26. Bölüm — Kendi Kararımız

Cihan ile Eftelya konağın önünden uzaklaştıktan sonra bir süre sessizce yürüdüler.
Cihan hâlâ Eftelya'nın elini tutuyordu.
Eftelya sonunda dayanamadı.
“Cihan…”
“Efendim?”
“Beni nereye götürüyorsun?”
Cihan hafifçe gülümsedi.
“Önce şu konağın havasından uzaklaşalım.”
Eftelya da gülümsedi.
“Annen gerçekten seni evlendirmeye kararlı.”
“Ben de gerçekten evlenmek istemiyorum.”
Eftelya ona baktı.
“Benim yüzümden ailenle karşı karşıya gelmeni istemiyorum.”
Cihan durdu.
Eftelya da durmak zorunda kaldı.
“Bu senin yüzünden değil,” dedi Cihan. “Ben zaten kendi hayatımla ilgili kararları başkasının vermesini istemiyorum.”
“Peki ya annen?”
“Annem zamanla anlayacak.”
Eftelya başını eğdi.
“Ya anlamazsa?”
Cihan, Eftelya'nın elini biraz daha sıktı.
“O zaman da kararımı değiştirmem.”
Eftelya gözlerini kaldırıp ona baktı.
“Benden gerçekten bu kadar emin misin?”
Cihan birkaç saniye sustu.
“Evet.”
Bu tek kelime Eftelya'nın yüzünde küçük bir tebessüm oluşturdu.
“Ben de senden eminim.”
Akşam saatlerinde Karahan Konağı'nda hava iyice gerilmişti.
Sadakat salonda tek başına oturuyordu.
Dilan yanına geldi.
“Anne, ne oldu?”
Sadakat cevap vermedi.
Dilan bir süre bekledikten sonra tekrar sordu.
“Cihan nerede?”
“Gitti.”
“Eftelya'yla mı?”
Sadakat başını kaldırdı.
“Sen de mi biliyorsun?”
Dilan şaşırdı.
“Neyi?”
Sadakat derin bir nefes aldı.
“Boş ver.”
Dilan annesinin yanına oturdu.
“Anne, Cihan kendi kararını vermek istiyorsa neden onu zorlayalım?”
Sadakat kızına baktı.
“Bazı kararlar sadece insanın kendisini ilgilendirmez.”
“Belki de Cihan için artık Eftelya ilgilendiriyordur.”
Sadakat sessiz kaldı.
Dilan'ın söylediği cümle odada asılı kaldı.
O sırada Cihan ve Eftelya şehir merkezindeki sakin bir kafeye oturmuşlardı.
Eftelya çayından bir yudum aldı.
“Bugün çok şey oldu.”
Cihan başını salladı.
“Evet.”
“Sabah ofise normal bir gün diye geldim.”
“Ben de.”
Eftelya gülerek baktı.
“Sonra beni elinden tutup konaktan kaçırdın.”
Cihan ilk kez açıkça güldü.
“Kaçırmadım.”
“Ne yaptın peki?”
“Yanıma aldım.”
Eftelya'nın yüzündeki gülümseme biraz daha büyüdü.
“Arada büyük fark var.”
“Bence var.”
Bir süre sessizce oturdular.
Artık aralarında eskisi gibi mesafe yoktu.
Fakat ikisi de biliyordu ki bundan sonrası kolay olmayacaktı.
Çünkü sadece kendi duygularıyla değil, iki ailenin geçmişiyle de mücadele etmeleri gerekecekti.
Gece olduğunda Baran, Rojda'yı gizlice aradı.
“İyi misin?”
“İyiyim.”
“Bugün Cihan'ın annesi onu evlendirmeye çalışmış.”
Rojda şaşırdı.
“Ne?”
“Evet. Cihan da Eftelya'yı alıp gitmiş.”
Rojda birkaç saniye sustu.
“Demek artık herkes bazı şeylerin farkına varmaya başlıyor.”
Baran sessizce güldü.
“Bizim sırrımız hâlâ güvende.”
Rojda parmağındaki yüzüğe baktı.
“Şimdilik.”
“Şimdilik.”
İkisi de telefonu kapattıktan sonra yüzüklerine baktılar.
Onların sırrı hâlâ yalnızca ikisine aitti.
Ama Karahan ve Yıldıran aileleri arasındaki dengeler değişmeye başlamıştı.