14. Bölüm — Sessizce Kayboluş

Sabah her zamanki gibi başlamıştı.
Cihan erkenden evden çıkmış, şirkete gitmek yerine kısa bir iş için şehir dışına yönelmişti.
Kimse onun nereye gittiğini merak etmedi.
Çünkü Cihan zaman zaman tek başına işlerini hallediyordu.
Şirkette ise hayat normal şekilde devam ediyordu.
Baran ofisteydi.
Eftelya dosyalarıyla ilgileniyordu.
Dilan ise annesi Sadakat'in yanındaydı.
Hiçbiri Cihan'ın birkaç saat sonra ortadan kaybolacağını bilmiyordu.
Cihan, şehirden biraz uzaklaştığında önüne başka bir araç çıktı.
Aracın içindeki adamlar onu durdurdu.
Cihan arabasından indi.
— Ne istiyorsunuz?
Karşısındaki adam cevap vermedi.
Bir anda birkaç kişi Cihan'ın üzerine yürüdü.
Cihan direnmeye çalıştı ancak sayıları fazlaydı.
Kısa süren mücadeleden sonra Cihan'ı kendi araçlarına bindirdiler.
Cihan'ın aracı ise yol kenarında bırakıldı.
O sırada olay yerinden geçen başka bir araç vardı.
Karahan şirketinde çalışan adamlardan biri, şehir dışına yük götürüyordu.
Uzaktan araçları gördü.
İlk başta önemsemedi.
Ancak ilerlerken bir an durdu.
Gözlerini kıstı.
— Bu… Cihan Bey değil mi?
Aracını kenara çekti.
Fakat yaklaşmaya cesaret edemedi.
Uzaktan baktığında Cihan'ı zorla araca bindiren kişileri gördü.
Daha da kötüsü, biraz ileride polis ve jandarma araçları vardı.
Adamlar sanki birileriyle görüşüyordu.
Çalışan hemen geri döndü.
Telefonunu çıkardı.
İlk aradığı kişi Sadakat'ti.
Telefon açılır açılmaz konuşmaya başladı.
— Sadakat Hanım…
— Buyur oğlum?
— Cihan Bey'i gördüm.
Sadakat'in sesi değişti.
— Nerede?
— Şehir dışında. Ama… kötü bir şey oldu.
— Ne oldu?
Çalışan nefesini toparlamaya çalıştı.
— Cihan Bey'i birkaç adam zorla bir araca bindirdi. Ben uzaktan gördüm.
Sadakat'in elindeki telefon titredi.
— Ne?
— Eminim. Cihan Bey'di.
Sadakat ayağa kalktı.
— Baran'a haber ver. Dilan'ı da yanıma gönder. Eftelya da gelsin.
— Tamam Sadakat Hanım.
Telefon kapandı.
Sadakat birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
Sonra yüksek sesle seslendi:
— Dilan!
Dilan hemen yanına geldi.
— Ne oldu anne?
Sadakat'in gözleri dolmuştu.
— Cihan'dan haber yok.
Dilan'ın yüzü bir anda değişti.
— Ne demek haber yok?
Sadakat titreyen sesiyle cevap verdi.
— Kaçırılmış olabilir.
Dilan donup kaldı.
— Cihan mı?
Sadakat başını salladı.
— Evet.
Dakikalar sonra Baran şirkete geldi.
— Nerede Cihan?
Sadakat ona baktı.
— Bilmiyoruz.
— Ne demek bilmiyoruz?
— Bir çalışanımız onu şehir dışında görmüş. Birkaç adam tarafından zorla götürülmüş.
Baran'ın yüzü sertleşti.
— Hemen oraya gidiyoruz.
Eftelya da yanlarına geldi.
— Ben de geliyorum.
Dilan çantasını aldı.
— Ben de.
Baran onlara baktı.
— Hepimiz gideceğiz. Ama önce polis ve jandarmaya haber verilecek.
Sadakat başını salladı.
— Çoktan haber verdim.
Bir süre sonra araçlar yola çıktı.
Hiç kimse konuşmuyordu.
Eftelya camdan dışarı bakarken ellerini sıkıca birbirine kenetlemişti.
Dilan ise sürekli telefonuna bakıyordu.
Baran'ın aklında tek bir şey vardı:
Cihan'ı kim aldı?
Ve cevabı öğrenmek için artık çok az zamanları vardı.