31. BÖLÜM — SAKLADIĞIN SON ŞEY

Emma o gece neredeyse hiç uyuyamadı.

Telefonundaki mesajı defalarca okudu. Şirketteki eski arşivde ne vardı? Bu kişi neden sürekli onu oraya yönlendiriyordu? Ve en önemlisi, Mehmet'e neden söylememesini istiyordu?

Sabah olduğunda kararını vermişti.

Arşive gidecekti.

Ama bu kez korktuğu için değil, yıllardır cevap bulamadığı soruların peşini bırakmak istemediği için.

Yine de evden çıkmadan önce telefonunu eline aldı ve Mehmet'in konuşmasını açtı.

Sevgilim.

Dün ona birlikte karar vereceklerine dair söz vermişti. Şimdi ise ilk fırsatta tek başına hareket etmeye hazırlanıyordu.

Bir süre ekrana baktıktan sonra telefonu cebine koydu.

“Önce ne olduğunu öğreneceğim,” diye mırıldandı. “Sonra anlatırım.”

Kendini böyle ikna etmişti.

---

Okula geldiğinde Mehmet onu kapıda karşıladı.

“Günaydın.”

Emma bir an duraksadı. Mehmet'in sabahları ona doğrudan günaydın demesi pek alışık olduğu bir şey değildi.

“Günaydın.”

Mehmet onun yüzüne baktı.

“İyi uyudun mu?”

“Evet.”

“Yalan söylüyorsun.”

Emma kaşlarını kaldırdı.

“Daha sabahın ilk dakikalarında tartışmaya mı başlayacağız?”

“Yüzünden belli. Uykusuzsun.”

“Belki de seninle uğraşmaktan yorulmuşumdur.”

Mehmet gözlerini devirdi.

“Çok komiksin.”

“Biliyorum.”

Emma sınıfa doğru yürüdü. Mehmet de yanına geldi.

Bir süre etkinlik hakkında konuştular. Öğretmen, hazırlıkların iyi gittiğini söylemişti ve ikisinin de öğleden sonra kalan işleri tamamlaması gerekiyordu.

Mehmet, Emma'nın çantasındaki dosyayı fark etti.

“Bugün okuldan sonra ne yapacaksın?”

Emma'nın kalbi hızlandı.

“Eve gideceğim.”

“Başka bir şey yok mu?”

“Hayır.”

Mehmet birkaç saniye ona baktı.

“Peki.”

Emma rahatlamış gibi görünse de içinde bir huzursuzluk vardı. Mehmet'in kendisine inanmasını istiyordu ama ona yalan söylemişti.

Daha günün başında.

---

Öğle arasından sonra Emma, öğretmenine başının ağrıdığını söyleyerek erken çıkmak için izin istedi. Öğretmeni endişelense de biraz dinlenmesinin iyi olacağını düşünerek izin verdi.

Emma okuldan çıktığında doğrudan eski şirket binasına gitti.

Arşiv, binanın daha az kullanılan alt katındaydı. Kapıyı açtığında eski dosyalarla dolu raflar gördü. Telefonundaki mesajda yazan tarife göre arka taraftaki dolaplara ilerledi.

Üçüncü dolabın alt çekmecesi kilitliydi.

Emma çekmeceyi açmaya çalıştı ama başaramadı. Tam vazgeçmek üzereyken dolabın yanında küçük bir zarf fark etti.

Zarfın üzerinde adı yazıyordu.

EMMA.

Ellerini uzatırken tereddüt etti. Sonunda zarfı açtı.

İçinden eski bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta kendisi vardı.

Yıllar önce, yangının yaşandığı geceden birkaç gün önce çekilmiş bir fotoğraftı. Arka planda şirketin güvenlik odası görünüyordu. Emma'nın yanında ise yüzünü tam seçemediği biri duruyordu.

Fotoğrafın arkasında şu cümle yazıyordu:

“Sana güvenlik sistemini kapatmanı söyleyen kişinin kim olduğunu hatırlıyor musun?”

Emma'nın yüzü bembeyaz oldu.

Hayır.

Bunu hatırlamıyordu.

O gece sistemi neden kapattığını biliyordu ama kendisinden bunu isteyen kişinin yüzünü hatırlamıyordu. Yıllardır zihninde bulanık kalan o anı, şimdi bu fotoğrafla yeniden düşünmek zorundaydı.

Fotoğrafı çantasına koydu ve çekmeceye tekrar baktı.

İçeride bir dosya daha vardı.

Üzerinde tek bir kelime yazıyordu:

TRANSFERLER.

Dosyayı açtığında aynı tarihler, aynı para hareketleri ve daha önce gördüğü imza karşısına çıktı. Ancak bu kez belgelerden birinde başka bir isim bulunuyordu.

Selim Karaca'nın değil.

Kerem Yalçın.

Emma bu ismi tanımıyordu.

Peki, bu kişi kimdi?

Ve neden adı yangından önceki şirket kayıtlarında geçiyordu?

Emma dosyanın fotoğraflarını çekti. Tam çıkmak üzereyken arkasından bir ses geldi.

“Burada ne arıyorsun?”

Emma irkilerek döndü.

Kapıda Mehmet duruyordu.

---

Mehmet'in yüzündeki ifade, Emma'nın beklediğinden çok daha sertti.

“Okuldan eve gideceğini söylemiştin.”

Emma elindeki dosyayı kapattı.

“Mehmet, açıklayabilirim.”

“Güzel. Çünkü ben de bir açıklama bekliyorum.”

Emma derin bir nefes aldı.

“Bana buraya gelmemi söyleyen bir mesaj geldi.”

“Ne mesajı?”

“Yangınla ilgili bir şey bulabileceğimi yazmışlar.”

Mehmet'in gözleri çantasına kaydı.

“Ve bana söylemedin.”

Emma başını eğdi.

“Evet.”

Mehmet acı bir gülümsemeyle başını salladı.

“Dün bana birlikte karar vereceğimizi söyledin. Bugünse arkamdan iş çeviriyorsun.”

“Arkamdan iş çevirmiyorum! Yalnızca gerçeği öğrenmek istedim.”

“Ben de istiyorum!”

Mehmet'in sesi arşivde yankılandı.

“Bütün bunların benim ailemle ilgisi var. Babam bir şeyler saklıyor. Sen bir şeyler saklıyorsun. Herkes benden bir şey gizliyor ama iş gerçeği öğrenmeye gelince beni dışarıda bırakıyorsunuz!”

Emma'nın gözleri dolacak gibi oldu ama sesini korudu.

“Ben seni dışarıda bırakmak istemedim.”

“Öyle mi? O zaman neden bana söylemedin?”

Emma cevap veremedi.

Çünkü Mehmet'in bu kez haklı olduğu bir nokta vardı.

Mehmet elini uzattı.

“Bulduğun şeyleri göster.”

Emma çantasından fotoğrafı ve dosyayı çıkardı.

Mehmet önce fotoğrafı inceledi. Güvenlik odasının önünde duran Emma'yı gördüğünde kaşları çatıldı.

“Bu ne zaman çekilmiş?”

“Yangından birkaç gün önce.”

“Yanındaki kişi kim?”

Emma başını iki yana salladı.

“Bilmiyorum. Yüzü tam görünmüyor.”

Mehmet fotoğrafı ters çevirdi ve arkasındaki yazıyı okudu.

Yüzündeki öfke yerini şaşkınlığa bıraktı.

“Birisi senden sistemi kapatmanı mı istedi?”

Emma sessiz kaldı.

Mehmet başını kaldırdı.

“Emma, bana doğruyu söyle.”

“Hatırlamıyorum!” dedi Emma birden. “O geceyi hatırlıyorum ama o kişinin yüzünü hatırlayamıyorum. Yıllardır bunu düşünmekten yoruldum. Belki de hatırlamak istemiyorum. Bilmiyorum!”

Mehmet ilk kez ne söyleyeceğini bilemedi.

Emma devam etti:

“Ben o sistemi kapattım. Bunun sorumluluğundan kaçmıyorum. Ama yangını kimin çıkardığını öğrendiğimde bile her şeyin bitmediğini anladım. Şimdi de başka birinin beni yönlendirdiğini düşünüyorum.”

Mehmet fotoğrafa yeniden baktı.

“Bunu neden daha önce söylemedin?”

Emma'nın sesi bu kez daha alçaktı.

“Çünkü bana inanmayacağından korktum.”

Mehmet'in yüzü değişti.

Bir şey söylemek istedi ama kelimeler boğazında kaldı.

Emma, “Bana kızmakta haklısın,” dedi. “Ama ne olur, bu kez beni dinlemeden karar verme.”

Mehmet uzun süre sustu.

Sonra fotoğrafı dikkatlice dosyanın içine koydu.

“Bu fotoğrafı ve belgeleri birlikte inceleyeceğiz.”

Emma ona baktı.

“Bana hâlâ kızgınsın.”

“Evet, kızgınım.”

Mehmet gözlerini kaçırmadan devam etti.

“Ama kızgın olmam, seni dinlemeyeceğim anlamına gelmiyor.”

Emma'nın omuzlarındaki gerginlik biraz azaldı.

Tam o sırada Mehmet'in telefonu çaldı.

Arayan babasıydı.

Mehmet telefonu açtı.

“Ne oldu?”

Murat'ın sesi gergindi.

“Şirkette misin?”

“Evet.”

“Arşivden hemen çık.”

Mehmet'in bakışları Emma'ya kaydı.

“Neden?”

Murat birkaç saniye sustu.

Ardından söylediği cümle, Mehmet'in yüzündeki bütün ifadeyi sildi.

“Çünkü orada bulduğun dosyalar sana ait değil. Ve eğer Kerem Yalçın'ın adını gördüysen, hiçbir şeye dokunmadan buraya gel.”

Mehmet yavaşça telefonu indirdi.

Emma'nın yüzü bembeyazdı.

İkisi de aynı şeyi anlamıştı.

Murat, onların ne bulduğunu biliyordu.

Üstelik Kerem Yalçın'ın kim olduğunu da.

31. Bölüm Sonu