49. Bölüm-İçimdeki His

Sabah olduğunda Kars'ın üzerindeki kar hâlâ kalkmamıştı.
Cihan erkenden uyandı.
Bir süre tavana baktı.
İçinde tarif edemediği bir ağırlık vardı.
Sanki kötü bir şey olacakmış gibi hissediyordu.
Yanında uyuyan Eftelya'ya baktı.
Sonra beşiğinde uyuyan Azad'a gözlerini çevirdi.
Yavaşça yataktan kalktı.
Azad'ın yanına gidip eğildi.
Küçük oğlunun alnından öptü.
“Baban burada.”
Azad uykusunda hafifçe kıpırdandı.
Cihan'ın yüzünde kısa bir gülümseme oluştu.
Ama içindeki huzursuzluk geçmedi.
Kahvaltı sofrasında herkes bir aradaydı.
Sadakat, Fidan, Murat, Baran, Rojda ve Demir de gelmişti.
Cihan normal görünmeye çalışıyordu.
Ama Eftelya onun yüzündeki değişikliği fark etmişti.
“Cihan.”
“Efendim?”
“Bir şeyin var.”
Cihan başını salladı.
“Yok.”
Eftelya gözlerini ondan ayırmadı.
“Bana yalan söyleme.”
Cihan birkaç saniye sustu.
Sonra hafifçe gülümsedi.
“Garip bir his var içimde.”
“Nasıl bir his?”
“Sanki kötü bir şey olacakmış gibi.”
Eftelya'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Böyle konuşma.”
Cihan onun elini tuttu.
“Tamam.”
Öğleden sonra Cihan şirkete gitti.
Gün boyunca işleriyle ilgilendi ancak içindeki huzursuzluk geçmedi.
Telefonuna gelen tehdit mesajı da aklından çıkmıyordu.
“Bazı vedalar insanın sandığından daha erken gelir.”
Cihan mesajı tekrar okudu.
Sonra telefonu kapattı.
Akşam konağa döndüğünde Eftelya onu kapıda karşıladı.
Cihan hiçbir şey söylemeden ona sarıldı.
Eftelya şaşkınlıkla gülümsedi.
“Ne oldu sana?”
“Hiç.”
Cihan biraz sonra Azad'ın ağlama sesini duydu.
“Ben bakarım.”
Odaya geçti.
Azad beşiğinde uyanıktı.
Cihan onu dikkatlice kucağına aldı.
“Gel bakalım oğlum.”
Azad babasının göğsüne yaslandı.
Cihan pencerenin yanındaki koltuğa oturdu.
Bir süre oğluna baktı.
Sonra onu kendisine biraz daha yaklaştırdı.
Dudaklarını Azad'ın kulağına yaklaştırdı ve çok alçak bir sesle konuştu.
“Azad…”
Bebeğin küçük eli Cihan'ın parmağını tuttu.
Cihan'ın gözleri doldu.
“Eğer bir gün ben yanında olmazsam…”
Bir an sustu.
Boğazındaki düğümü yutmaya çalıştı.
“Büyüdüğünde baban gibi ol, oğlum.”
Azad sessizce babasının kucağında duruyordu.
“Anneni koru. Aileni koru.”
Cihan'ın sesi titredi.
“Bu aşiret senin arkanda olacak. Ama sen de ailene sahip çıkacaksın.”
Bebeğinin alnından öptü.
“Güçlü ol. Ama kalbini kaybetme.”
Bir damla yaş yanağından süzüldü.
“Benim senden istediğim tek şey bu.”
Tam o sırada kapının yanında Eftelya belirdi.
Cihan onu fark etmedi.
Eftelya duydukları karşısında olduğu yerde kaldı.
Gözleri doldu.
“Cihan…”
Cihan başını kaldırdı.
Eftelya yavaşça yanlarına geldi.
“Böyle konuşma.”
Cihan sustu.
Eftelya'nın gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
“Sen Azad'ın yanında olacaksın.”
Cihan ayağa kalktı.
“İnşallah.”
Eftelya onun yanına geldi.
Cihan bir koluyla Eftelya'yı, diğer koluyla Azad'ı sarıp ikisini de kendisine çekti.
“Ben sadece onları ne kadar sevdiğimi anlatmak istedim.”
Eftelya başını onun göğsüne yasladı.
“Bizi korkutma.”
Cihan gözlerini kapattı.
“Tamam.”
Üçü bir süre öylece kaldılar.
Dışarıda kar yağmaya devam ediyordu.
Ve Cihan'ın içinde, nedenini bilmediği o his giderek büyüyordu.
Sanki kalbi yaklaşan bir vedayı çoktan duymuştu.
Ertesi gün ise her şey değişecekti.