12. Bölüm — İki Aşiret Arasında

Ertesi gün şirket her zamanki gibi erken saatlerde hareketlenmişti.
Rojda, Eftelya'nın yanına oturmuş, elindeki dosyaları düzenliyordu.
Baran ise koridorun diğer ucundan birkaç kez onlara baktı.
Rojda bunu fark etti.
— Baran?
Baran bir an ne diyeceğini bilemedi.
— Efendim?
— Bir şey mi söyleyecektin?
— Yok. Sadece…
Rojda gülümsedi.
— Sadece?
Baran hafifçe başını eğdi.
— Kahve içmek ister misin?
Rojda şaşırdı.
— Kahve mi?
— Evet.
— Neden?
Baran gülümsedi.
— Canım istedi.
Rojda birkaç saniye düşündü.
— Tamam.
İkisi birlikte şirketin arka tarafındaki küçük terasa çıktılar.
Kars'ın soğuk havası yüzlerine vuruyordu.
Rojda korkuluklara yaslandı.
— Buraya ilk geldiğimden beri seni hep ciddi sanıyordum.
Baran güldü.
— Ben ciddi miyim?
— Biraz.
— Cihan'ın yanında öyle görünmem gerekiyor.
Rojda ona baktı.
— Peki onun yanında olmadığın zaman?
Baran gözlerini Rojda'ya çevirdi.
— O zaman farklıyım.
Rojda'nın yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.
İkisi bir süre sessiz kaldı.
Sonra Baran cesaretini topladı.
— Rojda…
— Efendim?
— Seninle konuşmak hoşuma gidiyor.
Rojda bu kez ne diyeceğini bilemedi.
— Benim de.
Baran'ın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
Fakat ikisinin bilmediği bir şey vardı.
Cihan onları terastan çıkarken görmüştü.
Akşam olduğunda Baran, Cihan'ın odasına girdi.
— Beni çağırmışsın.
Cihan masasından başını kaldırdı.
— Kapıyı kapat.
Baran kapıyı kapattı.
Cihan bir süre sessiz kaldı.
Sonra doğrudan konuya girdi.
— Rojda'yı seviyorsun.
Baran'ın yüzü bir anda değişti.
— Ne?
— Beni kandırmaya çalışma.
Baran başını eğdi.
Cihan sandalyesinden kalktı.
— Ne zamandır?
— Bir süredir.
— O biliyor mu?
— Bugün biraz konuştuk.
Cihan pencerenin önüne geçti.
— Baran, ben sana Rojda'yla görüşme demiyorum.
Baran şaşkınlıkla ona baktı.
— O zaman sorun ne?
Cihan arkasını döndü.
— Sorun, bunun sadece ikiniz arasında kalacağını sanman.
Baran sustu.
— Bizim ailelerin geçmişini biliyorsun, dedi Cihan. — İnsanlar bizim ne yaptığımızı, kimle görüştüğümüzü bile konuşuyor. Hele iki taraf arasında eski meseleler varken…
Baran sözünü kesti.
— Rojda'nın bununla ilgisi yok.
— Biliyorum.
Cihan'ın sesi bu kez daha sakindi.
— Ben de seni suçlamıyorum. Ama bir şeyi kabul etmem gerekiyor: Bu ilişkiyi şu an doğru bulmuyorum.
Baran kaşlarını çattı.
— Neden?
— Çünkü işler sandığından daha karmaşık.
— Cihan…
— Dinle.
Baran sustu.
Cihan devam etti:
— Rojda'yı üzmek istemiyorsan önce neyin içine girdiğini anlamalısın. Ona bir şey olmasını istemiyorum. Sana da.
Baran birkaç saniye sessiz kaldı.
— Ama ben onu gerçekten seviyorum.
Cihan'ın yüzündeki ifade değişmedi.
— Seviyorsan acele etmeyeceksin.
Baran başını kaldırdı.
— Yani tamamen karşı mısın?
Cihan bir süre düşündü.
— Şu an için evet.
Baran derin bir nefes aldı.
— Peki ya ben vazgeçmezsem?
Cihan ona baktı.
— O zaman en azından ne yaptığını bilerek ilerle.
Baran kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken Cihan son kez seslendi.
— Baran.
Baran döndü.
— Rojda'nın duygularıyla oynama.
Baran ciddi bir ifadeyle başını salladı.
— Oynamam.
Kapı kapandı.
Cihan odada yalnız kaldı.
Bir yandan Baran'ı düşünürken, diğer yandan kendi hayatının giderek daha fazla insanı içine çektiğini fark etti.
Ve ilk kez, sadece kendisi için değil, çevresindekiler için de dikkatli olması gerektiğini düşündü.