4. Bölüm — Kayıp Adam

Sabahın erken saatlerinde Kars yine soğuktu.
Karahan Konağı'nın avlusunda birkaç araç hazırlanıyordu. Cihan, aracının yanında durmuş, telefonundan gelen mesajları okuyordu.
Yüzündeki ifade değişmişti.
Mesaj kısaydı.
"Akşamdan beri Murat'tan haber yok."
Cihan telefonu yavaşça cebine koydu.
Murat, onun yanında çalışan ve sınır tarafındaki işlerde güvendiği adamlardan biriydi.
Normal şartlarda birkaç saat bile haber vermeden ortadan kaybolmazdı.
Cihan etrafına baktı.
Kimsenin bir şey anlamasını istemiyordu.
Özellikle de ailesinin.
Sadakat konağın kapısından çıktı.
"Cihan, bugün yine gidiyor musun?"
Cihan başını çevirdi.
"Evet."
"Bu kadar sık gitmen şart mı?"
"İşler yoğun."
Sadakat oğlunun yüzüne baktı.
"Ne işi?"
Cihan hiç tereddüt etmeden cevap verdi.
"Malzeme götürüp getiriyoruz. Sınır tarafında yoğunluk var."
Sadakat daha fazla sormadı.
Cihan'ın yaptığı işin gerçek yüzünden haberi yoktu.
Oğlunun yalnızca sınır kapısındaki işlerle ilgilendiğini düşünüyordu.
Cihan ise ailesini bu işlerden uzak tutmak için elinden geleni yapıyordu.
"Akşam geç kalma," dedi Sadakat.
"Tamam."
Cihan aracına bindi.
Fakat konağın kapısından çıktığı anda yüzündeki sakin ifade kayboldu.
Telefonunu çıkardı.
Murat'ın numarasını tekrar aradı.
Telefon kapalıydı.
Cihan dişlerini sıktı.
"Sen neredesin, Murat?"
Şehrin başka bir tarafında Eftelya hukuk bürosuna doğru yürüyordu.
Elinde dün incelediği dosya vardı.
Kaldırımın karşı tarafında duran siyah aracı fark etti.
Aracın yanında duran kişi Cihan'dı.
Eftelya onu hemen tanıdı.
Bir an durdu.
Cihan da başını kaldırdı.
Göz göze geldiler.
İkisi de birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Eftelya, Cihan'ın kendisine baktığını fark edince yürümeye devam etti.
Cihan da bakışlarını ondan çekti.
Henüz birbirlerini tanımıyorlardı.
Birbirleri hakkında bildikleri tek şey isimleriydi.
Ve iki aşiretin yıllardır süren düşmanlığı.
Ama buna rağmen her karşılaştıklarında gözleri istemeden birbirlerini arıyordu.
Cihan şehirden uzaklaştıktan sonra aracı tenha bir yerde durdurdu.
Yanında iki adamı vardı.
"Son sinyal nereden geldi?"
Adamlardan biri telefonunu gösterdi.
"Buradan."
Cihan etrafa baktı.
"Tek başına mı gitti?"
"Öyle görünüyor."
Cihan başını kaldırdı.
"Burada tek başına dolaşmaz."
Diğer adam sessizce konuştu.
"Belki başına bir şey gelmiştir."
Cihan ona sertçe baktı.
"Gelmiş zaten."
Bir süre sonra araçla ilerlemeye devam ettiler.
Murat gözlerini açtığında karanlık bir odadaydı.
Ellerinin bağlı olduğunu fark etti.
Başını kaldırmaya çalıştı.
Karşısında üç kişi duruyordu.
Bunlar Karahanlarla arası olmayan başka bir aşiretin adamlarıydı.
İçlerinden biri öne çıktı.
"Cihan nerede?"
Murat cevap vermedi.
Adam tekrar sordu.
"Cihan'ın kimlerle çalıştığını söyle."
Murat sessiz kaldı.
Adam masaya sertçe vurdu.
"Konuş!"
Murat başını kaldırdı.
"Hiçbir şey bilmiyorum."
Karşısındaki adam alaycı bir şekilde güldü.
"Sen Cihan'ın yanında dolaşıyorsun. Bize hiçbir şey bilmiyorum mu diyorsun?"
Murat cevap vermedi.
Çünkü Cihan'ın kendisine verdiği en önemli emirlerden biri buydu:
Aşiret işlerini kimseye anlatmamak.
Saatler sonra Cihan, terk edilmiş bir yapının önünde durdu.
Adamlarından biri araçtan indi.
"Cihan Bey, içeride olabilir."
Cihan başını salladı.
"Önce çevreyi kontrol edin."
Adamlar dağıldı.
Cihan birkaç dakika bekledi.
Sonra telefonunu çıkardı.
Ailesinden gelen bir mesaj vardı.
"Akşam yemeğine yetişecek misin?"
Cihan mesajı görünce kısa bir süre sustu.
Ardından yalnızca:
"Evet."
yazdı.
Telefonu cebine koydu.
Ailesinin onun için endişelenmesini istemiyordu.
Onlar hâlâ Cihan'ın sıradan bir iş için dışarıda olduğunu sanıyordu.
Oysa Cihan birazdan, kendisine bağlı bir adamı kurtarmak için düşman aşiretin karşısına çıkacaktı.
Akşamüstü Eftelya bürosundan çıktığında karşı kaldırımda yine aynı aracı gördü.
Cihan araçtan indi.
Eftelya istemeden ona baktı.
Cihan da onu fark etti.
Bu kez bakışları birkaç saniye daha uzun sürdü.
Eftelya kendi kendine, "Neden sürekli karşıma çıkıyor?" diye düşündü.
Cihan ise onun elindeki dosyayı fark etti.
Bir an için dün geceki konuşmaları aklına geldi.
Sonra telefonunun çalmasıyla düşüncesi bölündü.
Arayan adamlarından biriydi.
"Cihan Bey..."
Cihan'ın yüzü aniden ciddileşti.
"Konuş."
"Murat'ı bulduk."
Cihan'ın bakışları sertleşti.
"Nerede?"
"Bir depoda tutuluyor."
Cihan hiç düşünmeden araca yöneldi.
Eftelya uzaktan onu izledi.
Cihan'ın neden bu kadar acele ettiğini bilmiyordu.
Sadece onun her zamanki sakin hâlinden farklı olduğunu fark etmişti.
Cihan araca binmeden önce son kez arkasına baktı.
Eftelya hâlâ oradaydı.
İkisi yine göz göze geldi.
Sonra Cihan arabasına binip hızla uzaklaştı.
Eftelya ise olduğu yerde kaldı.
Henüz bilmiyordu.
O adamın hayatında göründüğü kadar basit bir sınır görevlisi olmadığını.
Cihan ise henüz bilmiyordu.
Eftelya'nın hayatının da çok yakında kendi hayatına hiç beklemediği bir şekilde bağlanacağını.