35. BÖLÜM-Bir Torun

Aradan birkaç ay geçmişti.
Konaktaki hayat yeniden düzene girmişti.
Cihan'ın yarası iyileşmiş, şirket işleri kaldığı yerden devam etmişti. Ancak geçmişte ortaya çıkan bazı sorular hâlâ cevaplarını bekliyordu.
En büyük değişiklik ise Eftelya'nın hayatındaydı.
Artık herkes onun hamile olduğunu biliyordu.
Konağın havası da bu haberle tamamen değişmişti.
Sadakat ile Fidan hâlâ birbirlerine karşı mesafeliydi.
Aralarında yıllardır bitmeyen tartışmalar vardı.
Fakat bu kez ikisinin de sustuğu bir konu vardı:
Torunları.
O gün konakta büyük bir hazırlık vardı.
Cihan, Murat, Baran, Demir ve Rojda bahçedeki masaları hazırlıyordu.
Eftelya ise içeride hazırlanıyordu.
Cihan sürekli kapıya bakıyordu.
Baran bunu fark edip güldü.
— Kardeşim, biraz sakin ol. Sanki doğum yapacak.
Cihan ona baktı.
— Ben baba olacağım.
Baran kahkaha attı.
— Onu biliyoruz.
Murat araya girdi.
— Ama senin heyecanın sanki bütün konak senin çocuğunu bekliyormuş gibi.
Cihan gülümsedi.
— Öyle zaten.
Bir süre sonra Eftelya bahçeye çıktı.
Herkes bir anda ona döndü.
Cihan yanına gidip elini tuttu.
— İyi misin?
— İyiyim.
— Emin misin?
Eftelya güldü.
— Cihan, hamileyim. Hastalanmadım.
Baran arkadan seslendi:
— Şimdiden baba moduna girdi.
Herkes güldü.
Tam o sırada doktor konağa geldi.
Cihan hemen yanına gitti.
— Hoş geldiniz doktor.
— Hoş bulduk.
Doktor elindeki küçük zarfı gösterdi.
— Bugün sonucu getirdim.
Eftelya'nın heyecanı yüzünden okunuyordu.
Sadakat ve Fidan bile yan yana durmuş, doktoru bekliyordu.
Doktor zarfı Cihan'a uzattı.
— Sonucu siz açabilirsiniz.
Cihan zarfı eline aldı.
Eftelya'nın elini tuttu.
— Hazır mısın?
Eftelya gülümsedi.
— Hazırım.
Cihan zarfı açtı.
İçinden küçük bir kâğıt çıktı.
Kâğıdı okudu.
Bir an konuşamadı.
Eftelya heyecanla ona baktı.
— Cihan?
Cihan başını kaldırdı.
Gözleri dolmuştu.
— Erkek.
Bir an herkes sustu.
Sonra bahçeyi alkış ve sevinç sesleri doldurdu.
Eftelya'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
Elini karnının üzerine koydu.
— Oğlumuz...
Cihan ona sarıldı.
— Oğlumuz.
Sadakat Hanım gözyaşlarını sildi.
— Torunum erkekmiş...
Fidan da kızına sarıldı.
— Benim güzel kızım...
Sadakat ile Fidan birbirlerine baktılar.
Aralarındaki eski kırgınlık birkaç saniyeliğine unutulmuştu.
Sadakat sessizce konuştu:
— Torunumuz için bugün kavga yok.
Fidan başını salladı.
— Bugün yok.
İki kadın ilk kez uzun zamandır aynı fikirdeydi.
Kutlama devam ederken Baran, Rojda'nın yanına geldi.
Rojda gülümseyerek Eftelya'yı izliyordu.
Baran onun elini tuttu.
— Ne düşünüyorsun?
Rojda ona döndü.
— Çok güzel bir gün.
Baran bir an etrafına baktı.
Sonra hiç beklenmedik bir şey yaptı.
Rojda'yı herkesin içinde öptü.
Rojda şaşkınlıkla ona baktı.
— Baran!
Herkes dönüp onlara baktı.
Baran gülümseyerek Rojda'nın elini tuttu.
— Bizim de bebeğimiz olacak, merak etme.
Rojda'nın gözleri büyüdü.
— Ne?
Baran kahkaha attı.
— Bir gün.
Herkes gülmeye başladı.
Rojda yüzünü elleriyle kapattı.
— Sen var ya...
Baran gülerek uzaklaştı.
— Ne yaptım?
Murat omzuna vurdu.
— Kardeşim, senin cesaretin bende olsa...
Demir araya girdi.
— Sen önce evlen.
Herkes tekrar güldü.
Fakat konağın uzağında başka biri vardı.
Yaşlı adam, siyah bir aracın yanında durmuştu.
Gözlerini kalabalıktan ayırmıyordu.
Cihan'ı izliyordu.
Sonra gözleri Eftelya'nın karnına kaydı.
Cihan'ın oğlunu beklediğini biliyordu.
Yüzünde belli belirsiz bir ifade oluştu.
Bu adam...
Cihan'ın yıllardır öldüğünü sandığı babasıydı.
Kendi oğlunu uzaktan izliyordu.
Tam o sırada arkasından bir ses geldi.
— Burada daha fazla kalamazsın.
Adam dönmedi.
— Oğlumu görmek istiyorum.
— Görüyorsun işte. Artık gitmelisin.
Adam son kez konağa baktı.
Cihan'ın Eftelya'ya sarıldığını gördü.
Kısık bir sesle konuştu.
— Bir oğlum olduğunu öğrendiğimde onu terk etmek zorunda kaldım.
Yanındaki adam cevap verdi:
— Yıllar geçti.
— Biliyorum.
— Artık seni görürse ne yapacağını bilmiyorsun.
Adam gözlerini kapattı.
— Oğlumun beni affetmesini beklemiyorum.
Sonra tekrar konağa baktı.
— Ama torunumu görmek istiyorum.
Tam o sırada dışarıdan başka bir ses geldi.
— Yeter! Buradan uzaklaşmalısın.
Adamın yanındaki kişiler onu arabaya doğru yönlendirmeye çalışıyordu.
Adam son kez arkasına baktı.
Konağın bahçesinde Cihan ve Eftelya yan yana duruyordu.
Cihan'ın yüzünde yıllardır görülmeyen bir mutluluk vardı.
Adam fısıldadı:
— Mutlu ol oğlum.
Sonra arabaya bindi.
Araç yavaşça uzaklaştı.
Konağın bahçesinde ise kutlama devam ediyordu.
Cihan, Eftelya'nın yanına geldi.
Elini onun karnının üzerine koydu.
— Oğlumuz olacak.
Eftelya gülümsedi.
— Evet.
Cihan eğilip karnına yaklaştı.
— Baban burada.
Eftelya güldü.
— Daha seni duyamaz.
Cihan başını kaldırdı.
— Olsun. Ben yine de söyleyeceğim.
Eftelya ona sarıldı.
İkisi de bilmiyordu.
Az önce onları uzaktan izleyen adam...
Bir gün bu çocuğun hayatına da girecekti.
Ve o gün geldiğinde Cihan'ın yıllardır sakladığı geçmiş artık saklanamayacaktı.