46. Bölüm-Eve Dönüş

Hastanede geçen birkaç günün ardından doktor, Eftelya ile Azad’ın eve çıkabileceğini söyledi.
Cihan, haberi duyduğu anda yüzünde büyük bir gülümsemeyle Eftelya’nın yanına gitti.
“Hazır mısın?”
Eftelya kucağındaki Azad’a bakarak gülümsedi.
“Hazırım.”
Cihan bebeğin battaniyesini kontrol etti.
“Üşümesin.”
Eftelya hafifçe güldü.
“Cihan, zaten battaniyelerin içinde.”
“Yine de.”
“Baba oldun diye fazla mı korumacı oldun?”
Cihan hiç düşünmeden cevap verdi.
“Evet.”
Eftelya gülümseyerek başını salladı.
“Belli oluyor.”
Konağa geldiklerinde herkes onları bekliyordu.
Sadakat kapının önünde durmuştu.
Fidan da onun yanındaydı.
Cihan arabadan indi, ardından Eftelya dikkatlice Azad’la birlikte arabadan çıktı.
Sadakat’in gözleri hemen torununa takıldı.
“Gel bakalım benim güzel torunum.”
Eftelya bebeği annesine uzattı.
Sadakat Azad’ı kucağına aldığında yüzündeki mutluluk herkesin dikkatini çekti.
“Hoş geldin evine.”
Fidan da yanlarına geldi.
“Eftelya, sen hemen dinlen. Doktor ne dediyse onu yap.”
“Tamam anne.”
Cihan araya girdi.
“Ben de aynısını söyledim ama beni dinlemiyor.”
Eftelya ona baktı.
“Sen de beni biraz rahat bırak.”
Cihan gülerek ellerini kaldırdı.
“Tamam, tamam.”
Ertesi sabah konağın mutfağında uzun zamandır olmadığı kadar huzurlu bir kahvaltı vardı.
Masada Cihan, Eftelya, Sadakat, Fidan, Murat, Baran, Rojda ve Demir vardı.
Azad ise Eftelya’nın yanında, beşiğinde uyuyordu.
Baran sessizce bebeğe baktı.
“Bu çocuk çok sakin.”
Rojda gülümsedi.
“Daha ne olduğunu anlamadı.”
Murat güldü.
“Biraz büyüsün, konağın bütün düzenini değiştirir.”
Cihan kahvesinden bir yudum aldı.
“Ben şimdiden hissediyorum.”
Eftelya ona baktı.
“Sen zaten bütün düzeni değiştirdin.”
Cihan gülümsedi.
“Ben mi?”
“Evet.”
“Nasıl?”
“Daha önce sabahları şirkete gitmek için acele ederdin. Şimdi önce Azad’ın uyuduğu odaya gidiyorsun.”
Masada kahkahalar yükseldi.
Cihan başını salladı.
“Ne yapayım? Oğlum.”
Sadakat oğluna baktı.
“Babalık sana yakıştı.”
Cihan gülümsedi.
Kahvaltı sona erdiğinde Cihan saatine baktı.
“Ben artık şirkete geçeyim.”
Eftelya başını kaldırdı.
“Bugün erken dön.”
“Dönerim.”
Cihan önce Azad’ın yanına gitti.
Beşiğin başında eğilip oğlunun alnından öptü.
“Baba işe gidiyor.”
Azad uykusunda hafifçe kıpırdandı.
Cihan gülümsedi.
Sonra Eftelya’nın yanına geldi.
Eftelya’ya sarılıp alnından öptü.
“Sen dinlen.”
“Tamam.”
“Bilgisayarın başında da fazla kalma.”
Eftelya gülümseyerek cevap verdi.
“Doğum iznindeyim diye bütün şirketi bırakmamı mı bekliyorsun?”
“Hayır ama kendini yorma.”
“Merak etme. Evden çalışıyorum zaten.”
Cihan başını salladı.
“Yine de dikkat et.”
Sonra annesine döndü.
“Anne.”
Sadakat oğluna sarıldı.
“Kolay gelsin.”
Cihan onun da yanağından öptü.
Fidan’a dönüp onu da öptü.
“Size emanet.”
Fidan gülümseyerek cevap verdi.
“Git, işine bak. Burada biz varız.”
Cihan kapıya doğru yürüdü.
Baran ve Murat da onunla birlikte çıkacaklardı.
Cihan son kez arkasına baktı.
Eftelya bilgisayarını açmış, bir yandan Azad’a bakıyor, bir yandan işlerine göz atıyordu.
Cihan gülümsedi.
“Akşam görüşürüz.”
Eftelya elini kaldırdı.
“Akşam görüşürüz.”
Cihan dışarı çıktı.
Arabanın kapısını açarken telefonuna bir bildirim geldi.
Şirketten önemli bir dosya gönderilmişti.
Cihan dosyaya baktı.
Yüzündeki ifade yavaşça değişti.
Dosyanın altında tek bir isim vardı:
Karahan.
Cihan birkaç saniye ekrana baktı.
Sonra telefonu kapattı.
“Yine mi…”
Ve arabaya binerek şirkete doğru yola çıktı.