38. BÖLÜM-Saklanan Gerçek

Konağa yapılan saldırının üzerinden birkaç gün geçmişti.
Hayat yavaş yavaş normale dönmeye başlamıştı.
Herkes kendi konağına dönmüş, gece yaşananların ardından biraz olsun sakinleşmişti.
Cihan ve Eftelya kendi odalarındaydı.
Cihan gömleğini çıkarıp koltuğa oturmuştu.
Yarası büyük ölçüde iyileşmişti ama hâlâ pansuman yapılması gerekiyordu.
Eftelya elindeki malzemeleri hazırlarken ona baktı.
— Acıyacak.
Cihan gülümsedi.
— Dayanırım.
— Geçen sefer de öyle demiştin.
— Dayandım ama.
Eftelya yanına oturdu.
— Kımıldama.
Yarayı dikkatlice temizlemeye başladı.
Cihan yüzünü buruşturdu.
Eftelya hemen durdu.
— Acıyor mu?
— Biraz.
— O zaman neden gülüyorsun?
Cihan ona baktı.
— Çünkü pansumanı sen yapıyorsun.
Eftelya gözlerini devirdi.
— Şimdi seni daha çok acıtabilirim.
Cihan güldü.
— Tamam, sustum.
Eftelya pansumana devam etti.
Bir süre sonra Cihan onun elini tuttu.
— Teşekkür ederim.
Eftelya ona baktı.
— Ben senin karınım. Teşekküre gerek yok.
Cihan gülümsedi.
— Alışmaya çalışıyorum.
— Neye?
— Sana.
Eftelya hafifçe gülümsedi.
— Daha alışamadın mı?
— Her gün başka bir yanını öğreniyorum.
Eftelya başını eğdi.
— Ben de seni.
Pansuman bittikten sonra Eftelya malzemeleri kaldırdı.
Cihan ise yatağın kenarına oturdu.
Bir süre ikisi de sessiz kaldı.
Sonra Cihan Eftelya'nın karnına baktı.
— Bir isim düşündün mü?
Eftelya şaşırdı.
— İsim mi?
— Oğlumuz için.
Eftelya gülümsedi.
— Daha şimdiden mi?
— Şimdiden düşünmezsek doğduğu gün panikleriz.
Eftelya güldü.
— Sen paniklersin.
— Ben mi?
— Evet.
Cihan düşündü.
— Peki sen ne istiyorsun?
Eftelya elini karnının üzerine koydu.
— Güzel ama güçlü bir isim olsun.
Cihan:
— Mesela?
Eftelya birkaç saniye düşündü.
— Efe?
Cihan başını salladı.
— Güzel.
— Sen?
Cihan düşündü.
— Kaan olabilir.
Eftelya ona baktı.
— Kaan da güzel.
Cihan gülümsedi.
— Demek iki seçenek var.
Eftelya başını salladı.
— Sonra birlikte karar veririz.
Cihan onun elini tuttu.
— Oğlumuz için en güzel ismi bulacağız.
Aynı saatlerde Sadakat Hanım kendi konağında odasında yalnızdı.
Önünde eski bir sandık duruyordu.
Sandığın içinden sararmış birkaç fotoğraf ve eski belgeler çıkardı.
En üstte Cihan'ın babasına ait bir fotoğraf vardı.
Sadakat fotoğrafı eline aldı.
Gözleri doldu.
— Keşke hiçbirini bilmeseydin...
Sandığın içinden başka bir belge çıkardı.
Belgede yıllar önce yaşananların ayrıntıları vardı.
Sadakat her şeyi biliyordu.
Babasının neden gittiğini...
Neden yıllarca saklandığını...
Kimlerle bağlantısı olduğunu...
Ve Cihan'ın bugün yaşadığı saldırıların neden geçmişle bağlantılı olduğunu...
Hepsini biliyordu.
Ama yıllardır tek bir nedenle susuyordu:
Ailesini korumak.
Kapının dışından bir ses geldi.
— Sadakat?
Sadakat hemen belgeleri topladı.
Sandığı kapattı.
— Gel.
Kapı açıldı.
Fidan'dı.
Sadakat ona baktı.
— Bir şey mi oldu?
Fidan başını salladı.
— Hayır. Sadece seni merak ettim.
Sadakat hafifçe gülümsedi.
— İyiyim.
Fidan çıktıktan sonra Sadakat tekrar sandığa baktı.
Kısık sesle konuştu.
— Oğlumu senden korumak için yıllarca sustum.
Bir fotoğrafı elinde sıktı.
— Ama artık geçmiş kapımıza kadar geldi.
Kars'ın başka bir yerinde...
Eski bir evin önünde siyah bir araç durdu.
Araçtan bir adam indi.
Etrafına baktı.
Sonra kapıyı çaldı.
Kapı açıldı.
İçeride Cihan'ın babası vardı.
Adam içeri girdi.
— Oğlunuzun başına gelenleri duydunuz.
Cihan'ın babası sessiz kaldı.
— Konağa saldırmışlar.
Adam başını kaldırdı.
— Eftelya?
— İyi.
— Torunum?
— O da iyi.
Adam derin bir nefes aldı.
Sonra masanın üzerindeki eski fotoğrafa baktı.
Küçük Cihan'ın fotoğrafıydı.
Adam fotoğrafı eline aldı.
— Onlara yaklaşmayacağım.
Karşısındaki adam şaşırdı.
— Neden?
— Çünkü benim yüzümden daha fazla zarar görmelerini istemiyorum.
Adam kapıya yöneldi.
— Peki ya Cihan gerçeği öğrenirse?
Cihan'ın babası durdu.
Bir süre düşündü.
— O zaman...
Gözlerini kapattı.
— Oğluma her şeyi kendim anlatırım.
O gece Cihan ve Eftelya yatmadan önce tekrar isimleri konuşuyordu.
Eftelya:
— Kaan mı, Efe mi?
Cihan:
— İkisi de güzel.
Eftelya:
— O zaman birkaç isim daha düşünelim.
Cihan gülümsedi.
— Tamam.
Eftelya başını onun omzuna yasladı.
— Ama bir konuda anlaşalım.
— Nedir?
— Oğlumuz doğduğunda onu hep birlikte koruyacağız.
Cihan onun elini tuttu.
— Söz.
İkisi de birbirine sarıldı.
Fakat Sadakat'in sandığında sakladığı gerçek...
Gün geçtikçe ortaya çıkmaya biraz daha yaklaşıyordu.