50. Bölüm- Son Bakış

Sabahın erken saatleriydi.
Kars'ın soğuğu kendini daha güneş doğmadan hissettiriyordu.
Cihan, Murat, Baran ve Demir sınırın dışındaki bölgeye iş için gelmişti.
Yanlarında birkaç adam daha vardı.
Konakta ise Sadakat, Fidan, Eftelya, Rojda ve diğerleri kalmıştı.
Azad beşiğinde uyuyordu.
Cihan'ın adamları yükleri araçlardan indiriyor, bazılarını da araçlara yerleştiriyordu.
Cihan ise biraz uzakta duruyor, yapılan işi kontrol ediyordu.
Bir süre sonra gözleri karşıdaki dağlara takıldı.
Kars'ın dağları…
Doğduğu topraklar…
Çocukluğunun geçtiği yollar…
Babasıyla ilgili hatırladığı ilk anılar…
Hepsi bir anda gözlerinin önünden geçti.
Cihan uzun uzun dağlara baktı.
Murat yanına geldi.
“Ne düşünüyorsun?”
Cihan gözlerini dağlardan ayırmadı.
“Burası…”
“Ne olmuş buraya?”
“Ben burada doğdum.”
Murat sustu.
Cihan derin bir nefes aldı.
“İnsan nereden geldiğini unutamıyor.”
Bir süre daha baktı.
Sonra hafifçe gülümsedi.
“Ne olursa olsun, burası benim toprağım.”
Murat omzuna dokundu.
“İş bitince döneriz.”
Cihan başını salladı.
“Döneriz.”
Bir süre sonra Cihan diğerlerinden biraz uzaklaştı.
Demir onu uzaktan gördü.
“Cihan yine yalnız kalmış.”
Baran yüklerle ilgilenirken cevap verdi.
“Bırak biraz.”
Demir başını salladı ve işine devam etti.
Cihan ise dağın yamacına doğru birkaç adım daha yürüdü.
Rüzgâr yüzüne vuruyordu.
Cihan gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
Tam arkasını döneceği sırada…
Silah sesi duyuldu.
PAT!
Cihan olduğu yerde kaldı.
Murat, Baran ve Demir aynı anda başlarını çevirdi.
“CİHAN!”
Cihan yavaşça göğsünü tuttu.
Karşısında bir adam duruyordu.
Cihan gözlerini kaldırdı.
Adamın yüzünü görünce dondu.
“Sen…”
Karşısındaki kişi…
Babası Karahan'dı.
Yıllardır öldüğünü sandığı adam.
Cihan birkaç adım geriye çekildi.
“Baba…”
Karahan silahı hâlâ elinde tutuyordu.
Cihan'ın gözlerinde inanamayış vardı.
“Bunca yıl…”
Karahan ona doğru yaklaştı.
Cihan konuşmaya çalıştı.
“Bunu neden yaptın?”
Karahan'ın yüzünde hiçbir ifade yoktu.
Cihan'ın kulağına doğru eğildi.
Ve alçak bir sesle söyledi:
“Sen benim oğlum değilsin.”
Cihan'ın gözleri büyüdü.
“Ne?”
Karahan geri çekildi.
Silahını yeniden kaldırdı.
Cihan'ın kalbine doğrulttu.
PAT!
Cihan'ın bedeni geriye savruldu.
Dizlerinin üzerine çöktü.
Sonra karın üzerine düştü.
“CİHAN!”
Murat koşarak ona doğru ilerledi.
Baran ve Demir de peşinden geldi.
Karahan ise arkasını dönüp uzaklaşmaya başladı.
Murat bağırdı:
“YAKALAYIN!”
Birkaç adam Karahan'ın peşinden koştu.
Fakat Karahan çoktan uzaklaşmıştı.
Cihan yerde hareketsiz yatıyordu.
Murat dizlerinin üzerine çöktü.
“Cihan!”
Baran hemen yanına geldi.
“Ambulans çağırın!”
Demir telefonuna sarıldı.
“Arıyorum!”
Murat Cihan'ın elini tuttu.
“Dayan kardeşim.”
Cihan'ın gözleri yavaşça açıldı.
Gökyüzüne baktı.
Kars'ın dağları hâlâ karşısındaydı.
Dudakları hafifçe hareket etti.
“Dağlar…”
Murat ağlamaya başladı.
“Konuşma.”
Cihan güçlükle fısıldadı:
“Eftelya…”
Baran başını eğdi.
“Onu göreceksin.”
Cihan'ın gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
“Azad…”
Sonra gözleri yavaşça kapandı.
Aynı anda konakta…
Azad bir anda ağlamaya başladı.
Eftelya odasında bilgisayarın başındaydı.
Bir anda elini göğsüne götürdü.
Nefesi kesilir gibi oldu.
“Cihan…”
Ne olduğunu anlayamıyordu.
Ama içindeki his çok ağırdı.
Azad'ın ağlaması gittikçe arttı.
Eftelya ayağa kalkmaya çalıştı.
“Azad…”
Bir anda başı döndü.
Sadakat odaya koştu.
“Eftelya!”
Eftelya yere yığılmadan önce Sadakat onu tuttu.
“Cihan…”
Sadakat'in yüzü bembeyaz oldu.
“Ne oldu?”
Eftelya cevap veremedi.
Gözleri kapandı.
Azad ise beşiğinde ağlamaya devam ediyordu.
Sadakat hemen onu kucağına aldı.
“Tamam yavrum…”
Ama Azad susmuyordu.
Sanki bir şey hissediyordu.
Dakikalar sonra konakta telefon çaldı.
Fidan telefonu açtı.
Karşı taraftaki ses titriyordu.
“Cihan…”
Fidan'ın yüzü değişti.
“Ne oldu Cihan'a?”
Telefonun diğer ucundan birkaç saniye sessizlik geldi.
Sonra cümle duyuldu:
“Cihan vuruldu.”
Fidan'ın elinden telefon düştü.
“Hayır…”
Sadakat ona baktı.
“Ne oldu?”
Fidan cevap veremedi.
Murat'ın sesi telefondan duyuluyordu.
“Cihan'ı hastaneye götürüyoruz.”
Eftelya kendine geldi.
“Cihan nerede?”
Kimse cevap vermedi.
Eftelya ayağa kalktı.
“Cihan nerede?”
Fidan ağlamaya başladı.
“Eftelya…”
Eftelya başını salladı.
“Hayır…”
Adamlar hemen yanına geldi.
“Hanımefendi, hastaneye gidiyoruz.”
Eftelya Azad'a baktı.
Sadakat bebeği kucağında tutuyordu.
“Ben de geleceğim.”
Hastaneye vardıklarında koridor insanlarla dolmuştu.
Murat, Baran, Demir…
Hepsinin yüzü bembeyazdı.
Eftelya koşarak yanlarına geldi.
“Cihan nerede?”
Murat cevap veremedi.
Eftelya'nın gözleri doldu.
“Bana söyleyin!”
Doktor koridordan çıktı.
Herkes ona döndü.
Doktor birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra başını eğdi.
“Üzgünüm…”
Eftelya'nın dizlerinin bağı çözüldü.
“Hayır…”
Doktor devam etti:
“Cihan Bey'i kaybettik.”
Eftelya'nın gözlerinden yaşlar boşaldı.
“Hayır!”
Duvara tutundu.
“Hayır, hayır…”
Murat yüzünü ellerinin arasına aldı.
Baran gözyaşlarını saklayamadı.
Demir başını eğdi.
Fidan ağlıyordu.
Sadakat ise Azad'ı kucağında tutuyordu.
Bebeğin ağlaması koridorda yankılanıyordu.
Sanki o da babasının artık gelmeyeceğini hissediyordu.
Eftelya dizlerinin üzerine çöktü.
“Cihan…”
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
“Bana geleceğim demiştin…”
Sadakat, ağlayan Azad'ı göğsüne bastırdı.
Bebeğin kulağına eğildi.
Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
“Sen benim torunumsun.”
Azad ağlamaya devam etti.
Sadakat onu biraz daha sıkı tuttu.
“Sen bu aşiretin büyüğüsün.”
Bir an sustu.
“Soyumuzun devamısın.”
Azad'ın başını öptü.
“Babanın emaneti sensin.”
Koridorda herkes sessizce ağlıyordu.
Kars'ın dağlarında ise kar yağmaya devam ediyordu.
Cihan'ın son baktığı dağlar…
Doğduğu topraklar…
Ve arkasında bıraktığı ailesi…
Artık onun adıyla yaşayacaktı.
Cihan Albora gitmişti.
Ama hikâyesi Azad'la devam edecekti.
Ve bazen bir insanın ömrü biter…
Ama bıraktığı mücadele, bıraktığı sevgi ve bıraktığı isim yaşamaya devam eder.
SON
“Bir devrimci toprağa düşebilir; ama uğruna yürüdüğü yol, ardında bıraktığı insanların adımlarıyla devam eder.”
ARKADAN AHMET KAYA'NIN KARA YAZI ŞARKISI ÇALIYOR...