43. Bölüm — Son Günler

Aradan haftalar geçmişti.
Kars'ın soğuğu daha da sertleşmiş, konağın pencerelerinde sabahları ince buz tabakaları oluşmaya başlamıştı.
Eftelya'nın hamileliği artık son dönemine girmişti.
Karnı iyice büyümüştü.
Yürürken daha yavaş hareket ediyor, geceleri rahat uyuyamıyordu.
Cihan ise onun attığı her adımı takip eder olmuştu.
“Yavaş.”
Eftelya koridorda yürürken Cihan hemen yanına geldi.
“Cihan, yürüyebiliyorum.”
“Biliyorum.”
“Öyle davranmıyorsun ama.”
“Çünkü sen artık iki kişisin.”
Eftelya gülümsedi.
“Azad da senin kadar huysuz olacak.”
Cihan kaşlarını kaldırdı.
“Ben huysuz değilim.”
“Öylesin.”
“Değilim.”
“Öylesin.”
Cihan güldü.
“Tamam. Sen kazandın.”
Eftelya koluna girdi.
“Her zaman.”
Öğleden sonra doktor konağa geldi.
Eftelya'nın son kontrollerini yaptıktan sonra Cihan'a ve aileye dönüp konuştu.
“Her şey yolunda görünüyor.”
Cihan derin bir nefes aldı.
“Doğuma ne kadar kaldı?”
Doktor gülümsedi.
“Artık son haftalardasınız. Her an başlayabilir.”
Cihan'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Her an mı?”
Eftelya gülmeye başladı.
“Cihan, sakin ol.”
“Nasıl sakin olayım?”
Doktor gülümsedi.
“Panik yapmayın. Ama hazırlıklı olun.”
Sadakat hemen ayağa kalktı.
“Çantayı hazırladınız mı?”
Eftelya başını salladı.
“Hazırladık.”
Fidan da hemen konuştu.
“Eksik bir şey varsa tamamlarız.”
Baran kapının yanında durmuş onları dinliyordu.
“Cihan'ın yüzüne bakılırsa hastaneye şimdiden taşınacak.”
Herkes güldü.
Cihan ona baktı.
“Sen konuşma.”
Rojda da Baran'ın yanına gelip gülümsedi.
“Bence gerçekten hastane önünde nöbet tutacak.”
“Ben de öyle düşünüyorum.”
Akşam olduğunda konak sessizleşti.
Cihan ve Eftelya odalarındaydı.
Eftelya yatağın kenarında otururken Cihan küçük bir çantayı kontrol ediyordu.
“Bebek battaniyesi?”
“Var.”
“Bez?”
“Var.”
“Yedek kıyafet?”
“Var.”
“Doktorun verdiği belgeler?”
“Onlar da var.”
Eftelya gülerek ona baktı.
“Bir tek sen eksiksin.”
Cihan şaşırdı.
“Ben buradayım.”
“Çantaya kendini de koy.”
Cihan güldü.
“Gerekirse koyarım.”
Sonra çantayı kapattı.
Eftelya elini karnına götürdü.
Bir anda yüzündeki gülümseme değişti.
Cihan bunu fark etti.
“Ne oldu?”
“Bir şey yok.”
“Eftelya?”
“Azad hareket etti.”
Cihan hemen yanına oturdu.
“Elimi koyayım mı?”
Eftelya gülümsedi.
“Koy.”
Cihan elini Eftelya'nın karnına koydu.
Birkaç saniye sonra küçük bir hareket hissetti.
Cihan'ın gözleri büyüdü.
“Tekmeledi.”
Eftelya güldü.
“Babasına selam verdi.”
Cihan başını eğdi.
“Azad…”
Gözleri doldu.
“Çok az kaldı oğlum.”
Eftelya onun elini tuttu.
“Birazdan gerçekten burada olacak.”
Cihan Eftelya'nın alnından öptü.
“Buna hazır olduğumu sanıyordum.”
“Değil misin?”
“Bilmiyorum.”
Eftelya başını onun omzuna yasladı.
“Ben de korkuyorum.”
Cihan onu kendine çekti.
“Korkma. Yanındayım.”
Aynı gece konağın dışında bir araç durdu.
İçindeki kişi telefonda konuşuyordu.
“Doğum çok yakın.”
Karşı taraftan bir ses geldi.
“Biliyorum.”
“Peki ne yapacağız?”
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra cevap geldi.
“Hiçbir şey.”
Adam şaşırdı.
“Emin misiniz?”
“Şimdilik.”
Telefon kapandı.
Adam konağın ışıklarına baktı.
“Demek zamanı gelince…”
Aracı çalıştırdı.
Günler ilerledi.
Eftelya artık uzun süre ayakta kalamıyordu.
Cihan işlerini mümkün olduğunca kısa tutup eve dönüyordu.
Bir akşam salonda herkes otururken Eftelya yavaşça yerinden kalktı.
Tam o sırada durdu.
Elini karnına götürdü.
Cihan hemen ayağa kalktı.
“Eftelya?”
Eftelya ona baktı.
“Sanırım…”
Cihan'ın yüzü bembeyaz oldu.
“Ne?”
Eftelya birkaç saniye bekledi.
Sonra sakin bir şekilde söyledi:
“Hiçbir şey.”
Cihan derin bir nefes verdi.
“Beni korkutma.”
Eftelya gülümsedi.
“Daha doğurmadım.”
Baran kahkahayı bastı.
“Cihan, sen bu doğumda bizden önce bayılacaksın.”
Murat da güldü.
“Kesinlikle.”
Cihan hepsine baktı.
“Çıkın.”
Herkes daha çok güldü.
Eftelya ise Cihan'ın elini tuttu.
“Yakında.”
Cihan ona baktı.
“Ne yakında?”
Eftelya karnını okşadı.
“Azad gerçekten gelecek.”
Cihan'ın yüzünde derin bir mutluluk belirdi.
“Bekliyorum oğlum.”
O sırada dışarıda kar yağmaya başladı.
Kars bembeyaz olurken, konağın içinde herkes yaklaşan doğumun heyecanını yaşıyordu.
Ama kimsenin bilmediği bir şey vardı.
Azad'ın dünyaya gelişi yalnızca bir bebeğin doğumu olmayacaktı.
Cihan'ın geçmişinde saklanan sırlar da onunla birlikte yeniden doğacaktı.