34. BÖLÜM-Geçmişin Kapısı

Ertesi sabah Cihan erkenden şirkete geldi.
Yarasının ağrısı hâlâ devam ediyordu fakat bunu kimseye belli etmek istemiyordu.
Şirketin toplantı odasında Murat, Baran, Demir, Rojda ve Eftelya çoktan yerlerini almıştı.
Eftelya'nın gözleri sürekli Cihan'ın üzerindeydi.
Cihan masanın başına geçti.
— Herkes burada mı?
Baran başını salladı.
— Evet.
Rojda elindeki dosyayı masanın üzerine bıraktı.
— Ben de saldırıyla ilgili bulabildiğim her şeyi getirdim.
Cihan ona baktı.
— Anlat.
Rojda dosyayı açtı.
— Saldırganın üzerinde bulunan telefonun kayıtlarını inceledim. "Karahan" adı tesadüfen oraya konulmuş gibi görünmüyor.
Demir söze girdi.
— Telefon saldırgana ait değil.
Murat başını salladı.
— Bunu dün öğrendik.
Rojda devam etti.
— Ayrıca saldırgana verilen talimatların çok önceden hazırlandığını düşünüyorum.
Baran sandalyesine yaslandı.
— Yani biri Cihan'ı uzun zamandır takip ediyor.
Cihan sessiz kaldı.
Rojda bir belge çıkardı.
— Bir de bunu buldum.
Belgeyi Cihan'ın önüne koydu.
Cihan belgeye baktı.
Bir anda yüzündeki ifade değişti.
Eftelya bunu fark etti.
— Cihan?
Cihan cevap vermedi.
Belgedeki isme bakıyordu.
Karahan...
Ama bu kez soyadından sonra başka bir isim vardı.
Cihan'ın parmakları titremeye başladı.
— Bu isim...
Baran öne doğru eğildi.
— Ne oldu?
Cihan gözlerini belgeden ayırmadan konuştu.
— Bu adamın adı nerede geçiyor?
Rojda cevap verdi.
— Eski bir adli kayıtta.
Cihan başını kaldırdı.
— Tarihi ne?
Rojda belgeye baktı.
— Yıllar öncesine ait.
Cihan'ın nefesi değişti.
Bir anlığına toplantı odası gözlerinin önünden kayboldu.
Küçük bir çocuktu.
Avluda duruyordu.
Annesi Sadakat ağlıyordu.
Cihan'ın babası ise kapının önünde valizini taşıyordu.
Cihan koşup babasının önüne geçmişti.
— Baba, nereye gidiyorsun?
Adam ona bakmıştı.
Ama cevap vermemişti.
Cihan onun eline sarılmıştı.
— Beni de götür.
Adam elini çekmişti.
— Bırak.
Cihan ağlamaya başlamıştı.
— Baba!
Adam arkasına bile bakmadan gitmişti.
O günden sonra herkes aynı şeyi söylemişti.
"Baban seni terk etti."
Yıllar sonra ise ölüm haberi gelmişti.
Cihan'ın babasının öldüğü söylenmişti.
Aile de buna inanmıştı.
Cihan da...
Cihan gözlerini kapattı.
Hatırladığı başka bir görüntü daha vardı.
Yıllar önce eve gelen bir adam.
Sadakat Hanım'ın onunla tartışması.
Ve tek bir cümle:
— Bir daha oğlumun karşısına çıkma!
Sonrasında hiçbir şey hatırlamıyordu.
Cihan gözlerini açtı.
— Babam...
Odadaki herkes sustu.
Eftelya ayağa kalktı.
— Ne oldu?
Cihan'ın sesi titredi.
— Babam ölmedi.
Kimse konuşamadı.
Baran şaşkınlıkla ayağa kalktı.
— Ne?
Cihan dosyayı eline aldı.
— Babam ölmedi.
Murat öne çıktı.
— Ama yıllar önce öldüğü söylenmişti.
Cihan başını salladı.
— Ben de öyle biliyordum.
Rojda'nın yüzü ciddileşti.
— Belgede onun adına ait bir kayıt var.
Cihan dosyaya tekrar baktı.
Rojda devam etti.
— Ve daha önemlisi...
Kısa bir süre sustu.
— Şu anda hayatta.
Eftelya'nın gözleri büyüdü.
— Nerede?
Rojda cevap verdi.
— Cezaevinde.
Odadaki sessizlik daha da ağırlaştı.
Baran sandalyesinden kalktı.
— Ne suçtan?
Rojda dosyadaki sayfalara baktı.
— Eski bir dava. Kaçakçılık, silah ticareti ve başka suçlarla bağlantısı var.
Cihan'ın yüzü bembeyaz olmuştu.
Bir anda yıllar önceki görüntüler zihninde birleşmeye başladı.
Babası yalnızca onları terk etmemişti.
Bir şeylerden kaçmıştı.
Ve şimdi...
Cihan'ın peşine düşen düşmanların bununla bağlantısı olabilirdi.
Cihan yavaşça sandalyesine oturdu.
— Size her şeyi anlatacağım.
Herkes dikkatini ona verdi.
— Ben babamın bizi neden terk ettiğini hiçbir zaman bilmiyordum. Annem bana yıllarca onun öldüğünü söyledi. Ben de öldüğüne inandım.
Cihan derin bir nefes aldı.
— Ama çocukken bir gece uyandığımda annemin babamla tartıştığını duymuştum.
Eftelya sessizce dinliyordu.
— Babam, "Beni aramayın." demişti.
Cihan'ın sesi titredi.
— Annem de ona "Oğlunu bir daha görmeyeceksin." diye bağırmıştı.
Baran şaşkınlıkla baktı.
— Sen bunu daha önce neden hatırlamadın?
Cihan gözlerini kapattı.
— Çünkü yıllarca o geceyi unutmaya çalıştım.
Rojda yavaşça sordu:
— Peki ölüm haberi?
Cihan başını kaldırdı.
— Bana onun öldüğü söylendi. Cenazesini görmedim. Mezarı olduğunu biliyordum ama...
Sesi kesildi.
Eftelya onun yanına geldi.
Cihan devam etti.
— Şimdi anlıyorum. Biri onun öldüğünü bize düşündürmüş.
Demir masaya eğildi.
— Eğer baban gerçekten hayattaysa, saldırının arkasında onunla bağlantılı biri olabilir.
Murat başını salladı.
— Hatta saldırganın telefonundaki "Karahan" kaydı da bununla bağlantılı olabilir.
Baran yumruğunu masaya vurdu.
— O zaman adamı bulacağız.
Rojda hemen karşı çıktı.
— Önce acele etmeyelim. Babasının gerçekten saldırıyla bağlantılı olduğunu bilmiyoruz.
Cihan başını salladı.
— Rojda haklı.
Sonra herkese baktı.
— Babamın ne yaptığını öğrenmeden onun hakkında karar vermeyeceğiz.
Eftelya Cihan'ın elini tuttu.
— Ama ne olursa olsun bunu tek başına taşıma.
Cihan ona baktı.
— Taşımayacağım.
Baran derin bir nefes aldı.
— Peki şimdi ne yapıyoruz?
Cihan'ın yüzündeki ifade değişti.
Artık şaşkın değildi.
Kararlıydı.
— Babamı bulacağız.
Murat sordu:
— Cezaevine mi gideceğiz?
Cihan başını salladı.
— Evet.
Rojda dosyayı kapattı.
— Ve ona tek bir soru soracağız.
Cihan ona baktı.
— Hangi soru?
Rojda gözlerini Cihan'ın gözlerine dikti.
— Bunca yıl neden öldüğünü düşündürttü?
Cihan cevap vermedi.
Çünkü artık geçmişinin kapısı açılmıştı.
Ve o kapının arkasında yalnızca babası yoktu.
Yıllardır kendisinden saklanan çok daha büyük bir sır vardı.