21. BÖLÜM — MEHMET'İN ŞÜPHELERİ

Mehmet, Emma'nın o günkü davranışlarını aklından çıkaramıyordu.

Sınıfta gördüğü yüz ifadesi, koridordaki telaşı ve kendisine cevap vermekten kaçınması… Hepsi bir araya geldiğinde tek bir sonuca ulaşıyordu: Emma bir şey biliyordu.

Ama ne?

Mehmet yatağında otururken telefonunu eline aldı ve Emma'nın sohbetini açtı.

Mehmet: Eve vardın mı?

Mesajı gönderdi. Birkaç dakika sonra cevap geldi.

Emma: Evet.

Mehmet bir şey daha yazdı.

Mehmet: Bugün sana verilen kâğıtta ne yazıyordu?

Bu kez cevap gelmedi.

Mehmet telefonu yatağın üzerine bıraktı.

“Tabii,” diye söylendi. “Yine cevap yok.”

Bir süre sonra telefon yeniden titredi.

Emma: Bunun seni ilgilendirdiğini düşünmüyorum.

Mehmet'in kaşları çatıldı.

Mehmet: Benimle ilgili bir şeyse ilgilendirir.

Emma: Her şey seninle ilgili değil, Mehmet.

Mehmet cevap yazmak istedi ama kendini tuttu. Telefonu kapatıp masaya bıraktı.

Emma'nın haklı olma ihtimali aklından geçtiğinde bundan hoşlanmadı.

---

Ertesi sabah Mehmet, okulun girişinde Emma'yı bekliyordu.

Emma onu görünce adımlarını yavaşlattı.

“Yine ne oldu?”

“Seninle konuşacağım.”

“Mehmet, derse geç kalacağım.”

“İki dakika.”

Emma saate baktı.

“İki dakika.”

Mehmet doğrudan sordu:

“Biri seni tehdit mi ediyor?”

Emma'nın yüzü ciddileşti.

“Bu konuyu neden kapatmıyorsun?”

“Çünkü dün sana bir şey olduğunu gördüm.”

“Diyelim ki oldu. Ne yapacaksın?”

Mehmet hemen cevap verdi.

“Kim olduğunu bulacağım.”

Emma başını iki yana salladı.

“Benim adıma karar verme.”

“Sen de her şeyi tek başına çözebileceğini sanma.”

“En azından ne yapacağıma kendim karar verebilirim.”

Mehmet'in sesi sertleşti.

“Bazen gerçekten insanı çileden çıkarıyorsun.”

Emma'nın yüzünde kırgın bir ifade belirdi ama hemen toparlandı.

“Sen de bazen neden senden uzak durmak istediğimi hatırlatıyorsun.”

Bu söz Mehmet'i susturdu.

Emma arkasını dönüp sınıfa gitti.

Mehmet birkaç saniye boyunca olduğu yerde kaldı. Sonra çantasını omzuna takıp onun peşinden yürüdü.

İlk kez, Emma'nın uzaklaşmasının yalnızca inatlaşmalarından kaynaklanmadığını düşünmeye başlamıştı.

Ama bunu kabul etmek, davranışlarını değiştirmekten daha kolaydı.

---

Öğle arasında Mehmet, babasını aradı.

Murat telefonu ikinci çalışta açtı.

“Ne oldu?”

“Eski yangın dosyası hakkında konuşmamız gerekiyor.”

Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.

“Sen o dosyayı nereden biliyorsun?”

Mehmet bu tepkiyi bekliyordu.

“Demek dosya gerçekten önemli.”

“Mehmet, nereden bulduğunu sordum.”

“Çalışma odandaki dolapta.”

Murat'ın sesi sertleşti.

“İzinsiz eşyalarımı karıştırmışsın.”

“Bana doğru düzgün cevap verseydin karıştırmazdım.”

“Bu konuya bir daha dokunma.”

Mehmet öfkeyle nefes verdi.

“Bana ne olduğunu söylemeden bunu yapmamı bekleme.”

“Ben senin babanım. Her kararımı sana açıklamak zorunda değilim.”

Murat telefonu kapattı.

Mehmet ekranı birkaç saniye boyunca izledi.

Babası ona kızmıştı ama bu, sorularını ortadan kaldırmıyordu. Aksine, dosyada yazanların önemli olduğunu artık daha iyi anlıyordu.

---

Aynı saatlerde Emma, sınıfta tek başına oturuyordu.

Çekmecesine koyduğu kâğıdı evde bırakmıştı ama yazılan cümle zihninden çıkmıyordu.

O geceyi hatırlıyordu.

Şirketin koridorundaki karanlığı, alarmın neden çalmadığını fark ettiği anı ve arka kapıdan içeri giren adamı…

Yangın başladığında orada değildi.

Ama güvenlik sistemini kendisi kapatmıştı.

Bunu kimseye anlatmamıştı.

Çünkü gerçeğin tamamı ortaya çıkarsa yalnızca kendisi değil, ailesi de zor durumda kalabilirdi. Olayın arkasındaki kişinin kim olduğunu bilmesi, onu sessiz kalmaya itmişti.

Emma o zaman bunun herkesi korumak için en doğru karar olduğunu düşünmüştü.

Şimdi ise yıllardır taşıdığı sırın kendisini daha da büyük bir tehlikenin içine çektiğini hissediyordu.

Kapı açıldı.

Arda içeri girdi.

“Burada olduğunu tahmin etmiştim.”

Emma hızla defterini kapattı.

“Bir şey mi oldu?”

“Hayır. Etkinlik listesini getirdim.”

Arda kâğıdı masaya bıraktıktan sonra onun yüzüne baktı.

“İstersen bugün biraz erken çıkabiliriz. Yorgun görünüyorsun.”

Emma bu kez itiraz etmedi.

“Belki de iyi olur.”

Arda başını salladı.

“Tamam. Listeyi yarın bitiririz.”

Arda çıktıktan sonra Emma çantasını topladı.

En azından onun yanında her şeyi açıklamak zorunda hissetmiyordu kendisini.

---

Akşam Mehmet, evde babasının çalışma odasının önünden geçerken içeriden gelen sesleri duydu.

Murat telefonda konuşuyordu.

“Hayır, dosya bende. Ama birisi eski kayıtlara bakmış olabilir.”

Mehmet durdu.

“Emma'dan şüpheleniyor musun?” diye sordu telefondaki kişi.

Mehmet'in kalbi hızlandı.

Babası birkaç saniye sessiz kaldı.

“Henüz emin değilim. Ama bu mesele yeniden açılırsa hiçbirimiz için iyi olmaz.”

Mehmet daha fazla dinleyemeden odanın kapısı açıldı.

Murat karşısında oğlunu görünce yüzü gerildi.

“Ne dinliyorsun?”

“Buradan geçiyordum.”

“Öyleyse geç.”

Mehmet babasının gözlerinin içine baktı.

“Emma'nın bu olayla ne ilgisi var?”

Murat'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Sen ne dedin?”

“Adını duydum. Onun bu olayla ilgisi ne?”

Murat oğluna yaklaştı.

“Emma hakkında bildiğin hiçbir şey yok. Bu yüzden onun adını bu konuya karıştırma.”

Mehmet'in kafası daha da karıştı.

Babası Emma'nın adını duyduğunda neden bu kadar sertleşmişti?

Ve daha önemlisi, Emma gerçekten o gece yaşananları biliyor muydu?

Mehmet cevap alamadan odadan uzaklaştı.

O gece ilk kez bir ihtimal üzerinde durdu:

Belki de Emma'nın kendisinden sakladığı sır, ailesinin geçmişiyle doğrudan bağlantılıydı.

21. Bölüm Sonu