37. BÖLÜM-Babasının Sırrı

Konağın içindeki sessizlik ağırdı.
Az önce herkesin kahkahalarla kutlama yaptığı yerde şimdi yalnızca endişeli bakışlar vardı.
Cihan hâlâ elindeki zarfa bakıyordu.
"Geçmişinden kaçamazsın."
Bu cümle zihninde dönüp duruyordu.
Eftelya onun yanına geldi.
— Cihan...
Cihan başını kaldırdı.
— Buradayım.
— İyi misin?
— İyiyim.
Eftelya ona inanmadı.
— Değilsin.
Cihan sustu.
Eftelya elini tuttu.
— Bunu tek başına çözmeye çalışma.
Cihan onun elini sıktı.
— Çalışmayacağım.
Tam o sırada Baran, Murat, Demir ve Rojda yanlarına geldi.
Baran'ın yüzü ciddiydi.
— Dışarıda yaptığımız ilk kontrolde saldırganların bıraktığı başka bir şey bulduk.
Cihan hemen döndü.
— Ne?
Baran cebinden küçük, eski bir metal kutu çıkardı.
— Bahçenin kenarında bulduk.
Cihan kutuyu eline aldı.
Üzerinde yıllar önce gördüğü aynı işaret vardı.
Cihan'ın nefesi kesildi.
— Bu...
Rojda yaklaştı.
— Tanıyor musun?
Cihan başını salladı.
— Babamın eşyalarında görmüştüm.
Kutuyu açtı.
İçinden eski bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta genç bir adam vardı.
Cihan birkaç saniye boyunca fotoğrafa baktı.
— Bu babam.
Sadakat Hanım uzaktan bunu duyunca yanlarına geldi.
Fotoğrafı görünce yüzü değişti.
— Nereden buldunuz bunu?
Cihan annesine döndü.
— Anne...
Sadakat Hanım cevap vermedi.
Cihan tekrar sordu.
— Babam neden bizi terk etti?
Sadakat'in gözleri doldu.
Fidan da yanlarına geldi.
— Sadakat...
Sadakat başını salladı.
— Artık saklayamam.
Herkes sustu.
Sadakat fotoğrafa baktı.
— Babanız gitmeden önce bir şey öğrendi.
Cihan'ın kaşları çatıldı.
— Ne öğrendi?
— Bazı insanların yaptığı yasa dışı işlerin içine çekildiğini.
Murat dikkat kesildi.
— Kimler?
Sadakat başını iki yana salladı.
— İsimlerini bilmiyorum.
Cihan öfkesini zor tuttu.
— Ama sen biliyordun!
— Her şeyi değil.
— O zaman neden bana yıllarca öldüğünü söyledin?
Sadakat'in gözlerinden yaş aktı.
— Çünkü seni korumak istedim.
Cihan sustu.
Sadakat devam etti.
— Baban o gece giderken bana tek bir şey söyledi.
— Ne söyledi?
Sadakat gözlerini oğluna dikti.
— "Cihan büyüdüğünde ona gerçeği anlatma."
Cihan'ın yüzü dondu.
— Neden?
Sadakat cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.
— Çünkü gerçeği öğrenirsen onun peşinden gideceğini biliyordu.
Eftelya Cihan'ın elini tuttu.
Cihan fotoğrafı tekrar inceledi.
— Peki şimdi neden ortaya çıktılar?
Rojda elindeki başka bir belgeyi açtı.
— Çünkü babanın cezaevindeki kaydıyla ilgili yeni bir bilgi buldum.
Cihan ona döndü.
— Ne?
Rojda yavaşça konuştu.
— Baban sadece cezaevinde değil.
Herkes sustu.
— Son birkaç ay içinde onunla görüşen biri olmuş.
Baran sordu:
— Kim?
Rojda başını kaldırdı.
— Kayıtlarda ziyaretçi adı görünmüyor.
Demir şaşırdı.
— Nasıl yani?
— Sahte kimlikle giriş yapılmış.
Cihan'ın yüzü sertleşti.
— Demek biri babamla görüşüyor.
Rojda başını salladı.
— Evet.
Cihan kararını verdi.
— Yarın cezaevine gidiyoruz.
Eftelya hemen:
— Ben de geliyorum.
Cihan ona baktı.
— Eftelya...
— Hayır.
Eftelya'nın sesi sakindi ama kararlıydı.
— Sen benim kocamsın. Çocuğumuzun babasısın. Bu senin geçmişinse benim de hayatımın bir parçası.
Cihan birkaç saniye ona baktı.
Sonra başını salladı.
— Tamam. Birlikte gideceğiz.
Baran araya girdi.
— Biz de geleceğiz.
Murat:
— Hepimiz.
Demir de başını salladı.
— Bu iş artık yalnızca Cihan'ın meselesi değil.
Rojda dosyayı kapattı.
— O zaman yarın sabah yola çıkıyoruz.
Gecenin ilerleyen saatlerinde herkes odalarına çekildi.
Cihan balkonda tek başına durmuştu.
Eftelya yanına geldi.
— Uyuyamadın.
— Uyuyamadım.
Eftelya onun yanına geçti.
— Babanı gördüğünde ne söyleyeceksin?
Cihan uzun süre cevap vermedi.
Sonra kısık bir sesle konuştu.
— "Neden gittin?" diye soracağım.
Eftelya başını onun omzuna yasladı.
— Ya cevap vermezse?
Cihan uzaklara baktı.
— O zaman başka sorular sorarım.
Bir süre sessizlik oldu.
Cihan elini Eftelya'nın karnına koydu.
— Oğlum doğduğunda onun hayatında benim yaşadıklarımı yaşamasını istemiyorum.
Eftelya gülümsedi.
— Yaşamayacak.
Cihan ona baktı.
— Nereden biliyorsun?
— Çünkü onun yanında sen olacaksın.
Cihan'ın gözleri doldu.
Eftelya elini onun elinin üzerine koydu.
— Sen onu asla bırakmazsın.
Cihan başını salladı.
— Asla.
Aynı saatlerde cezaevinde...
Koridor sessizdi.
Cihan'ın babası hücresinde oturuyordu.
Elinde eski bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta küçük Cihan vardı.
Adam fotoğrafı uzun süre inceledi.
Sonra hücre kapısının önünden bir görevli geçti.
— Yarın ziyaretçin var.
Adam başını kaldırdı.
— Kim?
Görevli cevap verdi:
— Bilmiyorum. Kayıtlarda özel izinle görünüyor.
Adamın yüzü değişti.
Fotoğrafı göğsüne bastırdı.
Kendi kendine fısıldadı:
— Demek sonunda öğrendin, oğlum...
Ve ilk kez yıllar sonra yüzünde korku belirdi.
Çünkü Cihan'ın gerçeği öğrenmesinden korktuğu şey...
Sadece geçmişi değildi.
Kendi babasının kim olduğu da değildi.
Asıl korktuğu şey, Cihan'ın öğrenmemesi gereken bir ismin ortaya çıkmasıydı.