9. BÖLÜM — MASADAKİ SORULAR

Cumartesi akşamına kadar Emma, hafta sonu yapılacak aile yemeğini mümkün olduğunca düşünmemeye çalıştı.

Fakat ne zaman aklına gelse canı sıkılıyordu.

Mehmet'in annesi ona karşı nazik davranmıştı. Emma'nın asıl endişesi Aylin değildi. Sorun, Mehmet'in yanında kendisi gibi davranamamasıydı. Söylediği her cümleyi ölçmek, yanlış bir şey söylememek için dikkat etmek zorundaydı.

Üstelik ailesiyle ilgili soruların artmasından korkuyordu.

Birbirlerini ne kadar zamandır tanıyorlardı? İlk nerede karşılaşmışlardı? Birbirlerinde en çok neyi seviyorlardı?

Emma bu soruların cevaplarını bilmiyordu.

Çünkü ortada gerçek bir ilişki yoktu.

Cumartesi öğleden sonra Mehmet'ten bir mesaj geldi.

Mehmet: Saat yedide hazır ol.

Emma telefonu eline aldı.

Emma: Bu kez geç kalmayacağım. Sürekli hatırlatmana gerek yok.

Mehmet mesajı gördü ama cevap vermedi.

Emma telefonu bıraktı ve hazırlanmaya devam etti.

Saat yediye doğru evden çıktı. Mehmet onu apartmanın önünde bekliyordu. Birlikte arabaya bindiler ve ailesinin evine doğru yola çıktılar.

Yol boyunca Mehmet, akşam nasıl davranmaları gerektiğini anlatmaya başladı.

“Annem sana bir şey sorarsa cevap ver. Babamla konuşurken de gereksiz yere tartışmaya girme.”

Emma yavaşça ona döndü.

“Ben senin ailene saygısızlık yapmadım.”

“Öyle bir şey söylediğimi hatırlamıyorum.”

“Az önce söylediklerin tam olarak bunu ima ediyordu.”

Mehmet direksiyonu sıkıca tuttu.

“Emma, bu akşam sorun çıkarmayalım.”

Emma yeniden önüne döndü.

“Ben de bunu istiyorum. O yüzden lütfen sen de sorun çıkarma.”

Mehmet cevap vermedi.

---

Eve vardıklarında Aylin onları kapıda karşıladı.

“Hoş geldiniz! Emma, seni yeniden görmek çok güzel.”

Emma gülümsedi.

“Beni davet ettiğiniz için teşekkür ederim.”

Aylin onu içeri aldı.

“Ne demek? Kendini yabancı gibi hissetme.”

Mehmet ayakkabılarını çıkarıp salona geçti. Emma da Aylin'in peşinden gitti.

Murat salondaydı. Elindeki gazeteyi masaya bırakarak ayağa kalktı.

“Hoş geldin, Emma.”

“Hoş buldum.”

Murat kısa bir gülümsemeyle başını salladı.

“Umarım oğlum seni fazla yormuyordur.”

Emma ne cevap vereceğini bilemedi.

Mehmet hemen araya girdi.

“Baba.”

Murat oğluna baktı.

“Ne var? Şaka yapıyorum.”

Emma hafifçe gülümsedi.

“Merak etmeyin, iyiyiz.”

Mehmet ona kısa bir bakış attı ama bir şey söylemedi.

Akşam yemeği için masaya geçtiler.

Başlangıçta konuşmalar sıradan konular etrafında döndü. Okuldan, derslerden ve hafta sonundan bahsettiler. Emma, Aylin'in sorularını cevaplıyor; Murat ise çoğunlukla dinliyordu.

Sonra Aylin merakla öne eğildi.

“Peki, ilk kim diğerinden hoşlandı?”

Emma'nın elindeki çatal havada kaldı.

Mehmet başını kaldırdı.

“Anne, gerçekten mi?”

Aylin gülümsedi.

“Ne var? Merak ediyorum.”

Emma, Mehmet'in kendisinin yerine cevap vermesini umarak ona baktı.

Mehmet ise hiç acele etmiyordu.

“Emma'ya sor,” dedi sonunda. “Belki benden daha iyi anlatır.”

Emma içinden ona söylemek istediği birkaç şeyi sıraladı.

Bunu sen başlattın. Bir de beni burada yalnız bırakıyorsun.

Aylin yeniden Emma'ya döndü.

“Ee, canım?”

Emma bir an düşündü.

“Sanırım birbirimizi tanıdıkça oldu.”

Mehmet başını kaldırıp ona baktı.

Bu cevap üzerinde önceden anlaşmamışlardı.

Aylin memnuniyetle gülümsedi.

“Ne güzel söyledin.”

Mehmet ise önündeki yemeğe döndü.

Emma, soruyu atlatmış olmaktan memnundu. Fakat yeni bir sorunun gelmesi uzun sürmedi.

“Peki, Mehmet'in en çok hangi özelliğini seviyorsun?”

Emma bu kez gerçekten ne söyleyeceğini bilemedi.

Mehmet'in hangi özelliğini seviyordu?

Onun kendisine emir vermesini mi? İnsanların yanında kendisini küçük düşürmesini mi? Her tartışmada son sözü söylemeye çalışmasını mı?

Bunların hiçbirini sevmediği kesindi.

“Dürüst olmak gerekirse…” diye başladı.

Mehmet ona baktı.

Emma cümlesini değiştirmek zorunda kaldı.

“Bazen beklenmedik davranabiliyor.”

Murat hafifçe güldü.

“Bu, Mehmet için oldukça doğru bir tanım.”

Aylin de güldü.

Mehmet'in yüzü asıldı.

“Çok eğlenceli.”

Emma başını önüne eğdi. Gülmemek için kendisini zor tutuyordu.

Mehmet bunu fark edince ona doğru eğilip alçak sesle konuştu.

“Çok eğleniyorsun galiba.”

Emma da aynı alçak sesle cevap verdi.

“Senin ailenle aynı fikirdeyim sadece.”

Mehmet doğruldu.

“Bunun hesabını sonra sorarım.”

Emma'nın gülümsemesi anında kayboldu.

Mehmet bunu söylerken ciddi miydi, yoksa yalnızca onu kızdırmaya mı çalışıyordu, anlayamamıştı.

Ama bu söz hoşuna gitmemişti.

---

Yemekten sonra Aylin mutfakta çay hazırlamaya gitti. Murat da çalışma odasına uğraması gerektiğini söyleyerek masadan kalktı.

Emma salonda tek başına kaldı.

Birkaç dakika sonra Mehmet geldi ve karşısındaki koltuğa oturdu.

“Az önce neden öyle konuştun?”

Emma ona baktı.

“Nasıl?”

“Annemin sorusuna verdiğin cevap.”

Emma kollarını birleştirdi.

“Ne dememi bekliyordun? Sana hayran olduğumu mu söyleyeyim?”

Mehmet'in bakışları sertleşti.

“Biraz daha dikkatli olabilirdin.”

“Bence yeterince dikkatliydim.”

“Emma…”

“Hayır, dinle. Seninle buraya geldim. Ailenle tanıştım. Sorularını cevapladım. Üstelik senin hakkında güzel şeyler söylememi bekliyorsun. Peki, sen benim yerimde olsan ne yapardın?”

Mehmet hemen cevap vermedi.

Emma devam etti.

“Benden gerçek bir ilişki varmış gibi davranmamı istiyorsun ama bu ilişkinin benim için ne kadar zor olduğunu hiç düşünmüyorsun.”

Mehmet'in yüzündeki ifade değişmedi.

“Anlaşmayı kabul ettin.”

“Evet. Çünkü beni zor durumda bıraktın.”

“Bunu her tartışmada söylemek zorunda mısın?”

Emma bir süre ona baktı.

“Hayır. Ama sen de bana her seferinde anlaşmayı hatırlatmak zorunda değilsin.”

Mehmet ayağa kalktı.

“Bu konuşma bir yere varmayacak.”

“Çünkü beni dinlemiyorsun.”

Mehmet cevap vermeden salondan çıktı.

Emma koltukta kaldı.

İçinde biriken öfkeyi bastırmaya çalışıyordu. Birinin onu gerçekten dinlemesini istiyordu. Söylediklerini hemen reddetmeden, her şeyi kendi istediği gibi yorumlamadan…

Fakat Mehmet'ten bunu beklemek için henüz bir nedeni yoktu.

---

Bir süre sonra Aylin salona döndü.

Emma'nın yalnız olduğunu görünce yanına oturdu.

“Mehmet nerede?”

“Bilmiyorum. Biraz önce çıktı.”

Aylin kızının yaşlarında bir genç kadına bakar gibi şefkatle gülümsedi.

“Mehmet bazen zor biridir. Küçüklüğünden beri böyledir. İstediği bir şey olduğunda kendi düşüncesine çok bağlanır.”

Emma sessizce dinledi.

Aylin devam etti.

“Ama senin yanında biraz daha anlayışlı olmasını umuyorum.”

Emma'nın yüzünde belirsiz bir ifade oluştu.

“Bazen beni anlamak istemediğini düşünüyorum.”

Aylin'in gülümsemesi hafifçe azaldı.

“Belki de bazı şeyleri öğrenmesi gerekiyordur.”

Emma cevap vermedi.

Mehmet'in annesine onunla ilgili daha fazla şey anlatmak istemiyordu. Üstelik anlatsa bile ne değişeceğini bilmiyordu.

Kısa süre sonra Mehmet geri geldi.

“Emma, gitmeye hazır mısın?”

Emma ayağa kalktı.

“Evet.”

Aylin onları kapıya kadar geçirdi.

“Yine gelin, olur mu?”

Emma gülümsedi.

“Elbette.”

Bunu söylerken ne kadar sık geleceğini bilmediğini düşünüyordu.

---

Arabaya bindiklerinde Mehmet motoru çalıştırdı.

Bir süre sonra konuştu.

“Annem seni seviyor.”

Emma camdan dışarı baktı.

“Bunu fark ettim.”

“Bence iyi anlaştınız.”

“Annenle evet.”

Mehmet ona kısa bir bakış attı.

“Ne demek istiyorsun?”

Emma iç çekti.

“Hiçbir şey.”

Mehmet'in sesi sertleşti.

“Yine aynı şeyi yapıyorsun. Bir şey söylüyorsun, sonra devamını getirmiyorsun.”

Emma ona döndü.

“Çünkü ne söylersem söyleyeyim tartışıyoruz!”

Mehmet sustu.

Emma da daha fazla konuşmadı.

Eve vardıklarında Emma arabadan indi.

“İyi geceler.”

Mehmet yalnızca başını salladı.

Emma apartmana girdiğinde Mehmet hâlâ arabanın içindeydi.

Bir süre direksiyonun başında oturdu.

Akşam boyunca Emma'nın kendisine söylediklerini düşündü ama onun bakış açısından değerlendirmeye çalışmadı. Kendisinin haklı olduğunu düşünüyordu.

Emma'nın anlaşmayı kabul ettiğini ve sorumluluklarını yerine getirmesi gerektiğini söylüyordu kendi kendine.

Sonra telefonunu alıp bir mesaj yazdı.

Mehmet: Eve vardın mı?

Mesajı gönderdikten sonra birkaç saniye ekrana baktı.

Emma'dan cevap geldi.

Emma: Evet.

Mehmet başka bir şey yazmadı.

Emma da telefonu kapatıp masasına bıraktı.

Bu mesajın bir anlamı yoktu. Mehmet yalnızca eve ulaşıp ulaşmadığını sormuştu.

En azından Emma böyle düşünüyordu.

Mehmet ise neden sorduğunu kendisi de tam olarak bilmiyordu.

Ama bu, ertesi sabah Emma'ya daha iyi davranacağı anlamına gelmiyordu.

Henüz değil.

9. Bölüm Sonu