65. BÖLÜM —Lia Geliyor mu?!

Dokuz ay geçmişti.

Emma'nın hamileliğinin son günleriydi. Lia'nın odası hazırdı, küçücük kıyafetleri dolaba yerleştirilmişti. Mehmet ise kızının doğacağı günü beklerken heyecanını gizlemeyi hâlâ öğrenememişti.

O sabah Emma salonda otururken Mehmet mutfaktan elinde bir bardak suyla geldi.

Mehmet: Al bakalım, sevgilim. Doktorun bol su içmeni söylemişti.

Emma: Mehmet, bunu az önce de söyledin.

Mehmet: Az önce içtin mi?

Emma: Evet.

Mehmet: O zaman sorun yok.

Emma gözlerini devirerek gülümsedi.

Emma: Sen baba olunca daha da çekilmez olacaksın.

Mehmet: Ben mi? Asıl sen Lia'ya benden fazla ilgi gösterirsen kıskanacağım.

Emma: Daha doğmadan kendi kızını kıskanmaya başladın!

Mehmet: Şimdiden önlem alıyorum.

Emma gülümserken birden yüzü değişti. Karnında alışık olmadığı bir sıkışma hissetti ve elini karnına götürdü.

Mehmet'in gülümsemesi hemen kayboldu.

Mehmet: Emma? Ne oldu?

Emma: Bir dakika… Karnım biraz ağrıyor.

Mehmet doğruldu.

Mehmet: Nasıl bir ağrı? Ne zamandır oluyor? Hastaneye gidelim mi?

Emma: Mehmet, daha yeni başladı. Biraz bekleyelim.

Birkaç dakika sonra Emma yeniden rahatsızlık hissedince Mehmet'in telaşı arttı.

Mehmet: Tamam. Hastaneye gidiyoruz.

Emma: Belki önemli bir şey değildir.

Mehmet: Önemli olmayabilir. Ama bunu doktor değerlendirsin. Hem senin hem Lia'nın iyi olduğundan emin olalım.

Emma onun yüzüne baktı. Mehmet korkmuştu ama bu kez onun yerine karar vermeye çalışmıyor, ne yapacağını birlikte konuşuyordu.

Emma: Tamam. Gidelim.

---

Mehmet arabayı hazırlarken Emma da gerekli eşyaları aldı. Hastaneye giderken Mehmet bir eliyle direksiyonu tutuyor, fırsat buldukça Emma'ya bakıyordu.

Emma: Yola bak, Mehmet!

Mehmet: Bakıyorum.

Emma: Bana bakmayı bırakıp gerçekten yola bak!

Mehmet: Peki.

Birkaç saniye sessizlik oldu.

Mehmet: Ama iyi misin?

Emma gülümsemesini tutamadı.

Emma: İyiyim. Merak etme.

Mehmet: Merak etmem mümkün mü sence?

Emma elini uzatıp onun elini kısa bir an tuttu.

Emma: Biliyorum.

---

Hastaneye vardıklarında Emma muayene edildi. Mehmet koridorda beklemek istemese de doktorun değerlendirmesi sırasında dışarıda kalması gerekti.

Dakikalar ona saatler gibi geldi.

Sonunda doktor kapıdan çıktı.

Mehmet: Doktor bey, Emma ve Lia iyi mi?

Doktor sakin bir ifadeyle başını salladı.

Doktor: Şimdilik ikisi de iyi. Emma'nın yaşadığı kasılmalar yalancı doğum sancılarıyla uyumlu. Şu anda gerçek doğum başlamış görünmüyor. Gerekli değerlendirmeyi yaptık; kendisini nasıl takip edeceğini ve hangi durumlarda yeniden başvurması gerektiğini anlattım.

Mehmet derin bir nefes aldı.

Mehmet: Yani… Lia bugün gelmiyor mu?

Doktor gülümsedi.

Doktor: Bugün doğum gerçekleşeceğini söyleyemeyiz. Gerçek doğum daha sonra başlayabilir. Verdiğimiz talimatlara uyun ve endişe verici bir belirti olursa beklemeden hastaneye başvurun.

Mehmet teşekkür edip Emma'nın yanına girdi.

Emma onu görünce kaşlarını kaldırdı.

Emma: Ne dedi?

Mehmet: İkiniz de iyisiniz. Bunlar yalancı doğum sancılarıymış.

Emma rahatlayarak nefes verdi.

Emma: Çok şükür.

Mehmet yatağın yanındaki sandalyeye oturdu.

Emma: Senin yüzün neden hâlâ öyle?

Mehmet: Nasıl?

Emma: Sanki dünyayı başına yıkmışlar gibi.

Mehmet: Kızımız geliyor sandım.

Emma: Ama daha gelmedi.

Mehmet: Fark ettim, Emma.

Emma gülümseyerek elini tuttu.

Emma: O zaman biraz daha bekleyeceğiz.

Mehmet onun elini öptü.

Mehmet: Bekleriz. Yeter ki ikiniz de iyi olun.

---

Doktorun önerileriyle eve döndüklerinde Mehmet, Emma'nın rahat etmesi için yastıkları düzenledi ve yanına oturdu.

Emma: Bir şey söyleyeceğim.

Mehmet: Söyle.

Emma: Bugün hastaneye giderken yüzünü görmeliydin.

Mehmet: Kendi yüzümü mü?

Emma: Evet! Sanki Lia doğduğu anda bütün dünyanın sorumluluğu senin omuzlarına yüklenecekmiş gibiydin.

Mehmet: Çünkü öyle hissediyorum.

Emma'nın gülümsemesi yavaşladı.

Emma: Korkuyor musun?

Mehmet bir süre düşündü.

Mehmet: Evet. Senin canının yanmasından korkuyorum. Bir şeylerin ters gitmesinden korkuyorum. İkinizi de korumak istiyorum ama her şeyi kontrol edemeyeceğimi de biliyorum.

Emma elini onun yanağına koydu.

Emma: Her şeyi kontrol etmek zorunda değilsin. Bazen sadece yanımda olman yeterli.

Mehmet başını salladı.

Mehmet: Yanında olacağım. Ne olursa olsun seni dinleyeceğim.

Emma ona sarıldı.

Bir süre sonra Mehmet'in telefonu çalmaya başladı. Arayan annesiydi.

Aylin: Mehmet! Emma nasıl? Lia doğdu mu?

Mehmet: Anne, ikisi de iyi. Ama bugün değil. Yalancı doğum sancılarıymış.

Aylin: Çok şükür! Emma'ya da geçmiş olsun de. Yarın sizi ararım.

Telefon kapandığında Mehmet, Emma'ya döndü.

Mehmet: Herkes heyecandan yerinde duramıyor.

Emma: Sen de dahil.

Mehmet: Ben en başından beri dahilim.

Emma başını onun omzuna yasladı.

O gece Lia doğmadı. Hastaneye gelişleri bekledikleri büyük anı getirmemişti. Ama ikisi de artık o anın çok yakında olabileceğini biliyordu.

Mehmet, Emma'nın elini tutarak fısıldadı:

Mehmet: Bir dahaki sefere gerçekten kızımızı kucağımıza alacağız, değil mi?

Emma gözlerini kapatıp gülümsedi.

Emma: Umarım, baba bey.

Ve ikisi de bilmeden, hayatlarının en unutulmaz gününe bir adım daha yaklaşmıştı.