmadan testi çekmecesine koydu.
Şimdilik ne Cihan'a söyleyecekti ne de annesine.
Hatta kendisi bile sonucu kesin olarak bilmek istemiyordu.
Aynı saatlerde Cihan şirketine doğru gidiyordu.
Arabayı kullanırken arkasındaki koyu renkli aracı fark etti.
Bir süre sonra araç hâlâ peşindeydi.
Cihan aynadan tekrar baktı.
Telefonunu çıkardı ve Murat'ı aradı.
“Arkamda bir araç var.”
Murat'ın sesi ciddileşti.
“Takip mi?”
“Bilmiyorum. Ama uzun süredir peşimde.”
Cihan şirkete vardığında araç biraz geride durdu.
Cihan arabadan indi.
Arkasındaki araçtan iki kişi çıktı.
“Cihan Karahan.”
Cihan onlara döndü.
“Ne istiyorsunuz?”
Adamlardan biri yaklaştı.
“Seninle konuşmamız gereken bazı şeyler var.”
Cihan sessiz kaldı.
“Yaptığın işlerin nereye gittiğini öğrenmek istiyoruz. Kimlerle çalışıyorsun, neler taşıyorsun, neler saklıyorsun…”
Cihan'ın yüzü değişmedi.
“Bilmiyorum.”
Adam güldü.
“Bilmiyorsun?”
“Size anlatacak bir şeyim yok.”
Diğer adam araya girdi.
“Bize anlatacaksın.”
Cihan cevap vermedi.
Adam son kez konuştu.
“O zaman Eftelya'yı alırız.”
Cihan'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Onu karıştırmayın.”
“Bize istediğimizi söylersen karıştırmayız.”
Adamlar araçlarına binip uzaklaştı.
Cihan olduğu yerde birkaç saniye hareketsiz kaldı.
Murat koşarak yanına geldi.
“Cihan!”
Cihan ona baktı.
“Kimseye bir şey söyleme.”
“Ne oldu?”
“Eftelya'yı tehdit ettiler.”
Murat'ın yüzü ciddileşti.
“Peki sen?”
Cihan derin bir nefes aldı.
“Ben konuşmayacağım.”
O akşam Sadakat, Cihan'ın şirketindeki bazı olayları ve onun yıllardır sakladığı işleri öğrenmeye başladı.
Duydukları karşısında uzun süre konuşamadı.
Cihan'ın yıllardır yalnızca sınırdaki sıradan işlerle uğraştığını sanmıştı.
Şimdi ise oğlunun kendisinden çok büyük bir hayatı sakladığını öğreniyordu.
Sadakat koltuğa oturdu.
“Ben… Cihan'ı hiç tanımamışım.”
Dilan annesinin yanına geldi.
“Anne…”
Sadakat başını kaldırdı.
“Bunca yıl bana ne anlattı?”
Gözleri dolmuştu.
“Ben onun başına bir şey gelmesinden korkuyordum. Ama meğer o, bütün bunların içinde yaşıyormuş.”
Yıldıran Konağı'nda ise Fidan da kızının Cihan'la ilişkisini ve son dönemde yaşananları öğrenmişti.
Öfkesi büyüktü.
Eftelya karşısında sessizce duruyordu.
“Sen Karahanların oğluyla birliktesin.”
“Evet.”
“Bunca yıldır taşıdığımız düşmanlığı unuttun mu?”
Eftelya'nın sesi sakindi.
“Ben kimseyle düşman olmak istemiyorum.”
Fidan sertçe karşılık verdi.
“Benim kızım, Karahan ailesinin yanında olmayacak.”
Eftelya gözlerini annesinden ayırmadı.
“Ben artık kendi hayatımı kendim seçiyorum.”
Fidan bir süre sustu.
“Eğer bu kararından dönmezsen…”
Eftelya bekledi.
“Ne?”
Fidan'ın sesi titredi.
“Seni evlatlıktan reddetmeyi bile düşünürüm.”
Eftelya'nın gözleri doldu.
Ama geri adım atmadı.
“Beni reddetseniz bile, verdiğim karardan dönmeyeceğim.”
Fidan cevap veremedi.
Gece olduğunda Cihan, Baran ve Rojda'yla aynı masada oturuyordu.
Her şey normal görünüyordu.
Cihan onların evlendiğini biliyordu ama tek kelime etmiyordu.
Baran ve Rojda da herkesin yanında birbirlerine sıradan davranıyordu.
Bir süre sonra Cihan ayağa kalktı.
“Ben çıkıyorum.”
Baran başını salladı.
“Tamam.”
Cihan kapıya yöneldi.
Rojda'nın yanından geçerken yalnızca kısa bir bakış attı.
İkisi de ne demek istediğini anladı.
Sırları güvendeydi.
Cihan dışarı çıktığında telefonuna bir mesaj geldi.
“Eftelya'yı korumak istiyorsan, konuş.”
Cihan mesajı birkaç saniye inceledi.
Sonra telefonu cebine koydu.
Yüzündeki ifade tamamen değişmişti.
Artık mesele yalnızca kendisi değildi.
Eftelya'nın hayatı da tehlikedeydi.