23. Bölüm — Gizli Bir Söz

Kars’ta sabahın soğuğu henüz dağılmamıştı. Konakların avlularında sessizlik hâkimdi. Şehrin üzerine çöken gri hava, gecenin bıraktığı soğuğu hâlâ taşıyordu.
Karahan Konağı’nda Cihan kahvaltı masasından kalkmış, telefonuna gelen mesajlara bakıyordu. Baran ise her zamanki gibi sessizdi.
Cihan, Baran’a kısa bir bakış attı.
“Bugün şirkete geçecek misin?”
“Geçeceğim,” dedi Baran. “Biraz işim var.”
Cihan başını salladı.
“Tamam. Ben de öğleden sonra geçerim.”
Baran sadece başını salladı. Fakat aklında bambaşka bir şey vardı.
Öğleden sonra Baran, şehir merkezinden biraz uzakta, kimsenin pek uğramadığı sakin bir yere geldi.
Rojda onu bekliyordu.
Baran arabadan indiğinde Rojda ona doğru baktı.
“Geldin.”
“Geldim.”
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Rojda ellerini birbirine kenetledi.
“Baran…”
“Efendim?”
“Emin misin?”
Baran hiç düşünmeden cevap verdi.
“Eminim.”
Rojda gözlerini yere indirdi.
“Bizim aileler…”
“Biliyorum.”
“Cihan…”
“Cihan da bilmiyor.”
Rojda derin bir nefes aldı.
“Peki ya öğrenirse?”
Baran hafifçe gülümsedi.
“Öğrendiğinde anlatırız. Ama bugün değil.”
Rojda başını kaldırdı.
Baran cebinden küçük bir kutu çıkardı.
Rojda'nın gözleri şaşkınlıkla büyüdü.
“Baran…”
“Bunu uzun zamandır saklıyordum.”
Kutuyu açtığında içinde sade bir yüzük vardı.
Rojda bir süre yüzüğe baktı. Sonra gözleri Baran’a döndü.
“Gerçekten bunu yapmak istiyor musun?”
Baran ona yaklaştı.
“Rojda, ben seni seviyorum. Ama ailelerimizin arasındaki meseleleri de biliyorum. Bu yüzden bunu herkese söylemek için acele etmeyeceğim.”
Rojda'nın gözleri doldu.
“Yani…”
“Yani,” dedi Baran, “bugün burada sadece ikimizin bildiği bir sözümüz olsun.”
Rojda sessizce gülümsedi.
Baran yüzüğü onun parmağına taktı.
Rojda da cebinden küçük bir kutu çıkardı.
“Ben de boş gelmedim.”
Baran şaşkınlıkla baktı.
Rojda, onun yüzüğünü kendi elleriyle parmağına taktı.
İkisi de bir süre birbirlerine baktılar.
Artık gizli bir nişanları vardı.
Ama bunu kimse bilmeyecekti.
Ne Cihan…
Ne Sadakat…
Ne Fidan…
Ne de iki ailenin geri kalanı.
Rojda elini Baran'ın elinin üzerine koydu.
“Bir gün herkes öğrenecek.”
Baran başını salladı.
“Bir gün.”
Aynı saatlerde Cihan, Kars şehir merkezindeki şirketine gelmişti.
Eftelya da elindeki dosyalarla ofise girdi.
“Merhaba.”
Cihan başını kaldırdı.
“Hoş geldin.”
Eftelya masanın karşısındaki sandalyeye oturdu.
“Bugün sakin görünüyorsun.”
Cihan hafifçe gülümsedi.
“Şimdilik.”
Eftelya da gülümsedi.
“Şimdilik mi?”
“Bizim işlerde sakinlik uzun sürmez.”
Eftelya başını iki yana salladı.
“Her şeyi de tehlikeye bağlama.”
Cihan ona baktı.
“Sen de her şeyi fazla ciddiye alma.”
“Ben avukatım. Ciddiye almak benim işim.”
Cihan'ın yüzünde küçük bir tebessüm oluştu.
İkisi de konuşmaya devam ederken Baran kapının önünden geçti.
Cihan onu gördü.
“Baran!”
Baran durdu.
“Efendim?”
“Gel.”
Baran içeri girdi.
Cihan ona baktı.
“Bugün garip bir şekilde sessizsin.”
Baran kısa bir an duraksadı.
Sonra gülümsedi.
“Yorgunum sadece.”
Cihan başını salladı.
“Tamam.”
Baran odadan çıkarken cebindeki yüzüğe dokundu.
Kimse fark etmemişti.
Ve şimdilik, sır olarak kalması gereken en güzel şey buydu.