5. Bölüm — Ormandaki Ev

Gece iyice çökmüştü.
Kars'ın dışındaki ormanlık alan, gündüz olduğundan bile daha karanlık görünüyordu. Ağaçların arasından esen rüzgâr kuru dalları birbirine çarpıyor, gecenin sessizliğini bozuyordu.
Cihan'ın aracı ormanın girişinde durdu.
Aracın kapısı açıldı.
Cihan aşağı indi.
Arkasından iki adamı ve kuzeni Baran Karahan indi.
Baran çevresine bakındı.
"Burada olduğuna gerçekten emin miyiz?"
Cihan telefonundaki konuma baktı.
"Murat'ın telefonu en son buradan sinyal vermiş."
Baran başını kaldırıp karanlık ormana baktı.
"Ev nerede?"
Cihan birkaç metre ileriyi gösterdi.
"İçeride."
Ağaçların arasında eski, iki katlı bir ev görünüyordu.
Pencerelerinin çoğu karanlıktı.
Baran sesini alçalttı.
"Kaç kişi var?"
"Bilmiyoruz."
Cihan'ın adamlarından biri konuştu.
"En az üç kişi gördük."
Cihan başını salladı.
"Kimse tek başına hareket etmeyecek."
Baran Cihan'a baktı.
"Önden ben gideyim."
Cihan başını iki yana salladı.
"Hayır. Beraber."
İkisi yan yana ilerlemeye başladı.
Bir süre sonra evin yakınındaki ağaçların arkasına saklandılar.
Cihan evi dikkatle izliyordu.
Birinci katta küçük bir pencerenin ışığı yanıyordu.
Baran fısıldadı:
"İçeride biri var."
Cihan başını salladı.
"Bekle."
Birkaç dakika boyunca kimse hareket etmedi.
Sonunda evin kapısı açıldı.
İçeriden iki adam çıktı.
Cihan gözlerini kıstı.
"Beklediğimiz kişiler olabilir."
Baran sessizce sordu:
"Ne yapacağız?"
"Önce Murat'ın içeride olup olmadığını öğreniyoruz."
Baran başını salladı.
Evin içinde ise Murat hâlâ bağlıydı.
Karşısındaki adam tekrar yanına geldi.
"Cihan gelecek."
Murat başını kaldırdı.
"Gelirse ne olacak?"
Adam gülümsedi.
"Onu da burada tutacağız."
Murat cevap vermedi.
Cihan ve Baran sonunda evin arka tarafına ulaştılar.
Cihan pencerenin kenarından içeri baktı.
Murat'ı gördü.
Bağlıydı.
Cihan'ın yüzü bir anda sertleşti.
"İçeride."
Baran da baktı.
"Onu çıkaracağız."
Cihan başını salladı.
"Önce içeride kaç kişi olduğunu öğrenelim."
Tam o sırada arkalarından bir dal kırılma sesi geldi.
İkisi birden döndü.
Fakat kimseyi göremediler.
Baran elini kaldırdı.
"Birisi bizi gördü."
Cihan etrafına baktı.
"Dağılmayın."
Bir anda evin içindeki ışıklar söndü.
Cihan'ın bakışları karardı.
"Geç kaldık."
Öte yandan Yıldıran Konağı'nda Rojda, Eftelya'nın odasına girmişti.
Eftelya yatağın üzerinde dosyalarını inceliyordu.
Rojda pencerenin önüne geçti.
"Bugün Cihan'ı yine gördün mü?"
Eftelya başını kaldırdı.
"Hayır."
Rojda gülümsedi.
"Yalan söyleme."
Eftelya dosyayı kapattı.
"Senin başka işin yok mu?"
"Var."
"Ne?"
Rojda bir an sustu.
Aklına Baran geldi.
Ama belli etmedi.
"Hiç."
Eftelya onun yüzüne baktı.
"Bir şey saklıyorsun."
Rojda hemen konuyu değiştirdi.
"Sen de Cihan'ı merak ediyorsun."
Eftelya kaşlarını çattı.
"Etmiyorum."
"Ben bir şey söylemedim."
Eftelya başını iki yana salladı.
"Cihan Karahan benim için sadece karşı aşiretin varisi."
Rojda gülümsedi.
"Şimdilik."
Eftelya cevap vermedi.
Ormanda ise gerilim giderek artıyordu.
Cihan elini kaldırdı.
Baran ve diğer adamlar sessizce bekledi.
Sonra Cihan fısıldadı:
"Arka kapıdan giriyoruz."
Baran başını salladı.
İkisi birlikte hareket etti.
Kapıya ulaştıklarında Cihan bir an durdu.
İçeriden sesler geliyordu.
Murat'ın sesi.
"Size hiçbir şey söylemeyeceğim."
Cihan'ın gözleri sertleşti.
Baran ona baktı.
"Başlayalım mı?"
Cihan başını salladı.
"Başlayalım."
Kapı açıldı.
Ve içeridekiler, karşılarında Cihan Karahan'ı görünce bir anda ayağa kalktı.
Fakat Cihan'ın bilmediği bir şey vardı.
Bu evde sadece Murat'ı tutan adamlar yoktu.
Onları buraya getiren kişinin asıl amacı Murat değildi.
Asıl amaç...
Cihan'ın kendisiydi.