30. Bölüm — Davul Zurna Eşliğinde

Sabah Kars’ın üzerine ağır bir sessizlik çökmüştü.
Kar yağışı gece boyunca devam etmiş, konakların çatılarını ve taş avluları beyaza bürümüştü. Karahan Konağı’nın avlusunda ise daha gün doğmadan bir hareketlilik başlamıştı.
Sadakat, konağın büyük salonunda bir oraya bir buraya gidiyor, çalışanlara talimatlar veriyordu.
— Çabuk olun. Bugün bu konakta düğün var. Her şey eksiksiz olacak.
Dilan, annesinin karşısına geçip şaşkınlıkla baktı.
— Anne, hâlâ inanamıyorum. Dün gece Cihan bana evleneceğini söyledi, bugün düğün yapıyoruz.
Sadakat derin bir nefes aldı.
— Ben de inanamıyorum kızım. Ama bazı kararlar vardır, insanın önüne geldiğinde fazla düşünemezsin.
Tam o sırada dışarıdan davul sesi duyuldu.
Dilan'ın yüzünde büyük bir gülümseme oluştu.
— Başladı!
Avluya çıktıklarında birkaç araç çoktan konağın önüne gelmişti. Ardından davul ve zurna sesleri Kars'ın soğuk havasını doldurdu.
Bugün sıradan bir gün değildi.
Bugün Cihan Karahan evleniyordu.
Yıldıran Konağı'nda ise Eftelya hazırlanıyordu.
Fidan, kızının odasında sessizce onu izliyordu.
Eftelya aynanın karşısında oturmuş, gelinliğinin son düzeltmelerini yaptırıyordu.
Fidan bir süre hiçbir şey söylemedi.
Sonra kızının omzuna elini koydu.
— Mutlu musun?
Eftelya aynadaki yansımasına baktı.
Bir an sustu.
— Korkuyorum.
Fidan'ın yüzü değişti.
— Neden?
Eftelya hafifçe gülümsedi.
— Çünkü hayatım bir gecede değişti. Ama...
Başını çevirip annesine baktı.
— Cihan'ın yanında olmak istediğimi biliyorum.
Fidan kızının gözlerine baktı.
Yıllardır iki aile arasında süren düşmanlığın bugün kızının düğününe kadar gelmiş olması garipti.
— O zaman bugün geçmişi düşünme, dedi Fidan. Bugün senin günün.
Eftelya ayağa kalktı.
Beyaz gelinliğinin eteği yere doğru süzülürken odadaki herkes bir an sessiz kaldı.
Rojda'nın gözleri dolmuştu.
— Çok güzel olmuşsun.
Eftelya gülümsedi.
— Sen de ağlama.
Rojda hemen yüzünü çevirdi.
— Ağlamıyorum.
— Gözlerin dolmuş.
— Toz kaçtı.
Eftelya kahkaha attı.
— Kışın ortasında odada toz mu olur?
İkisi de gülmeye başladı.
Karahan Konağı'nın önünde ise Cihan hazırlanmıştı.
Üzerinde siyah takım elbise, boynunda siyah-beyaz desenli puşi vardı.
Baran yanına geldi.
— Hazır mısın?
Cihan ona baktı.
— Değilim.
Baran şaşırdı.
— Nasıl yani?
Cihan kısa bir süre sustu.
Sonra hafifçe gülümsedi.
— Ama gitmeye hazırım.
Baran güldü.
— İşte benim tanıdığım Cihan.
Murat da yanlarına geldi.
— Araçlar hazır. Konvoy birazdan çıkacak.
Cihan başını salladı.
— Herkes orada mı?
— Herkes.
Cihan gözlerini konağın kapısına çevirdi.
Bugün hayatında ilk kez bir şeyden kaçmak istemiyordu.
Eftelya'ya doğru gidiyordu.
Konvoy Kars'ın yollarına çıktığında şehirdeki herkes dönüp bakıyordu.
Önde davul ve zurna eşliğinde ilerleyen araçlar, arkalarında sıralanmış siyah ve beyaz otomobiller...
Korna sesleri karın sessizliğini bozuyordu.
Cihan'ın aracı konvoyun ortasındaydı.
Baran yanındaki araçtaydı.
Murat ise diğer araçların güvenli bir şekilde ilerlemesini sağlıyordu.
Konağın önüne geldiklerinde davulcular daha yüksek sesle çalmaya başladı.
Kapılar açıldı.
Cihan araçtan indi.
Kalabalığın arasından yürürken herkes ona bakıyordu.
Fakat Cihan'ın gözleri yalnızca bir kişiyi arıyordu.
Eftelya'yı.
Ve sonunda onu gördü.
Yıldıran Konağı'nın kapısından çıkan Eftelya, beyaz gelinliğiyle ağır adımlarla ilerliyordu.
Cihan'ın yüzündeki ciddi ifade bir anda değişti.
Eftelya da onu görünce gülümsedi.
İki aile aynı avluda karşı karşıyaydı.
Yıllardır birbirine düşman olan iki aşiret...
Ama bugün herkes aynı düğündeydi.
Sadakat, Fidan'a baktı.
Fidan da ona.
Aralarında uzun bir sessizlik oldu.
Sonunda Sadakat bir adım attı.
— Bugün kavga etmeye gelmedik.
Fidan başını salladı.
— Ben de kızımın düğününü mahvetmeye gelmedim.
İki kadın birbirlerine baktılar.
Tam bir barış değildi.
Ama ilk kez aralarında düşmanlıktan daha güçlü bir sessizlik vardı.
Davul yeniden çalmaya başladı.
Cihan, Eftelya'nın yanına geldi.
— Hazır mısın?
Eftelya gülümsedi.
— Sen?
Cihan başını eğdi.
— Seni görünce oldum.
Eftelya'nın yüzü kızardı.
— Cihan...
Cihan elini uzattı.
Eftelya birkaç saniye baktıktan sonra elini onun eline bıraktı.
Kalabalık alkışlamaya başladı.
Davul ve zurna hızlandı.
Halay başladı.
Dilan, Rojda'nın kolundan tutup onu ortaya çekti.
— Hadi!
Rojda güldü.
— Dilan, ben halay çekemem.
— Bugün öğrenirsin!
Kısa süre sonra bütün avlu halaylarla doldu.
Gençler, akrabalar, aile büyükleri...
Herkes yan yana dizilmişti.
Cihan bir süre uzaktan izledi.
Eftelya ona baktı.
— Sen de gel.
— Ben mi?
— Evet, sen.
Cihan başını iki yana salladı.
— Ben halay çekmem.
Eftelya kaşlarını kaldırdı.
— Bugün damatsın.
Cihan birkaç saniye düşündü.
Sonra Eftelya'nın yanına geçti.
Kalabalıktan alkış ve tezahürat yükseldi.
Baran uzaktan onları izlerken gülümsedi.
Rojda da onun yanına geldi.
— Mutlu görünüyorlar.
Baran gözlerini Cihan ve Eftelya'dan ayırmadan cevap verdi.
— Öyleler.
Rojda sessizce onun koluna dokundu.
Baran hemen etrafa baktı.
— Rojda...
— Kimse görmüyor.
Baran hafifçe gülümsedi.
— Yine de dikkatli ol.
Rojda başını salladı.
İkisi de kalabalığın içinde hiçbir şey olmamış gibi ayrıldılar.
Sadece Cihan onların sırrını biliyordu.
Akşam saatlerine doğru düğün daha da büyüdü.
Kars'ın soğuğuna rağmen kimse avluyu terk etmiyordu.
Davul sesleri konaktan taşarak sokaklara yayılıyordu.
Araçların konvoyu yeniden hazırlandı.
Bu kez Cihan ve Eftelya en öndeydi.
Cihan aracın kapısını açtı.
Eftelya bindi.
Cihan da yanına geçti.
Araç hareket ettiğinde arkalarında onlarca araç sıralandı.
Kornalar çalıyor, insanlar camlardan ellerini çıkarıp selam veriyor, davulcular konvoyun önünde ritim tutuyordu.
Eftelya camdan dışarı baktı.
Kars'ın karla kaplı sokakları gözlerinin önünden geçiyordu.
Sonra Cihan'a döndü.
— Gerçekten evlendik.
Cihan ona baktı.
— Evet.
— Çok hızlı oldu.
— Biliyorum.
Eftelya gülümsedi.
— Pişman mısın?
Cihan hiç düşünmeden cevap verdi.
— Hayır.
Eftelya başını onun omzuna yasladı.
Cihan bir süre sessiz kaldı.
Sonra elini onun elinin üzerine koydu.
— Ben de değilim.
Konvoy Kars'ın karanlığa bürünen yollarında ilerlerken arkalarında iki ailenin yıllardır süren düşmanlığı kalıyordu.
Önlerinde ise henüz kimsenin bilmediği yeni bir hayat vardı.
Ve o hayatın ilk gecesi, davul ve zurna sesleri arasında başlamıştı.