31. BÖLÜM- Aynı Çatı Altında

Düğünün üzerinden birkaç saat geçmişti.
Konaktaki kalabalık yavaş yavaş dağılmış, avluda saatlerdir süren hareketlilik yerini sessizliğe bırakmıştı. Az önce davul ve zurna sesleriyle inleyen konakta şimdi yalnızca uzaktan gelen birkaç araba sesi duyuluyordu.
Cihan, konağın geniş salonunda tek başına durmuş, pencereden dışarı bakıyordu.
Üzerindeki damatlık hâlâ üzerindeydi.
Bugün yaşananların gerçek olduğuna inanmakta zorlanıyordu.
Eftelya artık onun karısıydı.
Bir zamanlar karşı aşiretin kızı olarak gördüğü, her karşılaşmalarında aralarında görünmez bir duvar bulunan Eftelya...
Şimdi aynı çatı altında onunla yaşayacaktı.
Cihan derin bir nefes aldı.
Tam o sırada arkasından ayak sesleri geldi.
Eftelya salona girdi.
Üzerinde hâlâ gelinliği vardı. Yüzündeki yorgunluk belli oluyordu ama gözlerinde garip bir sakinlik vardı.
Cihan ona döndü.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Eftelya sessizliği bozdu.
— Herkes gitti mi?
Cihan başını salladı.
— Çoğu gitti. Annem hâlâ yukarıda. Fidan teyze de biraz önce odasına çıktı.
Eftelya hafifçe gülümsedi.
— Anneler bugün bizden daha çok yoruldu.
Cihan istemsizce gülümsedi.
— Bence bütün konak yoruldu.
Eftelya birkaç adım attı.
Sonra durdu.
Cihan'ın yüzüne baktı.
— Cihan...
— Efendim?
Eftelya'nın sesi bu kez daha ciddiydi.
— Bugün olan her şey çok hızlı oldu.
Cihan'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Biliyorum.
— Ve ben hâlâ alışmaya çalışıyorum.
Cihan birkaç saniye sustu.
— Ben de.
Eftelya şaşırdı.
— Sen de mi?
Cihan başını salladı.
— Sen benim için sadece evlendiğim kadın değilsin, Eftelya. Sen... yıllardır hayatımın başka bir tarafında duran biriydin. Şimdi ise hayatımın tam ortasındasın.
Eftelya'nın gözleri doldu ama ağlamadı.
— Pişman mısın?
Cihan hiç düşünmeden cevap verdi.
— Hayır.
Bu cevap Eftelya'nın beklemediği kadar hızlı gelmişti.
— Emin misin?
Cihan ona doğru bir adım attı.
— Eminim.
Eftelya başını eğdi.
Cihan ise sesini yumuşattı.
— Ama senden bir şey beklemiyorum.
Eftelya tekrar ona baktı.
— Ne demek istiyorsun?
— Bu evlilik bugün başladı. Bir gecede her şeyi değiştiremeyiz. Birbirimize alışacağız. Birbirimizi tanıyacağız. Gerisi zamanla olur.
Eftelya uzun süre Cihan'a baktı.
Sonra küçük bir tebessüm etti.
— İlk kez mantıklı bir şey söyledin.
Cihan kaşlarını kaldırdı.
— İlk kez mi?
— Evet.
— Demek düğün gecesi bile laf sokmayı bırakmayacaksın.
Eftelya gülümsedi.
— Ben Eftelya'yım. Değişeceğimi mi sandın?
Cihan da gülümsedi.
— Hayır. Zaten değişmeni istemiyorum.
Eftelya'nın yüzündeki gülümseme bir anda durdu.
İkisi de birbirine baktı.
Bu kez sessizliğin içinde eski düşmanlık yoktu.
Başka bir şey vardı.
Henüz adını koyamadıkları bir yakınlık...
Üst katta Sadakat Hanım, odasının kapısını kapatmak üzereyken Fidan'ı gördü.
Fidan elindeki şalı omzuna almış, koridorda durmuştu.
Sadakat ona baktı.
— Bugün bizim çocukların hayatı tamamen değişti.
Fidan hafifçe gülümsedi.
— Belki de değişmesi gereken buydu.
Sadakat bir süre sustu.
— Sence mutlu olacaklar mı?
Fidan'ın yüzündeki tebessüm kayboldu.
— Bilmiyorum.
— Ben de bilmiyorum.
İki kadın birbirlerine baktı.
İkisinin de içinde aynı korku vardı.
Çünkü iki aşiretin yıllardır süren gerginliği sona ermiş gibi görünse de herkes biliyordu...
Bu evlilik sadece iki gencin evliliği değildi.
İki düşman ailenin birleşmesiydi.
Ve böyle bir birleşmenin bedeli her zaman kolay ödenmezdi.
Aynı saatlerde konağın uzağındaki karanlık bir yolda siyah bir araç ilerliyordu.
Aracın içindeki adam telefonunu eline aldı.
Ekranda Cihan'ın düğününden çekilmiş bir fotoğraf vardı.
Cihan ve Eftelya yan yana duruyordu.
Adam fotoğrafa uzun süre baktı.
Sonra telefonu kapattı.
— Demek evlendiniz...
Yanındaki adam sessizce sordu.
— Ne yapacağız?
Adam camdan dışarı baktı.
— Hiçbir şey.
— Hiçbir şey mi?
Adam soğuk bir şekilde gülümsedi.
— Şimdilik.
Kısa bir sessizlik oldu.
— Önce birbirlerine gerçekten güvenmelerini sağlayacağız.
Yanındaki adam anlamamıştı.
— Sonra?
Adam başını çevirip ona baktı.
— Sonra o güveni kendi ellerimizle yıkacağız.
Araç karanlığın içinde ilerlemeye devam etti.
Gece yarısını çoktan geçmişti.
Cihan konağın koridorunda yürürken Eftelya'yı balkonda buldu.
Eftelya dışarı bakıyordu.
Kars'ın soğuk gecesi konağın etrafını sessizliğe bürümüştü.
Cihan yanına geldi.
— Üşümüyor musun?
Eftelya başını iki yana salladı.
— Biraz.
Cihan üzerindeki ceketi çıkarıp onun omuzlarına bıraktı.
Eftelya şaşırarak ona baktı.
— Gerek yoktu.
— Var.
Eftelya ceketin yakasını tuttu.
— Cihan...
— Hı?
— Teşekkür ederim.
Cihan karşısındaki manzaraya baktı.
— Eftelya.
— Efendim?
— Bugünden sonra ne olursa olsun...
Cihan kısa bir süre sustu.
— Sana karşı dürüst olacağım.
Eftelya'nın gözleri Cihan'a çevrildi.
— Ben de sana.
İkisi de bir süre konuşmadı.
Fakat ikisinin de bilmediği bir şey vardı.
Bu gece kurdukları güven, çok yakında büyük bir sınavdan geçecekti.
Çünkü karanlıkta bekleyen kişi yalnızca onların evliliğini değil...
Cihan Karahan'ın bütün hayatını değiştirecek bir plan hazırlıyordu.
Ve planın ilk adımı çoktan atılmıştı.