48. Bölüm- Sessiz Akşam

Cihan, Murat, Baran ve Demir şirkete girdiklerinde doğrudan toplantı odasına geçtiler.
Cihan masanın başına oturdu.
Murat karşısındaki sandalyeye geçti.
“Onları daha önce hiç görmedin, değil mi?”
“Hayır.”
Baran kollarını bağladı.
“Peki seni neden takip ediyorlar?”
Cihan birkaç saniye düşündü.
“Bilmiyorum.”
Demir söze girdi.
“Babanın geçmişiyle bağlantılı olabilir.”
Cihan başını kaldırdı.
“Bunu ben de düşünüyorum.”
Murat masaya eğildi.
“Peki şimdi ne yapacağız?”
Cihan sakin bir şekilde cevap verdi.
“Şimdilik hiçbir şey.”
Baran şaşırdı.
“Hiçbir şey mi?”
“Evet. Önce ne istediklerini anlayacağız.”
Demir başını salladı.
“Ya tekrar gelirlerse?”
Cihan'ın sesi sertleşti.
“O zaman hazırlıklı oluruz.”
Toplantı fazla uzamadı.
Cihan gün boyunca şirket işleriyle ilgilendi. Ancak aklının bir köşesinde sabah karşılaştığı iki adam vardı.
Akşam olduğunda bilgisayarını kapattı.
Murat yanına geldi.
“Eve mi gidiyorsun?”
“Evet.”
Baran gülümsedi.
“Azad'ı özledin.”
Cihan hafifçe güldü.
“Daha sabahtan özledim.”
Demir başını salladı.
“Babalık böyle bir şey demek.”
Cihan ceketini aldı.
“Yarın görüşürüz.”
Cihan konağa girdiğinde içerisi oldukça sakindi.
Salondan Eftelya'nın sesi geliyordu.
“Azad, hadi uyu artık.”
Cihan gülümseyerek salona geçti.
Eftelya koltukta oturuyordu.
Azad kucağındaydı.
Cihan yanlarına geldi.
“Uyumadı mı?”
Eftelya başını kaldırdı.
“Baban geldiğini duydu galiba.”
Cihan eğilip Azad'ın yanağına dokundu.
“Benim oğlum.”
Eftelya gülümsedi.
“Bugün nasıl geçti?”
Cihan bir an durdu.
Sabah yaşananları anlatıp anlatmamak arasında kaldı.
Sonunda sakin bir sesle konuştu.
“Yoğundu.”
Eftelya onun yüzüne baktı.
“Bir şey mi oldu?”
Cihan onun elini tuttu.
“Şimdilik önemli bir şey yok.”
Eftelya yine de gözlerini ondan ayırmadı.
“Emin misin?”
“Eminim.”
Cihan, Eftelya'nın alnından öptü.
“Sen nasılsın?”
“İyiyim. Biraz yoruldum.”
“Bilgisayar başında fazla kalmadın, değil mi?”
Eftelya gülümsedi.
“Hayır.”
Cihan Azad'ı kucağına aldı.
Bebeğin küçük başını dikkatlice destekledi.
“Bak oğlum, annen yine beni dinlememiş.”
Eftelya güldü.
“Sen de her şeyi büyütüyorsun.”
Cihan da gülümsedi.
O akşam uzun zamandır ilk kez hiçbir şey konuşmadılar.
Ne geçmişten…
Ne düşmanlardan…
Ne de Karahan soyadından.
Sadece üçü aynı odada, sessizce vakit geçirdiler.
Gece ilerlediğinde Eftelya uyudu.
Cihan ise Azad'ın beşiğinin yanında bir süre daha oturdu.
Oğlunun yüzüne baktı.
“Sen doğduğundan beri her şey değişti.”
Azad sessizce uyumaya devam etti.
Cihan ayağa kalkıp pencerenin önüne geçti.
Dışarıda kar yeniden yağmaya başlamıştı.
Tam perdeyi kapatacağı sırada uzakta bir aracın farlarını gördü.
Araç birkaç saniye konağın önünde durdu.
Sonra yavaşça uzaklaştı.
Cihan'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
Perdeyi kapattı.
Ama bu kez içinden tek bir şey geçti:
“Beni izleyenler yalnızca şirkette değildi.”