44.BÖLÜM UÇURTMA

Zaman, Arslanoğlu Malikanesi’nin üzerinden bir şifa rüzgarı gibi geçmiş; o endişeli bir haftayı geride bırakmıştı.Güneş ise sanki bu ailenin huzuruna eşlik etmek ister gibi her zamankinden daha parlak doğmuştu.

Malikanenin geniş bahçesinde kurulan kahvaltı sofrası, sadece yiyeceklerle değil, çocukların bitmek bilmeyen enerjisiyle donatılmıştı. Rüya, o korkutan halsizliğini tamamen üzerinden atmış; üzerinde bembeyaz, papatya nakışlı elbisesiyle çimlerin üzerinde adeta bir kelebek gibi uçuşuyordu.

"Baba! Bak, kelebeği yakalıycam!" diye bağırdı Rüya. O meşhur okyanus mavisi gözleri, şimdi iyileşmenin verdiği o saf ışıkla parlıyordu.

Ateş, elindeki gazeteyi masaya bırakıp kızını izlerken yüzünde, sadece Ebru’nun ve çocuklarının görebildiği o eşsiz, yumuşak gülümseme belirdi. "Dikkat et fıstığım, kelebeği korkutma," dedi sesi şefkatle yankılanarak.

Ebru, fırından yeni çıkmış sıcak poğaçaları masaya bırakırken Ateş’in yanına oturdu. Bir hafta önceki o yorgun halinden eser kalmamış, yanaklarına pembe bir canlılık gelmişti. "Gördün mü Ateş?" diye fısıldadı Ebru, başını kocasının omzuna yaslayarak. "Bir hafta önce burada nefesimizi tutmuş bekliyorduk. Şimdi ise bahçeye sığamıyoruz."

Ateş, Ebru’nun elini tutup parmaklarının üzerine derin bir öpücük kondurdu. "Senin duaların ve bu çocukların neşesi... Benim bu dünyadaki tek kalem burası Ebru. anladım ki, sizin burnunuz kanasa ben dünyayı yakarım ama siz gülünce cenneti burada kurarım."

Tam o sırada bahçe kapısından korna sesleri yükseldi. Cihan Mira’nın neşeli kahkahalarıyla bahçeye daldı. Mert, araba daha tam durmadan kapıyı açıp fırladı:

"Rüyaaa! Bak sana ne getirdim!"
Mert’in elinde kocaman, pembe bir uçurtma vardı. Ömer de hemen yerinden fırlayıp onlara katıldı. Üç çocuk, malikanenin o uçsuz buçaksız yeşilinde, ellerinde uçurtmayla koşmaya başladılar. Gökyüzü; bir oğlanın korumacı "abi" sesiyle, bir kızın neşeli "baba bak!" nidasıyla ve Mert’in bitmek bilmeyen yaramazlıklarıyla dolmuştu.

Mira, kucağında taze meyvelerle masaya yaklaşıp Ebru’ya sarıldı. "Ay vallahi özlemişim bu gürültüyü! Ev sessizleşince insanın ruhu daralıyor. Bak şunlara, sanki dünya onların etrafında dönüyor."

Cihan, Ateş’in yanına gidip omzuna sertçe vurdu. "Abi, bakıyorum keyifler gıcır. Rüya prensesimiz sahalara dönmüş. Mert’e de gün doğdu, uçurtma bahanesiyle yine kızının peşinde!"

Ateş kaşlarını çattı ama gözlerindeki parıltı her şeyi ele veriyordu. "Cihan, sabah sabah yine damat muhabbeti açma bana. Ama bak... Uçurtmayı iyi uçuruyorlar, hakkını yemeyeyim."

Güneş en tepeye yükseldiğinde, Arslanoğlu Malikanesi artık sadece bir taş yığını değil; sevginin, iyileşmenin ve sarsılmaz bir bağın simgesiydi. Ebru ve Ateş, el ele tutuşup çocuklarının uçurtmasının gökyüzünde süzülüşünü izlediler. Geçmişin o intikam ateşi sönmüş, yerini hiç sönmeyecek bir yuva sıcaklığına bırakmıştı.

Bahçedeki devasa çınar ağacının altına bu sefer sadece bir sofra değil, adeta minik bir oyun alanı kurulmuştu. Rüya, tamamen iyileşmenin verdiği o bitmek bilmeyen enerjiyle, elindeki minik sulama kabıyla çiçekleri değil, abisi Ömer’in ayaklarını suluyordu.

"Rüya! Yapma diyorum, ayakkabılarım ıslandı!" diye söylendi Ömer. Ama sesindeki o abi otoritesi, kız kardeşinin o masmavi gözlerini süzüp "Çiçeksin sen abi, büyüyeceksin!" demesiyle tuzla buz oldu.

Ateş, verandanın korkuluklarına yaslanmış, elindeki kahvesiyle bu manzarayı izlerken kendi kendine mırıldandı: "Bak bak, laflara bak... Ebru, bu kız şimdiden hepimizi parmağında oynatıyor, farkında mısın?"

Ebru, içeriye taze sıkılmış portakal sularını hazırlarken Ateş’in yanına gelip koluna girdi. "Kime çekmiş acaba Ateş Bey? Hatırlatırım, sen de Arslanoğlu malikanesini parmağında oynatırdın bir zamanlar."

Ateş, Ebru’yu belinden tutup kendine çekti, alnına derin bir öpücük kondurdu. "Ama bu küçük hanım... Bu başka bir seviye."

Tam o sırada bahçenin diğer ucundan bir gürültü koptu. Cihan ve Mert, ellerinde kocaman bir şişme havuzla belirdiler! Cihan kan ter içinde kalmıştı ama Mert’in gözleri direkt Rüya’yı arıyordu.

"Abi! Getirdik valla! Mira 'çocuklar serinlesin' dedi, biz de emir kuluyuz biliyorsun," diye seslendi Cihan, havuzu çimlerin üzerine bırakırken.

Mert, saniyeler içinde Rüya’nın yanına koştu. "Rüya bak! Havuz geldi, beraber yüzeceğiz!"

Ateş’in gözleri bir anda kısıldı, kahve fincanını masaya bırakışı bile o eski "racon" havasındaydı. "Beraber mi? Cihan, senin oğlun niye benim kızımla aynı havuzda yüzüyor?"

Cihan kahkahalarla bahçeyi inletti. "Abi valla psikoloğa gitmemiz lazım seninle."

Ebru ve Mira, beylerin bu bitmek bilmeyen "korumacılık" atışmalarına bakıp birbirlerine göz kırptılar. Mira, elindeki güneş kremiyle çocuklara doğru ilerlerken; "Ateş, boşuna uğraşma. Bak Rüya şimdiden Mert’in elini tuttu bile!" diye bağırdı.

Ateş arkasını döndüğünde; Rüya’nın gerçekten de Mert’in elinden tutup havuzun yanına heyecanla zıpladığını gördü. O an Ateş Arslanoğlu’nun o koca yüreğinde hem büyük bir kıskançlık hem de dünyanın en derin huzuru aynı anda çarpıştı.

Ebru, Ateş’in elini tutup kalbinin üzerine koydu. "Bak Ateş... Okyanus mavisi gözleri gülüyor. Bir hafta önce ateşi düşsün diye dua ederken, şimdi kiminle havuzda yüzeceğini dert ediyoruz. Bundan daha büyük bir mutluluk var mı?"

Ateş derin bir iç çekti, karısının elini sıkıca kavradı. "Haklısın Ebru... Varsın Mert elini tutsun, varsın Cihan darlasın... Yeter ki bu bahçeden kahkaha sesi eksik olmasın."

Güneş, Arslanoğlu Malikanesi’nin üzerinde süzülürken; suyun şırıltısı, çocukların neşeli çığlıkları ve iki eski dostun bitmek bilmeyen atışmaları birbirine karışıyordu. İntikam ateşi sönmüş, yerini hayatın en güzel, en cıvıl cıvıl baharına bırakmıştı.

.
.
.
.

Güneş, Arslanoğlu Malikanesi’nin pencerelerinden içeri süzülüp odayı altın sarısına boyarken; Ebru, boy aynasının önündeki pufun üzerine oturmuş, minik Rüya’yı dizlerinin arasına almıştı. Elindeki fırçayla Rüya’nın ipek gibi dalgalı, kumral saçlarını büyük bir özenle tarıyordu.

Rüya, aynadaki yansımasına bakıp kıkırdıyor, bir yandan da elindeki minik ayıcığıyla oynuyordu. Tam o sırada, okyanus mavisi gözlerini annesinin gözlerine dikti ve o tatlı, çocuksu sesiyle konuşmaya başladı.

"Anne biliyor musun? Mert bugün bana ne dedi?"
Ebru, bir yandan saçın arasına pembe bir fiyonk yerleştirirken gülümsedi. "Ne dedi benim güzel kızım?"

Rüya, sanki dünyanın en büyük sırrını veriyormuş gibi sesini alçalttı ama heyecanı her halinden belliydi. "Dedi ki; 'Rüya, senin gözlerin deniz gibi. Ben denizi çok seviyorum!' Sonra gitti bana bahçeden o sarı çiçeklerden topladı anne! Ama babam görmesin diye arkasına sakladı."

Ebru, fırçayı masaya bırakıp kızının omuzlarından tutup kendine çevirdi. Rüya’nın yanakları anlatırken hafifçe pembeleşmişti. "Öyle mi? Demek Mert sana çiçekler topluyor..."

"Evet anne! Mert çok komik. Dün havuzda yüzerken bana 'Korkma Rüya, ben senin elini tutarım, seni hiç bırakmam' dedi. Sonra Ömer abi gelince Mert hemen kaçtı!" Rüya, elleriyle ağzını kapatıp kıkırda maktan kendini alamadı. "Mert, babamdan çok korkuyor anne. Ama beni çok seviyormuş, gizlice kulağıma söyledi."

Ebru, kızının bu masum ve içten anlatışına bakarken kalbinin eridiğini hissetti. Rüya, tıpkı kendi küçüklüğü gibi ama bakışları tamamen Ateş’ti. "Peki sen seviyor musun Mert’i bakalım?"

Rüya, okyanus mavisi gözlerini kocaman açıp başını yana eğdi. "Seviyorum anne... Mert benim kahramanım gibi. Bana hep en sevdiği oyuncaklarını veriyor. Ama babama söyleme tamam mı? Babam Mert’e kızmasın."

Tam o sırada kapı eşiğinde beliren gölgeyle ikisi de irkildi. Ateş, kollarını göğsünde kavuşturmuş, yüzünde o meşhur "kıskanç baba" ifadesiyle onları izliyordu.

"Neyi söylemeyecekmişiz babaya bakayım?" dedi Ateş, sahte bir sertlikle odaya girerek.

Rüya hemen annesinin arkasına saklanıp kıkırdamaya devam etti. "Sır baba! Annemle bizim sırrımız!"

Ateş, Rüya’yı kaptığı gibi kucağına alıp burnunu kızının boynuna gömdü. "Ben o Mert’e gününü göstereceğim! Ebru, bu kız şimdiden kapı dışarı etmeye başladı beni, yandık ki ne yandık!"

.
.
.

Malikanenin o cıvıl cıvıl gündüzü yerini, ay ışığının bahçedeki havuzun suyunda raks ettiği, derin ve huzurlu bir sessizliğe bırakmıştı. Çocukların odalarından gelen o düzenli nefes sesleri, Arslanoğlu Malikanesi'nin yeni koruyucuları gibiydi.

Ömer rüyasında muhtemelen yeni bir kaleyi fethediyor, minik Rüya ise babasının okyanus mavisi bakışlarını uykusuna taşımıştı.

Ebru, verandanın sallanan koltuğuna oturmuş, omuzlarına aldığı şalla gecenin serinliğinden korunuyordu. Tam o sırada arkasından yaklaşan tanıdık adım seslerini duydu. Ateş, elinde iki kupa sıcak çayla gelip Ebru’nun yanındaki boşluğa yerleşti. Bir süre hiç konuşmadılar; sadece gecenin senfonisini ve uzaklardan gelen o hafif rüzgarın sesini dinlediler.

Ateş, çayını masaya bırakıp Ebru’nun elini sıkıca kavradı. Parmaklarıyla Ebru’nun avuç içindeki o ince çizgileri, sanki oradaki hayat haritasını ezberlemek ister gibi takip etti.

"Bazen inanmakta zorlanıyorum Ebru," dedi Ateş, sesi gecenin karanlığında kadife gibi bir tonda yankılanarak. "Onca fırtınanın, onca mücadelenin içinden geçip... Bir gün bu bahçede çocuklarımızın kahkahalarıyla iyileşeceğimi söyleselerdi, buna inanmak hayal gibi gelirdi."

Ebru başını Ateş’in omzuna yasladı, gözlerini kapatıp kocasının o güven veren kokusunu içine çekti. "Senin kalbin hep oradaydı Ateş. Sadece o koca dünyanın yükünden yolunu bulamıyordun. Biz o yükü beraber omuzladık."

Ateş, Ebru’nun saçlarını koklayıp derin bir iç çekti. "Rüya bugün bana ne dedi biliyor musun? 'Baba, senin gözlerin deniz gibi ama ben denizde hiç boğulmuyorum, yüzüyorum' dedi. Ebru... Ben o gözlerde boğulmaktan kurtuldum, senin sayende hayatta kaldım."

Ebru doğrulup Ateş’in yüzünü avuçlarının arasına aldı. Göz göze geldiklerinde, okyanus mavisi iki çift gözün birbirine karışmasıyla sanki zaman durdu. "Bizim hikayemiz büyük bir sabırla, büyük bir inançla örüldü Ateş... Bak, o eski fırtınalar şimdi sadece bizi ısıtan bir yuva sıcaklığına dönüştü. Geçmişin yorgunluğunu geride bıraktık, geleceği ise aşkla mühürledik."

Ateş, Ebru’nun alnına uzun ve derin bir öpücük kondurdu. "Geçmişi sevgiyle iyileşmiş bir kadın, geleceği aşkla mühürlenmiş bir adam... Ve onların dünyayı güzelleştirecek çocukları. Arslanoğlu efsanesi asıl şimdi başlıyor Ebru."

Malikanenin ışıkları birer birer sönerken, bahçedeki çınar ağacı bu büyük aşkın en sadık şahidi olarak sessizce selam durdu. Artık ne öfke vardı, ne de hüzün... Sadece, bir kadının zarafetiyle bir adamın gücünden doğan o sonsuz huzur kalmıştı.

💖

💖

💖

...