41. Bölüm — Albora

Cihan, cezaevinin önünden ayrıldığında aklında tek bir şey vardı.
Karahan.
Yıllardır taşıdığı soyadı artık ona yalnızca ailesini hatırlatmıyordu.
Babası.
Gizli işler.
Saldırılar.
Silahlar.
Ve geçmişten gelen tehditler…
Bütün bunların arasında kendi soyadını görüyordu.
Aracın içinde sessizce otururken Murat ona baktı.
“Cihan, iyi misin?”
Cihan gözlerini yoldan ayırmadı.
“Değilim.”
Baran arka koltuktan öne doğru eğildi.
“Babanla ilgili öğrendiklerin yüzünden mi?”
Cihan başını salladı.
“Babamın ne yaptığını hâlâ tam bilmiyorum. Ama bir şeyi biliyorum.”
“Neyi?”
Cihan derin bir nefes aldı.
“Ben artık Karahan soyadını taşımak istemiyorum.”
Araçta sessizlik oldu.
Murat şaşkınlıkla ona baktı.
“Soyadını mı değiştireceksin?”
“Evet.”
“Cihan, bu kolay bir karar değil.”
“Biliyorum.”
Cihan'ın sesi kararlıydı.
“Ben babamın yaptıklarından sorumlu değilim. Ama her yerde onun soyadıyla anılmak istemiyorum.”
Baran başını salladı.
“Peki yeni soyadın ne olacak?”
Cihan birkaç saniye düşündü.
Sonra gözlerini yola çevirdi.
“Albora.”
Murat şaşırdı.
“Albora?”
Cihan başını salladı.
“Evet.”
“Cihan Albora…”
Cihan ilk kez kendi adını yeni soyadıyla söyledi.
“Cihan Albora.”
Bir an sustu.
“Bana daha doğru geliyor.”
Konağa vardığında Eftelya kapıda onu bekliyordu.
Cihan araçtan iner inmez Eftelya yanına geldi.
“İyi misin?”
Cihan başını salladı.
“İyiyim.”
Eftelya yüzüne baktı.
“Yalan söyleme.”
Cihan hafifçe gülümsedi.
“Sen beni artık çok iyi tanıyorsun.”
“Çünkü kocamsın.”
Cihan onun elini tuttu.
“Bir karar verdim.”
“Ne kararı?”
“Soyadımı değiştireceğim.”
Eftelya şaşkınlıkla ona baktı.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
“Karahan olmayacak mısın artık?”
Cihan başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Sonra Eftelya'nın elini biraz daha sıkı tuttu.
“Azad büyüdüğünde babasının hangi soyadı taşıdığını değil, nasıl bir insan olduğunu bilsin istiyorum.”
Eftelya'nın gözleri doldu.
“Peki yeni soyadın?”
Cihan gülümsedi.
“Albora.”
Eftelya birkaç saniye sustu.
“Cihan Albora…”
Sonra gülümsedi.
“Güzelmiş.”
Cihan da gülümsedi.
“Sen de Eftelya Albora olacaksın.”
Eftelya'nın gözleri büyüdü.
“Ben de mi?”
Cihan başını salladı.
“Eğer sen istersen.”
Eftelya elini Cihan'ın yanağına koydu.
“Ben zaten senin yanındayım.”
Ertesi sabah Cihan erkenden hazırlandı.
Eftelya onu kapıda uğurlarken Cihan ceketini giyiyordu.
“Nereye?”
“Nüfus müdürlüğüne.”
Eftelya gülümsedi.
“Gerçekten başlıyorsun yani.”
“Bugün başlıyorum.”
“Ben de geleyim.”
Cihan başını salladı.
“Olur.”
Birlikte yola çıktılar.
Nüfus müdürlüğünün önüne geldiklerinde Cihan birkaç saniye binaya baktı.
Eftelya elini tuttu.
“Hazır mısın?”
Cihan derin bir nefes aldı.
“Hazırım.”
İçeri girdiler.
Görevliye gerekli belgeleri teslim eden Cihan, soyadı değişikliğiyle ilgili işlemleri başlatmak istediğini söyledi.
Görevli bilgileri kontrol etti.
“Mevcut soyadınız Karahan, doğru mu?”
Cihan kısa bir süre sustu.
“Evet.”
“Yeni soyadınız?”
Cihan hiç düşünmeden cevap verdi.
“Albora.”
Görevli bilgisayara yazdı.
“Cihan Albora.”
Cihan ekrandaki ismine baktı.
İlk kez resmi bir belgede yeni soyadını görüyordu.
Eftelya onun yanında sessizce duruyordu.
Görevli gerekli işlemlerin başlatılacağını ve karar sürecinin tamamlanmasının ardından kayıtların güncelleneceğini anlattı.
Cihan başını salladı.
“Teşekkür ederim.”
Binadan çıktıklarında hava soğuktu.
Eftelya Cihan'a baktı.
“Nasıl hissediyorsun?”
Cihan birkaç saniye düşündü.
“Garip.”
“Pişman mısın?”
Cihan başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Sonra gökyüzüne baktı.
“Belki de ilk kez kendi hayatımla ilgili bir şeyi geçmişten bağımsız seçiyorum.”
Eftelya ona sarıldı.
“Yeni bir başlangıç.”
Cihan onu kendine çekti.
“Yeni bir aile.”
Elini Eftelya'nın karnına koydu.
“Ve yeni bir soyadı.”
Eftelya gülümsedi.
“Azad Albora.”
Cihan'ın yüzünde sıcak bir gülümseme oluştu.
“Azad Albora.”
Aynı saatlerde şehrin başka bir yerinde…
Cihan'ın babası, kendisine getirilen haberi dinliyordu.
“Cihan soyadını değiştirmek için başvurmuş.”
Adam bir süre sessiz kaldı.
“Ne yapmış?”
“Karahan soyadını bırakmak istiyormuş.”
Adamın yüzü değişti.
“Yeni soyadı?”
“Albora.”
Adam başını eğdi.
“Demek benden tamamen uzaklaşmak istiyor.”
Karşısındaki adam sessiz kaldı.
Sonra adam tekrar konuştu.
“Peki saldırı?”
“Her şey planlandığı gibi.”
Adam sert bir bakış attı.
“Cihan hiçbir şey öğrenmemeli.”
“Öğrenmeyecek.”
Adam arkasına yaslandı.
“İyi.”
Cihan'ın babası, oğlunun soyadını değiştirdiğini biliyordu.
Ama Cihan'ın bilmediği bir gerçek vardı.
Son saldırıların arkasındaki kişiler, hâlâ onun babasının emrindeydi.
Ve Cihan, babasının kendisini korumak için uzak durduğuna inanıyordu.
Henüz gerçeğin ne kadar karanlık olduğunu bilmiyordu.
Kars'ta ise yeni bir isim doğuyordu.
Cihan Albora.
Ama bu yeni isim, geçmişinden kurtulmasına yetmeyecekti.