40. Bölüm — Babanın İzinde

Sabahın ilk ışıkları konağın pencerelerinden içeri süzülürken Cihan çoktan uyanmıştı.
Gece boyunca gözünü kırpmamıştı.
Masasının üzerinde eski fotoğraf duruyordu.
Genç Cihan…
Ve yanında yıllardır öldüğünü sandığı babası.
Fotoğrafın arkasındaki cümle hâlâ gözlerinin önündeydi.
“Oğlumu korumak için ondan uzak durmak zorundayım.”
Cihan fotoğrafı eline aldı.
“Benden neyi sakladın baba?”
Kapı açıldı.
Eftelya içeri girdi.
Cihan'ın hâlâ aynı yerde oturduğunu görünce durdu.
“Uyumadın mı?”
Cihan başını kaldırdı.
“Uyuyamadım.”
Eftelya yanına geldi.
“Babanı mı düşünüyorsun?”
Cihan cevap vermeden fotoğrafı ona uzattı.
“Annem yıllarca öldüğünü söyledi.”
Eftelya fotoğrafa baktı.
“Şimdi hayatta olduğunu biliyoruz.”
“Hayatta olduğunu bilmek yetmiyor.”
Cihan ayağa kalktı.
“Onu bulacağım.”
Eftelya şaşırmadı.
“Ben de seninle geleceğim.”
Cihan hemen başını salladı.
“Hayır.”
“Cihan…”
“Sen Azad'ı taşıyorsun. Seni bu işin içine daha fazla sokamam.”
Eftelya elini Cihan'ın göğsüne koydu.
“Ben senin karınım. Ne olursa olsun yanında olacağım.”
Cihan bir süre ona baktı.
Sonra yumuşakça elini tuttu.
“Tamam. Ama tehlikeli bir şey olursa geri döneceksin.”
Eftelya gülümsedi.
“Anlaştık.”
Bir saat sonra Cihan, Murat, Baran ve Demir konağın çalışma odasında toplandı.
Masanın üzerinde eski belgeler, fotoğraflar ve birkaç dosya vardı.
Cihan dosyalardan birini açtı.
“Babamın adı nerede geçiyorsa hepsini bulacağız.”
Murat başını salladı.
“Eski kayıtları araştırdım.”
“Ne buldun?”
“Bazı belgelerde adı Karahan olarak geçiyor. Ama yıllar önce bir süre farklı bir soyadı kullanmış.”
Cihan kaşlarını çattı.
“Hangi soyadı?”
Murat dosyayı çevirdi.
“Yıldız.”
Demir şaşkınlıkla baktı.
“Yani izini kaybettirmek için başka bir isim mi kullanmış?”
“Öyle görünüyor.”
Cihan dosyayı eline aldı.
“Başka?”
Murat bir belge daha çıkardı.
“Bir de eski bir mahkeme kaydı var.”
Cihan belgeye baktı.
“Mahkeme?”
“Evet.”
Cihan'ın yüzü ciddileşti.
“Ne hakkında?”
Murat cevap vermeden önce Baran söze girdi.
“Cihan…”
“Ne?”
“Bu kayıtta babanın bir örgütlü suç soruşturması kapsamında gözaltına alındığı yazıyor.”
Odadaki herkes sustu.
Cihan belgenin üzerine eğildi.
“Sonra?”
Murat devam etti.
“Sonrasında tutuklanmış.”
Cihan'ın gözleri büyüdü.
“Ne kadar?”
“Yıllar.”
Cihan sandalyesinden kalktı.
“Cezaevi neresi?”
Murat dosyanın son sayfasını açtı.
“Burası.”
Cihan adresi okudu.
Bir an hiçbir şey söylemedi.
Sonra dosyayı kapattı.
“Gidiyoruz.”
Öğle saatlerinde araçlar konaktan ayrıldı.
Cihan'ın yanında Murat ve Baran vardı.
Eftelya ise konakta kalmıştı.
Cihan yola çıkmadan önce onu aramıştı.
“Eftelya.”
“Efendim?”
“Ben dönene kadar kendine dikkat et.”
“Sen de.”
“Azad'a iyi bak.”
Eftelya gülümseyerek cevap vermişti.
“Sen de babanı bul.”
Cihan telefonu kapattığında uzun süre ekrana baktı.
Sonra gözlerini yola çevirdi.
Bu kez geri dönmeye niyeti yoktu.
Saatler sonra cezaevinin önüne geldiler.
Cihan araçtan indi.
Binaya baktı.
Yıllardır zihninde yalnızca ölü bir adam olarak taşıdığı babası, şimdi bu duvarların ardındaydı.
Murat yanına geldi.
“Hazır mısın?”
Cihan derin bir nefes aldı.
“Hayır.”
Sonra kapıya doğru yürüdü.
“Ama gireceğim.”
Görüşme işlemleri başladı.
Cihan kimliğini uzattı.
Görevli bilgisayara baktı.
“Yakınınızın adı?”
Cihan birkaç saniye sustu.
Sonra ilk kez babasının adını yüksek sesle söyledi.
“Karahan.”
Görevli ekrana baktı.
Ardından Cihan'a döndü.
“Görüşme talebiniz kabul edilmiş.”
Cihan'ın kalbi hızlandı.
“Şimdi görebilir miyim?”
“Bugün değil.”
Cihan'ın yüzü düştü.
“Ne zaman?”
Görevli bir tarih söyledi.
Cihan tarihi aklında tuttu.
“Tamam.”
Kapıdan çıkarken bir görevli arkasından seslendi.
“Beyefendi.”
Cihan döndü.
“Efendim?”
Görevli elindeki dosyaya baktı.
“Babanız sizin geleceğinizi zaten biliyor.”
Cihan olduğu yerde kaldı.
“Nasıl?”
Görevli omuz silkti.
“Bilmiyorum. Ama dün özellikle sizin adınızı sormuş.”
Cihan'ın gözleri doldu.
“Ne demiş?”
Görevli kısa bir süre düşündü.
“Şunu söylemiş.”
Cihan bekledi.
“‘Oğlum gelirse… önce onu dinleyeceğim.’”
Cihan'ın nefesi kesildi.
Babası onun geleceğini biliyordu.
Demek ki yıllardır uzaktan da olsa onu takip ediyordu.
Cihan dışarı çıktığında gökyüzü kararmaya başlamıştı.
Murat yanına geldi.
“Ne oldu?”
Cihan cezaevinin kapısına baktı.
“Babam burada.”
Baran sessizce sordu.
“Peki?”
Cihan'ın yüzünde kararlı bir ifade vardı.
“Onu göreceğim.”
Bir süre sustu.
“Ve bana neden gittiğini kendi ağzıyla anlatacak.”
Tam o sırada Cihan'ın telefonu çaldı.
Arayan Eftelya'ydı.
Cihan telefonu açtı.
“Eftelya?”
Karşı taraftaki sesi titriyordu.
“Cihan…”
“Ne oldu?”
“Buraya biri geldi.”
Cihan'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Kim?”
Eftelya cevap vermeden önce kısa bir sessizlik oldu.
“Bilmiyorum.”
“Eftelya, hemen içeri gir.”
“Cihan…”
“Ne?”
“Adam bana sadece bir şey söyledi.”
Cihan'ın kalbi hızlandı.
“Ne söyledi?”
Eftelya'nın sesi fısıltıya dönüştü.
“Babanın neden yıllarca senden uzak kaldığını öğrenmek istiyorsan, eski konağa git.”
Telefon kapandı.
Cihan olduğu yerde dondu.
Murat ve Baran ona baktı.
“Ne oldu?”
Cihan yavaşça telefonu indirdi.
“Biri Eftelya'ya ulaştı.”
“Kim?”
Cihan gözlerini cezaevinden ayırmadan cevap verdi:
“Bilmiyorum.”
Sonra aracına doğru yürüdü.
“Ama artık babamın geçmişinin peşinden gitmiyorum.”
Baran arkasından baktı.
“Nereye gidiyorsun?”
Cihan kapıyı açtı.
“Geçmişin başladığı yere.”
Ve araç, Kars'ın karanlık yollarında hızla uzaklaştı.