39. Bölüm — Azad’ın Adı

Kars'ın üzerine akşam çökmüştü.
Konak, gün boyunca süren telaşın ardından nihayet sakinleşmişti. Koridorlarda yalnızca hafif ayak sesleri duyuluyor, dışarıdaki soğuk rüzgâr pencerelere vuruyordu.
Cihan, odanın penceresinin önünde durmuş, karanlığa bakıyordu.
Eftelya ise yatağın kenarında oturmuş, elini karnının üzerine koymuştu.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Sonunda Eftelya sessizce gülümsedi.
“Cihan…”
“Efendim?”
“Artık oğlumuzun adı belli.”
Cihan dönüp ona baktı.
“Belli mi?”
Eftelya başını salladı.
“Azad.”
Cihan'ın yüzünde küçük ama gerçek bir gülümseme belirdi.
“Azad…”
İsmi birkaç kez kendi içinde tekrar etti.
“Güzel.”
Eftelya ona baktı.
“Gerçekten beğendin mi?”
Cihan yatağın yanına oturdu.
“Beğenmek mi?” dedi. “Oğlumuzun adı Azad olacak. Bundan daha güzelini düşünemiyorum.”
Eftelya'nın gözleri doldu.
“Bir gün ona bu ismin neden verildiğini anlatacağız.”
Cihan, Eftelya'nın elinin üzerine elini koydu.
“Özgür olsun diye.”
Eftelya başını Cihan'ın omzuna yasladı.
“Bizim yaşayamadığımız şeyleri o yaşasın.”
Cihan bir an sustu.
Sonra karnına baktı.
“Azad…”
Sanki o isimle birlikte odada yeni bir hayatın varlığını ilk kez gerçekten hissetmişti.
“Baban seni koruyacak oğlum.”
Eftelya hafifçe gülümsedi.
“Annen de.”
Tam o sırada kapı çalındı.
Cihan başını kaldırdı.
“Kim?”
Kapının ardından Sadakat'in sesi geldi.
“Benim.”
Cihan kapıyı açtı.
Sadakat içeri girdiğinde yüzünde alışılmadık bir ifade vardı. Elinde eski, küçük bir kutu taşıyordu.
Eftelya merakla baktı.
“Anne, o ne?”
Sadakat bir süre kutuya baktı.
“Bunu yıllardır saklıyorum.”
Cihan'ın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
“Neyi?”
Sadakat cevap vermeden kutuyu yatağın üzerine bıraktı.
“Babanla ilgili.”
Odadaki hava bir anda değişti.
Cihan'ın gözleri kutuya kilitlendi.
“Babamla ilgili ne?”
Sadakat derin bir nefes aldı.
“Artık bazı şeyleri bilmenin zamanı geldi.”
Eftelya ayağa kalkmak istedi ama Cihan hemen elini tuttu.
“Sen otur.”
Sonra annesine döndü.
“Anne, bana yıllardır babamın öldüğünü söyledin.”
Sadakat gözlerini kaçırdı.
“Biliyorum.”
“Sonra onun hayatta olduğunu öğrendim.”
Sadakat sessiz kaldı.
“Şimdi de bu kutuyu getiriyorsun.”
Cihan'ın sesi titremeye başlamıştı.
“Benden daha ne sakladın?”
Sadakat'in gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
“Her şeyi.”
Cihan donup kaldı.
“Her şeyi mi?”
Sadakat kutuyu açtı.
İçinden eski bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta genç bir Cihan vardı.
Yanında ise babası.
Cihan fotoğrafı eline aldığında uzun süre konuşamadı.
Çünkü fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu:
“Oğlumu korumak için ondan uzak durmak zorundayım.”
Cihan'ın parmakları titredi.
“Bu ne zaman yazıldı?”
Sadakat gözlerini kapattı.
“Baban gitmeden hemen önce.”
“Peki neden bana hiç anlatmadın?”
“Çünkü anlatsaydım…”
Sadakat'in sesi kesildi.
Cihan ona yaklaştı.
“Ne olacaktı?”
Sadakat gözlerini oğluna çevirdi.
“Sen de onun kaderini yaşayacaktın.”
Cihan cevap veremedi.
Eftelya ise sessizce Cihan'ın elini tuttu.
Tam o sırada konağın dışında bir araç durdu.
Kimse fark etmedi.
Aracın içindeki adam, konağın ışıklarına baktı.
Yıllardır görmediği oğlunun artık bir ailesi olduğunu biliyordu.
Ve ilk kez dudaklarından tek bir isim döküldü:
“Azad…”
Adam gözlerini kapattı.
“Torunum.”
Sonra aracın camından konağa son kez baktı.
“Beni affetmeden önce gerçeği öğrenmelisin, Cihan.”
Araç yavaşça uzaklaşırken Cihan hâlâ annesinin karşısında, elindeki eski fotoğrafla geçmişin ağırlığını taşımaya çalışıyordu.
Ama bilmediği bir şey vardı.
Babası artık sadece geçmişten gelen bir sır değildi.
Azad'ın doğumu, bütün Karahan ailesinin geçmişini yeniden gün yüzüne çıkaracaktı.