11. Bölüm — Sessiz Bir Gün

Cihan, karakoldan çıktıktan sonra doğrudan şirkete gitmedi.
Önce eve uğradı.
Bir gece boyunca yaşananların ardından annesinin karşısına çıkmak istemiyordu. Fakat eve girdiğinde Sadakat çoktan salonda onu bekliyordu.
Cihan kapıyı kapattı.
Sadakat hemen ayağa kalktı.
— Geldin.
— Geldim anne.
Sadakat oğluna birkaç saniye baktı.
— İyi misin?
Cihan ceketini çıkardı.
— İyiyim.
— Bir gece karakolda kaldın. Buna iyi demek kolay değil.
Cihan cevap vermedi.
Sadakat yanına geldi.
— Kahvaltı yaptın mı?
— Hayır.
— O zaman önce bir şeyler ye. Sonra ne yapacaksan yaparsın.
Cihan annesinin yüzüne baktı.
— Tamam.
Sadakat mutfağa geçti.
Cihan da arkasından gitti.
Bir süre sonra ikisi sessizce kahvaltı yapmaya başladı. Sadakat birkaç kez konuşacak gibi oldu ama vazgeçti.
Sonunda dayanamadı.
— O kadın hâlâ şirkette mi?
Cihan kaşlarını hafifçe çattı.
— Eftelya'yı mı diyorsun?
— Evet.
— Evet, hâlâ orada.
Sadakat başını salladı.
— Dikkatli ol.
Cihan annesine baktı.
— Anne, dün yaşananların onunla ilgisi olduğunu düşünmüyorum.
— Ben de onu söylemiyorum. Sadece dikkatli olmanı istiyorum.
Cihan cevap vermedi.
Öğleye doğru şirkete geldiğinde herkes normal işine dönmüştü.
Cihan kapıdan içeri girer girmez Baran yanına geldi.
— Geçmiş olsun.
— Sağ ol.
— İyi misin?
— İyiyim. Konuyu fazla büyütmeyelim.
Baran başını salladı.
— Tamam.
Cihan odasına doğru yürürken Eftelya masasından kalktı.
— Cihan Bey.
Cihan durdu.
— Buyurun.
Eftelya elindeki dosyayı uzattı.
— Şu sözleşmeye bakmanız gerekiyor. Birkaç yerde değişiklik yaptım.
Cihan dosyayı aldı.
— Tamam. Öğleden sonra bakarım.
— Olur.
Cihan odasına girdi.
Eftelya tekrar masasının başına geçti.
İkisi de dün yaşanan olay hakkında konuşmadı.
Şirketin içinde hayat yeniden normale dönmeye başlamıştı.
Öğleden sonra Baran, elinde iki çayla Cihan'ın odasına girdi.
— Çay.
Cihan dosyadan başını kaldırdı.
— Bırak.
Baran çayı masaya koydu.
— Rojda da şirkette.
Cihan birkaç saniye Baran'a baktı.
— Bana niye söylüyorsun?
Baran hemen toparlandı.
— Öylesine söyledim.
Cihan hafifçe gülümsedi.
— Öylesine mi?
— Evet.
— Tamam.
Baran kapıya yöneldi.
Cihan arkasından seslendi.
— Baran.
— Efendim?
— Bir gün yakalanacaksın.
Baran'ın yüzü değişti.
— Neye?
Cihan çayından bir yudum aldı.
— Hiç.
Baran başını sallayıp odadan çıktı.
Koridorda Rojda'yla karşılaşınca kısa bir an durdu.
— Nasılsın?
Rojda gülümsedi.
— İyiyim. Sen?
— Ben de.
— Cihan nasıl?
Baran kısa bir süre düşündü.
— İyi.
Rojda başını salladı.
— Sevindim.
Baran onun uzaklaşmasını izledi.
Sonra kendi kendine sessizce güldü.
Akşam saatlerine doğru ofis sakinleşti.
Eftelya son dosyasını kapatıp çantasını hazırladı.
Cihan odasından çıktığında onu gördü.
— Çıkıyor musun?
— Evet.
— İyi akşamlar.
Eftelya hafifçe gülümsedi.
— Size de.
Cihan birkaç saniye durdu.
— Yarın görüşürüz.
Eftelya kapıya yönelirken başını çevirdi.
— Yarın görüşürüz.
Eftelya çıktı.
Cihan bir süre kapıya baktıktan sonra kendi odasına geri döndü.
O gün ne kavga olmuştu ne de yeni bir sorun çıkmıştı.
Sadece herkes, bir önceki günün ağırlığından sonra biraz olsun normal bir gün geçirmişti.
Ve bazen sessizlik, yaklaşan olaylardan önce verilen kısa bir molaydı.