24. BÖLÜM — BANA NEDEN SÖYLEMEDİN?

Depoda sessizlik hâkimdi.

Mehmet, Emma'nın karşısında duruyor, ondan bir açıklama bekliyordu. Emma ise gözlerini yere dikmişti. Yıllardır sakladığı sır sonunda ortaya çıkmıştı ve bunu öğrenen kişi, gerçeği en son duymasını istediği insandı.

Mehmet yeniden konuştu.

“Demek yıllardır biliyordun.”

Emma başını kaldırdı.

“Evet.”

“Babamın şirketinde yangın çıktığını biliyordun. O adamın içeri girdiğini biliyordun. Güvenlik sistemini sen kapattın. Sonra da hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam ettin.”

“Hiçbir şey olmamış gibi hayatıma devam etmedim!”

Emma'nın sesi depoda yankılandı.

“Her gün o geceyi düşündüm. Her gün birinin gerçeği öğrenmesinden korktum. Ama yangını ben çıkarmadım, Mehmet!”

Mehmet ellerini cebine soktu.

“Bunu nereden bileceğim?”

Emma'nın yüzündeki ifade değişti.

“Ne demek nereden bileceksin?”

“Yıllardır benden bir şey sakladın. Şimdi söylediklerine nasıl güvenmemi bekliyorsun?”

Emma birkaç saniye ona baktı. Sonra başını salladı.

“İşte tam olarak bundan korkuyordum.”

“Neden?”

“Çünkü beni dinlemeden suçlayacağını biliyordum!”

Mehmet cevap vermedi.

Emma devam etti:

“O gece güvenlik sistemini kapatmamın bir nedeni vardı. Bana bunun kısa süreceğini, yalnızca küçük bir kontrol yapılacağını söylemişlerdi. Ben de inanmıştım. Sonra yangın çıktı. Arka kapıdan birinin girdiğini gördüm ama yüzleşmeye korktum. Ertesi gün herkes bunun bir kaza olduğunu konuşuyordu. Ben gerçeği söyleseydim, sistemin neden kapalı olduğunu da açıklamam gerekecekti.”

“Peki, o adamı neden polise bildirmedin?”

Emma'nın sesi kısıldı.

“Korktum.”

Mehmet gözlerini ondan ayırmadı.

“Bu kadar mı?”

“Hayır. O adamın kim olduğunu öğrendiğimde işin içinde babanın da olabileceğini düşündüm. Ailelerin birbirine zarar vermesinden korktum. Ne yapacağımı bilmiyordum.”

Mehmet bir süre sessiz kaldı.

Sonra soğuk bir sesle konuştu:

“Bana söyleyebilirdin.”

Emma acı bir gülümsemeyle karşılık verdi.

“Seninle konuşabildiğimi mi sanıyorsun? Bir konuda seninle aynı fikirde olmadığımda bile beni dinlemiyorsun. Bunu öğrendiğinde ne yapacağını düşünüyorsun?”

Mehmet'in yüzü gerildi.

“Benim nasıl biri olduğum başka bir konu.”

“Hayır, Mehmet. Tam da bu konuyla ilgili. Çünkü senin beni dinlemek yerine suçlayacağından korktum.”

Mehmet başını başka tarafa çevirdi.

Bu kez tartışmayı kazanmak için söyleyecek bir söz bulamadı.

---

Depodan çıktıklarında hava kararmaya başlamıştı.

Mehmet arabasının kapısını açtı.

“Bin.”

Emma yerinden kıpırdamadı.

“Ben kendim giderim.”

“Emma, şimdi bunun sırası değil.”

“Benim için sırası tam da şimdi. Bana kızgınsın diye seninle gelmek zorunda değilim.”

Mehmet kapıyı sertçe kapattı.

“Her şeyi zorlaştırmak zorunda mısın?”

Emma'nın gözleri dolmadı ama sesi kırıldı.

“Ben zaten yeterince zor bir şey yaşıyorum. Bir de senin öfkenle uğraşmak istemiyorum.”

Mehmet ona baktı. Bir şey söyleyecek gibi oldu, sonra vazgeçti.

Sonunda yalnızca şunu söyledi:

“Eve git. Ama bu konu burada bitmedi.”

Emma başını salladı.

“Bittiğini söyleyen olmadı zaten.”

Yolun karşısına geçip otobüs durağına yürüdü.

Mehmet arkasından baktı. Onu durdurmak istedi ama kendine engel oldu.

İlk kez, Emma'nın yanında kalmasını sağlamak için baskı yapmanın hiçbir işe yaramayabileceğini düşündü.

Yine de bu düşünceyi kabul etmeye hazır değildi.

---

Emma eve geldiğinde annesi mutfakta yemek hazırlıyordu.

“Hoş geldin kızım. Bir şey mi oldu?”

Emma çantasını bıraktı.

“Anne, biraz yorgunum.”

Zeynep kızının yüzüne baktı.

“Yemek hazırlanana kadar odanda dinlen istersen.”

Emma annesine sarılmak istedi ama kendini durdurdu. Odasına geçti, kapıyı kapattı ve yatağının kenarına oturdu.

Telefonunu çıkardığında Mehmet'ten mesaj geldiğini gördü.

Mehmet: Eve vardın mı?

Emma mesajı okudu.

Bir süre sonra cevap yazdı.

Emma: Evet.

Mehmet yeniden yazdı.

Mehmet: Yarın konuşacağız.

Emma telefonu ters çevirdi.

Eskiden Mehmet'in bir mesajı bile bütün aklını meşgul ederdi. Şimdi ise onunla konuşmak düşüncesi bile kendisini yoruyordu.

Çünkü mesele yalnızca bir sır değildi.

Mesele, Mehmet'in ona güvenip güvenemeyeceğiydi.

Ve Emma artık onun güvenini kazanmak için kendisini savunup durmak istemiyordu.

---

Aynı saatlerde Mehmet, babasının çalışma odasına girdi.

Murat masasının başında oturuyordu.

“Ne oldu?” diye sordu.

Mehmet kapıyı kapattı.

“Eski yangın dosyası hakkında konuşacağız.”

Murat'ın yüzü ciddileşti.

“Sana bu konuyu kapatmanı söylemiştim.”

“Emma'yla ilgili olduğunu da söylememiştin.”

Murat yavaşça ayağa kalktı.

“Emma'nın adını nereden duydun?”

“Çünkü o gece oradaymış.”

Odadaki sessizlik ağırlaştı.

Mehmet babasının yüzüne dikkatle baktı.

“Güvenlik sistemini kapatan kişi oymuş. Ama yangını çıkaran başkasıymış.”

Murat'ın ifadesi değişmedi. Fakat Mehmet, babasının bu habere şaşırmadığını fark etti.

“Sen bunu biliyor muydun?” diye sordu.

Murat cevap vermedi.

“Baba!”

“Sesini yükseltme.”

“Bana cevap ver!”

Murat masanın kenarına tutundu.

“Bazı şeyleri anlaman için zamana ihtiyacın var.”

Mehmet öfkeyle güldü ama gülüşünde neşe yoktu.

“Yıllardır aynı şeyi söylüyorsun. Herkes bir şey biliyor ama kimse bana anlatmıyor!”

Murat oğluna yaklaştı.

“Çünkü bu olayın yalnızca bir yangından ibaret olduğunu düşünüyorsun.”

Mehmet'in yüzü ciddileşti.

“Başka ne var?”

Murat bir süre sustu. Ardından ağır ağır konuştu:

“Yangından önce şirketten bazı belgeler kayboldu. O belgeler ortaya çıkarsa yalnızca bir kişi değil, birçok insanın hayatı değişir.”

“Kimlerin?”

Murat cevap vermedi.

Mehmet babasına uzun uzun baktı.

Sonunda anladı: Emma'nın sakladığı sır, yalnızca onun geçmişiyle ilgili değildi.

Babası da yıllardır gerçeğin bir kısmını saklıyordu.

Ve Mehmet, iki tarafın da anlatmadığı şeyleri öğrenmeden bu işin peşini bırakmayacaktı.

24. Bölüm Sonu