61. BÖLÜM — Küçük Kızımızın Adı

Cinsiyet partisinin üzerinden iki gün geçmişti. Emma ve Mehmet'in evinde bu kez bütün aile bir araya gelecekti. Çünkü herkesin aklında aynı konu vardı: Küçük kızın adı ne olacaktı?

Emma mutfakta çayları hazırlarken Mehmet yanına geldi.

“Hazır mısın?”

“Ne için?”

“İsim toplantısına.”

Emma elindeki kaşığı bıraktı.

“Mehmet, sanki şirket toplantısına giriyoruz!”

“Bence daha ciddi. Şirket toplantısında en azından kimse torununa isim koymaya çalışmıyor.”

Emma gülerek koluna vurdu.

“Sen bugün çok konuşuyorsun.”

“Ben her zaman çok konuşuyorum. Yeni mi fark ettin?”

Bir süre sonra kapı çaldı. Önce Emma'nın ailesi, ardından Mehmet'in ailesi geldi. Herkes salona yerleştiğinde Kerem elini masaya hafifçe vurdu.

“Evet, gelelim asıl meseleye. Torunumuzun adı ne olacak?”

Emma, Mehmet'e baktı. Mehmet de ona baktı. İkisi de daha konuşmaya başlamadan aileler isim önerilerini sıralamaya koyulmuştu.

Zeynep ilk önerisini yaptı.

“Benim aklımda hep Mihriman ismi vardı. Hem anlamı güzel hem de çok zarif.”

Aylin hemen ardından konuştu.

“Ben de Naciye ismini seviyorum. Kısa, güzel ve anlamlı.”

Murat düşündükten sonra başka bir isim söyledi.

“Bence Defne olabilir.”

Kerem de geri kalmadı.

“Ben Meryem ismini çok severim.”

Bir anda salonda isimler uçuşmaya başladı.

“Esma da güzel!”

“Ya da Ayşe?”

“Bence Fatma!”

“Belki de Hacer!”

Emma'nın gözleri büyüdü. Mehmet'e doğru biraz eğilip fısıldadı:

“Bunlar bizim kızımıza isim mi seçiyor, yoksa eski isimleri sırayla mı sayıyorlar?”

Mehmet gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

“Sanırım ikisi birden.”

Emma yeniden fısıldadı:

“Acaba ismi kendimiz mi seçsek?”

Mehmet hiç belli etmeden başını hafifçe salladı.

“Ben de tam onu düşünüyordum.”

Tam o sırada Aylin onlara döndü.

“Siz neden kendi aranızda konuşuyorsunuz? Bir öneriniz mi var?”

Emma hemen doğruldu.

“Yok, daha karar vermedik.”

Mehmet de söze karıştı.

“Biraz daha düşünelim istiyoruz. Sonuçta kızımızın adını biz koyacağız.”

Aileler birbirlerine baktı. Birkaç saniyelik sessizlikten sonra Zeynep gülümsedi.

“Elbette, karar sizin. Biz sadece fikirlerimizi söylüyoruz.”

Emma rahat bir nefes aldı. Mehmet de onun elini masanın altında tuttu.

---

Aileler çaylarını içerken isim konuşmaları bir süre daha devam etti. Fakat Emma ile Mehmet'in aklında henüz hiçbir isim kesinleşmemişti.

Bir ara Mehmet sessizleşti. Emma bunu fark edip ona döndü.

“Ne oldu?”

Mehmet bir süre düşündü.

“Bir isim geldi aklıma.”

Emma merakla yaklaştı.

“Ne ismi?”

“Lia.”

Emma birkaç saniye ona baktı.

“Lia mı?”

Mehmet başını salladı.

“Evet. Kısa, kulağa hoş geliyor. Bir de kızımızın ismini düşündüğümde içime bir sıcaklık geliyor. Sanki ona yakışacakmış gibi.”

Emma ismi içinden birkaç kez tekrarladı.

“Lia…”

Sonra gülümsedi.

“Ben çok sevdim.”

Mehmet'in yüzü aydınlandı.

“Gerçekten mi?”

“Gerçekten. Kızımızın adı Lia olsun.”

Mehmet onun elini sıktı.

“Öyleyse karar verdik.”

---

Mehmet herkesin dikkatini çekmek için hafifçe öksürdü.

“Bir isim bulduk.”

Bütün aile bir anda sustu.

Aylin heyecanla öne eğildi.

“Söyleyin bakalım!”

Emma gülümseyerek Mehmet'e baktı. Bu kez ismi onun söylemesini istiyordu.

Mehmet gururla konuştu:

“Kızımızın adı Lia olacak.”

Bir an sessizlik oldu.

Ardından Zeynep gülümsedi.

“Lia… Çok güzelmiş.”

Aylin de başını salladı.

“Ben de sevdim. Hem farklı hem zarif.”

Kerem, Mehmet'in omzuna dokundu.

“Güzel seçim, damat.”

Murat gülerek ekledi:

“Demek torunumuzun adını sonunda bulduk!”

Emma'nın gözleri mutlulukla parladı. Mehmet ona döndü.

“Ne düşünüyorsun, anne?”

Emma gülümsedi.

“Lia'nın annesi olmak için sabırsızlanıyorum.”

Mehmet onun elini tuttu.

“Ben de Lia'nın babası olmak için.”

O gün aileler birlikte oturup sohbet etmeye devam etti. Artık herkesin aklında aynı isim vardı.

Lia.

Ve Emma ile Mehmet, kızlarının adını birlikte seçmiş olmanın mutluluğuyla birbirlerine baktılar. Bu karar yalnızca bir isim seçmek değildi; birlikte kurdukları geleceğin küçük ama unutulmaz bir parçasıydı.