10. Bölüm — Kurulan Tuzak

Kars’ta gece yavaş yavaş sessizliğe bürünürken, şehir merkezindeki Karahan şirketinin ışıkları hâlâ yanıyordu.
Ofiste yalnızca birkaç kişi kalmıştı.
Eftelya, masasının üzerinde duran dosyaları toparlıyor, ertesi gün için hazırlaması gereken belgeleri kontrol ediyordu. Cihan ise kendi odasında, gün boyunca yaşananları düşünüyordu.
Sınır kapısındaki olay hâlâ aklındaydı.
Baran’ın söylediği sözler de…
“Ormandaki adamların arkasında başka bir aşiret olabilir.”
Cihan sandalyesine yaslandı.
Tam o sırada koridordan bir ses geldi.
Bir kapı kapanmıştı.
Cihan başını kaldırdı.
— Kim var?
Cevap gelmedi.
Birkaç saniye bekledi. Ardından ayağa kalkıp odasının kapısını açtı.
Koridor boştu.
Cihan etrafa baktı.
— Murat?
Yine cevap yoktu.
Omuzlarını silkip odasına geri döndü.
Fakat o sırada bilmediği bir şey vardı.
Birileri, Cihan’ın ofisine girip onun hayatını değiştirecek bir tuzağı çoktan kurmuştu.
Sabah olduğunda şirket her zamanki gibi çalışmaya başlamıştı.
Eftelya erkenden gelmiş, masasındaki dosyalara bakıyordu.
Baran da Cihan’ın odasına girdi.
— Günaydın.
Cihan başını kaldırdı.
— Günaydın. Sınır kapısından haber var mı?
— Şimdilik yok.
Cihan kısa bir süre düşündü.
— Murat nerede?
— Kapıda. İşinin başında.
Cihan başını salladı.
Tam o sırada şirketin önünde birkaç polis aracı durdu.
İçeridekiler şaşkınlıkla camlara yöneldi.
Eftelya ayağa kalktı.
— Polisler neden geldi?
Baran da pencereden baktı.
— Bilmiyorum.
Kapı açıldı.
İçeri giren polis memurları doğrudan Cihan’ın odasına yöneldi.
Cihan onları görünce ayağa kalktı.
— Buyurun.
Polislerden biri ciddi bir ifadeyle konuştu.
— Cihan Karahan siz misiniz?
— Evet.
— Ofisinizde yasaklı maddeler bulunduğuna dair ihbar aldık. Arama yapmamız gerekiyor.
Cihan birkaç saniye sessiz kaldı.
— Ne?
Eftelya bulunduğu yerden onlara baktı.
Cihan’ın yüzündeki şaşkınlık açıktı.
— Benim ofisimde mi?
— Evet.
Cihan sertçe başını salladı.
— Arayın.
Polisler aramaya başladı.
Masalar, dolaplar ve dosya rafları kontrol edildi.
Cihan kollarını bağlayarak onları izliyordu.
Bir süre sonra polislerden biri Cihan’ın masasının arkasındaki dolaba yöneldi.
Dolabın alt kısmı açıldı.
Bir paket bulundu.
Ardından ikinci bir paket.
Odadaki hava bir anda değişti.
Cihan birkaç adım yaklaştı.
— O ne?
Polis paketi kontrol ettikten sonra diğerlerine baktı.
— Burada yasaklı madde bulundu.
Cihan’ın yüzü sertleşti.
— Benim değil.
Polis memuru ona döndü.
— Bunlar sizin odanızdan çıktı.
— Ben koymadım.
— Bunu açıklamanız gerekecek.
Cihan öfkesini bastırmaya çalıştı.
— Ben böyle bir şey yapmam. Hayatım boyunca bu işlerle uğraşmadım.
Eftelya birkaç adım öne çıktı.
— Polis Bey, Cihan Bey’in bu maddelerle bağlantısı olduğuna dair başka bir delil var mı?
Polis memuru Eftelya’ya baktı.
— Hanımefendi, siz avukat mısınız?
— Evet.
— O zaman sizin de süreci bildiğinizi düşünüyorum.
Eftelya Cihan’a baktı.
Cihan gözlerini ondan kaçırmadı.
— Eftelya, ben yapmadım.
Eftelya sakin bir sesle cevap verdi.
— Biliyorum. Ama bunu kanıtlamamız gerekecek.
Cihan tekrar polislere döndü.
— Beni nereye götürüyorsunuz?
— İfadeniz alınacak.
Cihan birkaç saniye sustu.
Ardından ceketini aldı.
— Tamam.
Baran hemen yanına geldi.
— Cihan…
Cihan ona baktı.
— Anneme haber verme.
Baran şaşırdı.
— Ama…
— Şimdilik verme.
Fakat Cihan’ın bu isteği uzun sürmedi.
Polisler onu götürürken Sadakat çoktan şirkete ulaşmıştı.
Kapının önünde oğlunu polislerin arasında görünce olduğu yerde kaldı.
— Cihan!
Cihan başını çevirdi.
Sadakat hızla yanına geldi.
— Ne oluyor?
Cihan sakin kalmaya çalıştı.
— Bir yanlış anlaşılma.
Sadakat polislere baktı.
— Oğlumu nereye götürüyorsunuz?
Cihan annesine yaklaştı.
— Merak etme. Bir şeyim yok.
Sadakat’in gözleri doldu.
— Cihan…
— Anne, eve git.
Polisler Cihan’ı götürdü.
Sadakat arkasından bakakaldı.
Karakolda Cihan saatler boyunca ifade verdi.
Soruların tamamı aynı noktaya çıkıyordu.
Ofiste bulunan maddeler.
Cihan her defasında aynı cevabı verdi.
— Benim değil.
— Oraya nasıl geldiğini bilmiyorum.
— Böyle bir şey yapmadım.
Akşam olduğunda işlemler hâlâ devam ediyordu.
Cihan sonunda küçük bir nezarethane bölümüne alındı.
Kapı kapandığında duvara yaslandı.
İlk kez gerçekten yalnız kalmıştı.
Bir süre gözlerini kapattı.
Aklından tek bir düşünce geçiyordu.
Bunu kim yaptı?
Ertesi sabah Eftelya karakola geldi.
Cihan’ı gördüğünde yüzündeki ifade değişti.
Cihan geceyi uykusuz geçirmişti.
Eftelya karşısına oturdu.
— Nasılsın?
Cihan kısa bir nefes verdi.
— İyi değilim.
Eftelya dosyayı masaya bıraktı.
— Bir günlüğüne burada kalacaksın. Sonrasında mevcut deliller ve ifadeler değerlendirilerek serbest bırakılman bekleniyor.
Cihan başını kaldırdı.
— Benim yapmadığımı biliyorsun, değil mi?
Eftelya gözlerini ondan ayırmadı.
— Bana göre önemli olan ne düşündüğüm değil, gerçeğin ortaya çıkması.
Cihan hafifçe başını salladı.
— Gerçek ortaya çıkacak.
Eftelya dosyayı kapattı.
— Bunun arkasında biri varsa, hata yapmasını bekleyeceğiz.
Cihan bir süre sustu.
Sonra alçak bir sesle konuştu.
— Benim ofisime girdi.
Eftelya’nın yüzü ciddileşti.
— Ne demek istiyorsun?
— Bunu yapan kişi ofise girdi. Hem de kimse fark etmeden.
Eftelya birkaç saniye düşündü.
— O zaman ilk işimiz, şirketteki güvenlik kayıtlarına ulaşmak.
Cihan başını salladı.
— Evet.
Kapının açılma sesi duyuldu.
Polis memuru içeri girdi.
— Cihan Karahan, işlemleriniz tamamlandı. Çıkabilirsiniz.
Cihan ayağa kalktı.
Bir günlük özgürlüğünden mahrum kalmıştı.
Ama artık başka bir şeyi çok iyi biliyordu:
Bu, sıradan bir suçlama değildi.
Birileri onu hedef almıştı.
Ve o kişi, Cihan’ın ofisine kadar girebilecek kadar yakındı.