2. Bölüm — Eski Hesaplar

Gece, Kars'ın üzerine ağır bir sessizlik bırakmıştı.
Karahan ve Yıldıran aşiretlerinin sınırında yaşanan karşılaşmanın üzerinden birkaç dakika geçmişti. Fakat kimse aracına binip gitmiyordu.
Cihan, Eftelya'nın gözlerinin içine bakarken onun beklediğinden daha farklı biri olduğunu düşünüyordu.
Yıldıranların kızı hakkında çok şey duymuştu.
Ama karşısında duran kadın, anlatılanlardan hiçbirine benzemiyordu.
Eftelya ise Cihan'ı sessizce inceliyordu.
Soğuk bakışları, dik duruşu ve hiç geri adım atmayan tavrı...
Karahanların varisi olduğu belli oluyordu.
Fidan sonunda araçtan indi.
"Eftelya, yeter. Artık gidiyoruz."
Eftelya annesine döndü.
"Tamam."
Tam aracına bineceği sırada Cihan'ın sesi duyuldu.
"Bir dakika."
Eftelya durdu.
Cihan birkaç adım yaklaştı.
"Bu gece burada olanları unut."
Eftelya kaşlarını çattı.
"Unutmam gereken ne var?"
"Buraya geldiğinizi."
Eftelya kısa bir gülümseme gösterdi.
"Sen de unut."
"Ben neden unutayım?"
"Çünkü bu karşılaşmayı isteyen ben değildim."
Cihan'ın yüzü sertleşti.
"Ben de istemedim."
Eftelya bir an sustu.
Sonra aracına bindi.
Fidan da araca geçti.
Araç hareket ettiğinde Cihan olduğu yerde kaldı.
Aracın uzaklaşmasını izledi.
Yanına gelen adam sordu:
"Cihan Bey, peşlerinden gidelim mi?"
Cihan başını iki yana salladı.
"Hayır."
"Ya tekrar gelirlerse?"
Cihan gözlerini karanlık yola çevirdi.
"O zaman bu kez neden geldiklerini öğreniriz."
Yıldıran Konağı'na döndüklerinde saat gece yarısını geçmişti.
Eftelya araçtan iner inmez konağın kapısında durdu.
Fidan arkasından geldi.
"Kızım."
Eftelya döndü.
"Ne var?"
"Bugün olanları kimseye anlatma."
Eftelya annesine dikkatle baktı.
"Niye?"
"Çünkü Karahanlarla aramızdaki mesele düşündüğünden daha eski."
"Ben zaten biliyorum."
"Hayır," dedi Fidan. "Bilmiyorsun."
Eftelya'nın yüzündeki ifade değişti.
"Ne bilmiyorum?"
Fidan birkaç saniye sustu.
"Bu düşmanlık sadece aşiret meselesi değil."
Eftelya cevap vermedi.
Fidan devam etti.
"Yıllar önce yaşanan bir olay yüzünden iki aile birbirinden nefret etmeye başladı."
"Ne olayı?"
"Henüz sana anlatamam."
Eftelya sinirlendi.
"Anne, ben çocuk değilim."
"Biliyorum."
"O zaman neden herkes benden bir şey saklıyor?"
Fidan kızının elini tuttu.
"Çünkü bazı gerçekleri öğrenmek, onları bilmemekten daha ağırdır."
Eftelya elini yavaşça çekti.
"Ben gerçeği bilmek istiyorum."
Fidan kızına baktı.
"Zamanı geldiğinde öğreneceksin."
Eftelya daha fazla konuşmadan odasına çıktı.
Kapıyı kapattığında sırtını kapıya yasladı.
Aklında tek bir isim vardı.
Cihan Karahan.
Ertesi sabah Karahan Konağı'nda hava gergindi.
Cihan kahvaltı sofrasında sessizce oturuyordu.
Sadakat Hanım oğlunun yüzüne baktı.
"Dün gece neredeydin?"
Cihan başını kaldırdı.
"Sınır tarafında."
Sadakat'in yüzü değişti.
"Yıldıranlarla mı karşılaştın?"
Cihan cevap vermeden önce birkaç saniye bekledi.
"Evet."
"Kim vardı?"
"Eftelya."
Sadakat kaşığını masaya bıraktı.
"Onunla konuştun mu?"
"Konuşmak zorunda kaldım."
Sadakat oğlunun gözlerinin içine baktı.
"Cihan, o kızdan uzak dur."
Cihan kaşlarını çattı.
"Neden?"
"Çünkü Yıldıranların ne yapacağını bilmiyoruz."
"Eftelya bana hiçbir şey yapmadı."
Sadakat sustu.
Cihan devam etti.
"Üstelik onun bu işlerin içinde olduğunu bile düşünmüyorum."
Sadakat şaşkınlıkla oğluna baktı.
"Sen onu savunuyor musun?"
"Hayır."
Cihan'ın sesi sakindi.
"Sadece gördüğümü söylüyorum."
Sadakat başını çevirdi.
"Umarım yanılıyorsundur."
Cihan cevap vermedi.
Fakat annesinin sözleri aklında kaldı.
Aynı saatlerde Eftelya da Yıldıran Konağı'nın avlusundaydı.
Atlardan birinin yanına yaklaşmış, elini hayvanın boynunda gezdiriyordu.
Yanına Rojda geldi.
"Eftelya."
Eftelya dönüp baktı.
"Ne oldu?"
"Annen seni arıyor."
"Birazdan giderim."
Rojda birkaç saniye sustu.
"Dün gece Karahanlarla karşılaşmışsınız."
Eftelya'nın eli durdu.
"Kim söyledi?"
"Konakta herkes konuşuyor."
Eftelya iç çekti.
"Konuşacak başka şey bulamıyorlar mı?"
Rojda hafifçe gülümsedi.
"Cihan'ı gördün mü?"
Eftelya ona baktı.
"Evet."
"Nasıl biri?"
Eftelya bir an düşündü.
"Soğuk."
Rojda güldü.
"Başka?"
"Sinir bozucu."
"Başka?"
Eftelya atın boynunu okşamaya devam etti.
"İnatçı."
Rojda'nın gülümsemesi büyüdü.
"Demek bayağı dikkat etmişsin."
Eftelya hemen ona döndü.
"Yanlış anlama."
"Ben hiçbir şey demedim."
"Ettin."
Rojda güldü.
Eftelya başını iki yana salladı.
"Cihan Karahan'la benim hiçbir ilgim yok."
Bunu söylerken kendi sesindeki kesinliği bile kendisi fark etmedi.
Ama hayat bazen insanın en emin olduğu cümleleri sınamak için karşısına çıkarırdı.
Öğleden sonra Karahan Konağı'na beklenmedik bir haber geldi.
Aşiretten yaşlı adamlardan biri hızlı adımlarla içeri girdi.
"Cihan Bey."
Cihan ayağa kalktı.
"Ne oldu?"
"Yıldıranlardan bir grup adam köy yolunda görülmüş."
Cihan'ın yüzü sertleşti.
"Kaç kişi?"
"On kadar."
"Silahlı mı?"
"Evet."
Cihan hemen ceketini aldı.
Sadakat arkasından seslendi.
"Cihan!"
Cihan durdu.
"Bu kez tek başına gitmeyeceksin."
Cihan annesine baktı.
"Yanıma adamları alacağım."
Sadakat başını salladı.
"Ve ne olursa olsun ilk kurşunu sen sıkmayacaksın."
Cihan birkaç saniye sustu.
"Tamam."
Kapıya yöneldi.
Fakat dışarı çıkmadan önce durdu.
Çünkü aklına yine aynı isim gelmişti.
Eftelya.
Bu kez karşısına çıkıp çıkmayacağını bilmiyordu.
Ama içindeki garip his, bu karşılaşmanın son olmayacağını söylüyordu.
Yıldıran Konağı'nda ise Fidan, kızının karşısına geçip elindeki zarfı masaya bıraktı.
Eftelya şaşkınlıkla zarfa baktı.
"Bu ne?"
Fidan'ın yüzü ciddiydi.
"Yıllardır sakladığım bir şey."
Eftelya'nın kalbi hızlandı.
"Ne?"
Fidan cevap vermedi.
Sadece zarfı kızına doğru itti.
"Artık bunu bilmen gerekiyor."
Eftelya zarfı eline aldı.
Üzerinde yalnızca tek bir isim yazıyordu:
Karahan.
Eftelya'nın gözleri büyüdü.
Ve o anda, iki aşiretin yıllardır sakladığı sırrın kapısı aralanmaya başladı.