44. Bölüm-Azad’ın Gelişi

Kars’ta gece, her zamankinden daha sessizdi.
Dışarıda kar aralıksız yağıyor, konağın avlusundaki taşların üzerini beyaz bir örtü kaplıyordu.
Eftelya ise o gece bir türlü rahat edemiyordu.
Elini karnının üzerine koymuş, derin nefes almaya çalışıyordu. Azad’ın hareketleri son günlerde iyice güçlenmişti.
Cihan odanın diğer ucundan ona bakıyordu.
“İyi misin?”
Eftelya cevap vermeden önce bir süre gözlerini kapattı.
“Cihan…”
“Ne oldu?”
“Sanırım…”
Cihan hemen ayağa kalktı.
“Ne sanıyorsun?”
Eftelya nefesini tuttu.
“Doğum başlıyor olabilir.”
Cihan’ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Şimdi mi?”
Eftelya başını salladı.
“Galiba.”
Cihan birkaç saniye ne yapacağını bilemedi.
Sonra hızla montunu aldı.
“Tamam. Hastaneye gidiyoruz.”
Eftelya ayağa kalkmaya çalışırken bir sancı daha girdi.
“Ah…”
Cihan hemen yanına koştu.
“Yavaş. Bana yaslan.”
Eftelya onun koluna tutundu.
“Azad beklemeyecek galiba.”
Cihan, gerginliğine rağmen gülümsedi.
“Belli ki oğlumuz babasını bekletmek istemiyor.”
Arabaya bindiklerinde kar yağışı daha da şiddetlenmişti.
Cihan direksiyona geçti.
Eftelya yan koltukta nefesini kontrol etmeye çalışıyordu.
“Cihan…”
“Buradayım.”
“Çok korkuyorum.”
Cihan bir eliyle direksiyonu tutarken diğer eliyle Eftelya’nın elini tuttu.
“Ben de korkuyorum.”
Eftelya şaşkınlıkla ona baktı.
“Sen mi?”
“Evet.”
“Hiç belli etmiyorsun.”
Cihan kısa bir nefes verdi.
“İçimden bin kere panik yaptım zaten.”
Eftelya istemsizce gülümsedi.
Tam o sırada sancı yeniden geldi.
“Cihan!”
“Dayan. Az kaldı.”
Cihan hastaneye ulaşmak için elinden geleni yapıyordu.
Ama yollar kar nedeniyle oldukça kötüydü.
Hastaneye birkaç dakika kala Eftelya’nın sancıları sıklaşmaya başladı.
“Cihan…”
“Ne oldu?”
“Çok sıklaştı.”
Cihan hastanenin ışıklarını görünce rahat bir nefes aldı.
“Geldik.”
Arabayı acil girişinin önüne yanaştırdı.
Kapıyı açıp hemen Eftelya’nın yanına geçti.
“Ben buradayım.”
Hastane görevlileri sedyeyle yanlarına geldi.
Eftelya sedyeye alınırken Cihan onun elini bırakmadı.
“Eftelya!”
Eftelya ona baktı.
“Gitme.”
Cihan’ın gözleri doldu.
“Hiçbir yere gitmiyorum.”
Doktorlar Eftelya’yı içeri götürürken Cihan da peşlerinden ilerledi.
Ancak doğumhanenin kapısına geldiğinde görevli önüne geçti.
“Buradan sonrası yasak.”
Cihan durdu.
“Ben eşiyim.”
“Merak etmeyin, doktorlar ilgileniyor.”
Cihan kapıya baktı.
İçeriden Eftelya’nın sesi duyuluyordu.
Cihan birkaç saniye hareketsiz kaldı.
Sonra kapının önündeki sandalyeye oturdu.
Başını ellerinin arasına aldı.
“Allah’ım…”
İlk kez bu kadar çaresiz hissediyordu.
Yaklaşık yirmi dakika sonra hastanenin koridorunda ayak sesleri duyuldu.
Sadakat ve Fidan telaşla geldiler.
Arkalarından Murat, Baran, Rojda ve Demir de yetişti.
Sadakat oğlunun yanına geldi.
“Cihan!”
Cihan başını kaldırdı.
“Anne…”
Sadakat hemen yanına oturdu.
“Nasıl?”
“İçeride.”
Fidan gözyaşlarını tutmaya çalışarak doğumhanenin kapısına baktı.
“Eftelya nasıl?”
“Doktorlar ilgileniyor.”
Rojda sessizce Baran’ın yanına geçti.
Baran Cihan’ın omzuna dokundu.
“Her şey yoluna girecek.”
Cihan başını salladı.
“İnşallah.”
Demir de koridorun diğer tarafında beklemeye başladı.
Kimse konuşmuyordu.
Herkes aynı kapıya bakıyordu.
Dakikalar geçmek bilmiyordu.
Cihan ayağa kalktı.
Bir ileri, bir geri yürümeye başladı.
Sadakat oğlunu izledi.
“Cihan, otur biraz.”
“Nasıl oturayım anne?”
Cihan gözlerini kapıya çevirdi.
“Eftelya içeride. Azad içeride.”
Bir süre sonra içeriden bir bebek ağlaması duyuldu.
Herkes donup kaldı.
Cihan’ın gözleri büyüdü.
“Bu…”
Fidan ellerini ağzına götürdü.
Rojda’nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
Baran gülümsedi.
“Azad.”
Cihan birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedi.
Sonra gözleri doldu.
Kapıya doğru bir adım attı.
Ve o anda doktor dışarı çıktı.
“Cihan Bey?”
Cihan hemen yanına gitti.
“Eşim?”
Doktor gülümsedi.
“Eftelya Hanım iyi. Bebeğiniz de sağlıklı.”
Cihan derin bir nefes aldı.
“Azad?”
“Bir oğlunuz oldu.”
Cihan gözlerini kapattı.
Dudaklarından yalnızca tek bir cümle çıktı:
“Hoş geldin oğlum…”
Koridordaki herkes birbirine sarılırken Cihan hâlâ doğumhane kapısına bakıyordu.
Artık o kapının ardında sadece Eftelya yoktu.
Hayatlarının yeni üyesi de oradaydı.
Azad, dünyaya gelmişti.