21. Bölüm — Kars Düğünü

Kars'ta düğün vardı.
Karahan ve Yıldıran aşiretlerinin yanı sıra çevredeki birçok aile de düğüne davet edilmişti. Akşam saatlerinde konakların önünden başlayan kalabalık, düğün alanına kadar uzanıyordu.
Kapının iki yanında Cihan'ın adamları bekliyordu. İçeri girip çıkanları kontrol ediyor, herhangi bir sorun yaşanmaması için çevreyi gözetliyorlardı.
Cihan ise kalabalığın arasında Baran'la birlikte duruyordu.
Üzerinde koyu renk takım elbisesi, boynunda puşisi vardı.
Baran ona baktı.
— Bugün biraz eğlenelim bari.
Cihan gülümsedi.
— Sen eğlen. Ben etrafı izliyorum.
— Her yerde görev başındasın.
— Alışkanlık.
Tam o sırada müzik yükseldi.
Davul ve zurna eşliğinde halay başladı.
Kalabalığın arasından Eftelya ve Rojda da çıktı.
Eftelya elini Rojda'nın eline verdi.
— Hadi.
Rojda güldü.
— Sen halay biliyor musun?
— Öğrenirim.
İkisi halaya katıldı.
Kısa süre sonra Eftelya'nın yüzündeki ciddi ifade tamamen kaybolmuştu. Müziğe ayak uyduruyor, Rojda'yla birlikte gülüyordu.
Cihan uzaktan onu izledi.
Baran bunu fark etti.
— Ne oldu?
Cihan gözlerini Eftelya'dan ayırmadan cevap verdi.
— Hiç.
Baran gülümsedi.
— Tabii.
Cihan ona baktı.
— Ne gülüyorsun?
— Bir şey yok.
Bir süre sonra Cihan kalabalıktan ayrıldı.
Baran da peşinden geldi.
Düğün alanının biraz ilerisinde küçük bir büfe vardı.
Cihan içeri girip iki içecek aldı. Baran da yanında duruyordu. Bir süre sonra onlara üçüncü bir arkadaşları, Murat, katıldı.
Üçü bir kenarda oturup sohbet etmeye başladılar.
Murat gülerek:
— Cihan, senin düğünde bile yüzün gülmüyor.
Cihan başını salladı.
— Bugün yeterince güldüm.
Baran hemen araya girdi.
— Eftelya halay çekerken gördüm seni.
Cihan ona sertçe baktı.
— Baran.
Murat kahkaha attı.
— Demek mesele buymuş.
Cihan başını iki yana salladı.
— Siz ikiniz susun.
Düğün alanında müzik devam ediyordu.
Eftelya halaydan ayrılıp kenara geçtiğinde Cihan da oraya doğru geldi.
— Eğleniyor musun?
Eftelya gülümsedi.
— Evet.
— Güzel.
— Sen niye kaçtın?
— Kalabalık fazla geldi.
Eftelya başını salladı.
— Sen zaten kalabalığı sevmiyorsun.
Cihan gülümsedi.
— Doğru.
Tam o sırada yeniden müzik başladı.
Eftelya Cihan'ın eline baktı.
— Gel.
— Nereye?
— Halaya.
Cihan şaşkınlıkla ona baktı.
— Ben mi?
— Evet, sen.
Eftelya elini uzattı.
Cihan birkaç saniye tereddüt ettikten sonra elini tuttu.
Kalabalığın arasına girdiler.
Baran uzaktan onları görünce Rojda'ya baktı.
Rojda gülümsedi.
— Sonunda.
Baran da güldü.
Cihan halayın başına geçmese de Eftelya'nın yanında ritme ayak uydurmaya çalışıyordu.
Eftelya ona bakıp güldü.
— Hiç beceremiyorsun.
— Ben seni buraya çağırmadım.
— Ama geldin.
Cihan da güldü.
— Doğru.
Müzik devam ederken ikisi ilk kez kalabalığın içinde birbirlerine bu kadar yakın duruyordu.
Henüz aralarında bir ilişki yoktu.
Ama artık birbirlerinden kaçmıyorlardı.
Gecenin ilerleyen saatlerinde düğün daha da kalabalıklaştı.
Cihan ve Eftelya'nın bakışları birkaç kez kesişti.
Her seferinde ikisi de hafifçe gülümsedi.
Aralarındaki mesafe, fark ettirmeden biraz daha kapanıyordu.
Ve Cihan halay bittikten sonra Baranla birlikte İçki almaya gitti
Cihan içip sarhoş olunca orda kalakaldı ve hiç ummadığı bir şey oldu Efteyla su almak için büfeye girerken Cihanı gördü. Cihan Eftelyanın elini tutup kendine çekti.
Bedenleri birbirine değdi. Eftelya ne olduğunu anlamaya çalışırken
Cihan onun dudaklarına yapıştı...