34. BÖLÜM — GEÇMİŞİN İLK TANIKLIĞI

Ertesi sabah Emma, okul kapısından içeri girerken Mehmet'i bahçenin kenarında telefonuyla uğraşırken gördü. Yanına yaklaştığında Mehmet'in yüzündeki ifadeden bir şeylerin yolunda gitmediğini anladı.

“Ne oldu?”

Mehmet telefonunu ona uzattı.

“Dün gece gelen mesajı hatırlıyorsun, değil mi?”

Emma başını salladı.

“Kerem Yalçın'ı aramayı bırakmamızı isteyen mesaj mı?”

“Evet. Az önce beni arayan eski çalışan, görüşeceğimiz kişinin bugün konuşmaktan vazgeçtiğini söyledi.”

Emma'nın yüzündeki ifade değişti.

“Nasıl yani? Neden?”

“Bilmiyor. Adam yalnızca kendisine ulaşıldığını ve fikrini değiştirdiğini söylemiş.”

Emma telefon ekranına bir kez daha baktı.

“Demek ki birileri gerçekten bizi takip ediyor demek istemiyorum ama yaptığımız her şeyden haberdar oluyorlar.”

Mehmet sertçe cevap verdi:

“Bunu anlamak için dâhi olmaya gerek yok.”

Emma ona döndü.

“Bir sabah da normal konuşmayı deneyebilir misin?”

Mehmet cevap vermek üzere ağzını açtı, sonra sustu.

“Tamam. Haklısın.”

Emma şaşkınlıkla ona baktı.

“Bugün ikinci kez haklı çıkıyorum. Tarihe geçecek.”

“Abartma.”

“İşte şimdi tanıdığım Mehmet oldun.”

Bu kez Mehmet'in dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

Fakat gülümsemesi uzun sürmedi.

“Bu işi çözmeden bırakmayacağım, Emma.”

Emma'nın yüzü ciddileşti.

“Ben de bırakmak istemiyorum. Ama yalnızca gerçeği öğrenmek için kendimizi tehlikeye atmayacağız. Bunu yapmayacağına söz ver.”

Mehmet hemen cevap vermedi.

Sonra başını salladı.

“Söz veriyorum.”

Emma onun bu sözü tutup tutmayacağını bilmiyordu.

Yine de ilk kez, kararlarını birlikte almaya biraz daha yakın olduklarını hissetti.

---

İlk iki ders boyunca Emma'nın aklı sürekli Kerem Yalçın'daydı. Öğretmenin anlattıklarını dinlemeye çalışıyor, fakat defterine yazdığı cümlelerin arasında bile şirketin eski kayıtlarını düşünüyordu.

Teneffüste Mehmet yanına geldi.

“Bir şey buldum.”

Emma defterini kapattı.

“Ne?”

Mehmet cebinden küçük bir kâğıt çıkardı. Üzerinde eski bir telefon numarası ve bir isim yazıyordu.

Nihat Demir.

“Babamın şirketinde yangından önce muhasebe bölümünde çalışmış. Sonra ayrılmış. Dün gece eski çalışanlardan biri onun adını söyledi.”

“Kerem Yalçın'ı tanıyor muymuş?”

“Evet. Hatta yangından önce onunla birkaç kez görüşmüş.”

Emma kâğıdı dikkatlice inceledi.

“Peki, onunla konuşabilir miyiz?”

“Telefon numarasını buldum ama henüz aramadım. Önce seninle konuşmak istedim.”

Emma başını kaldırdı.

“Bana mı danışıyorsun?”

Mehmet kaşlarını çattı.

“Bununla dalga geçmek zorunda mısın?”

“Dalga geçmiyorum. Sadece alışık değilim.”

Mehmet bir süre ona baktı.

“Alışsan iyi olur.”

Emma'nın kalbi bir anlığına hızlandı. Ancak Mehmet'in sözlerinin ne anlama geldiğini düşünmesine fırsat kalmadan zil çaldı.

Mehmet kâğıdı geri aldı.

“Derslerden sonra arayacağım.”

Emma başını salladı.

“Birlikte.”

“Birlikte,” diye tekrarladı Mehmet.

---

Öğleden sonra okulun kütüphanesinde yan yana oturuyorlardı. Mehmet numarayı çevirdi ve telefonu hoparlöre aldı.

İlk birkaç saniye yalnızca bekleme sesi duyuldu.

Ardından bir erkek sesi geldi.

“Alo?”

Mehmet doğruldu.

“Nihat Demir'le mi görüşüyorum?”

“Evet. Kimsiniz?”

“Ben Mehmet Murat'ın oğluyum. Babamın eski şirketinde çalışmışsınız.”

Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.

Mehmet devam etti:

“Size birkaç soru sormam gerekiyor. Kerem Yalçın'ı tanıyor muydunuz?”

Bu kez sessizlik daha uzun sürdü.

“Bu konuyu neden açıyorsunuz?”

“Çünkü yangından önce şirketin hesaplarında bazı usulsüzlükler tespit edilmiş. Kerem Bey'in de bu konuyla ilgilendiğini öğrendim.”

Nihat'ın sesi bir anda sertleşti.

“Bu konularla ilgilenmemenizi tavsiye ederim.”

Emma, Mehmet'e baktı.

Mehmet ise gözlerini telefondan ayırmıyordu.

“Neden?”

“Çünkü o şirkette ne olduğunu bilmiyorsunuz.”

Mehmet'in çenesi gerildi.

“Öğrenmek istiyorum.”

“Bazen insanın bilmemesi daha iyidir.”

Mehmet öne eğildi.

“Bunu bana söyleyen ikinci kişisiniz. Demek ki bilmemem gereken bir şey var.”

Nihat derin bir nefes aldı.

“Babanızla konuşun.”

“Babam bana gerçeği anlatmıyor.”

“Belki de anlatamayacağı içindir.”

Emma'nın parmakları masanın kenarına tutundu.

Mehmet'in sesi daha da sertleşti.

“Ne demek istiyorsunuz?”

“Ben daha fazla konuşmayacağım.”

Telefon kapanmak üzereyken Emma aniden öne eğildi.

“Bir dakika!”

Mehmet şaşkınlıkla ona baktı.

Emma telefona doğru konuştu.

“Ben Emma. Yangın gecesi güvenlik sisteminin kapatılmasıyla ilgili bir şey biliyorum.”

Mehmet'in yüzü değişti.

Nihat cevap vermedi.

Emma devam etti:

“Ben sistemi kapattım. Ama yangını ben çıkarmadım. O gece Selim Karaca'nın binaya girdiğini gördüm.”

Telefonun diğer ucundan duyulan sessizlik, ikisinin de nefesini tutmasına neden oldu.

Sonunda Nihat konuştu.

“Demek sonunda hatırladın.”

Emma'nın yüzü bembeyaz oldu.

Mehmet yavaşça ona döndü.

Nihat devam etti:

“Beni iyi dinle, Emma. O gece yalnızca Selim Karaca'yı görmedin.”

Emma'nın boğazı düğümlendi.

“Ne demek istiyorsunuz?”

“Sen güvenlik sistemini kapatmadan önce yanında biri vardı.”

Emma'nın zihninde eski görüntüler canlandı. Güvenlik odasının kapısı, koridordaki loş ışık, kendisine sistemi kısa bir süreliğine kapatmasını söyleyen ses…

Ama yüzünü hatırlayamıyordu.

“Kimdi?” diye fısıldadı.

Nihat cevap vermeden önce uzun bir süre sustu.

“Bunu telefonda konuşamam. Eğer gerçekten gerçeği öğrenmek istiyorsanız yarın benimle görüşün.”

Mehmet hemen sordu:

“Nerede?”

Nihat adresi verdi.

“Ve bir şey daha,” dedi. “Babanıza bu görüşmeden bahsetmeyin.”

Telefon kapandı.

Emma ellerini masanın üzerine koydu. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söyleyemedi.

Mehmet ona döndü.

“Emma…”

“Ben hatırlamıyorum.”

“Biliyorum.”

“Hayır, anlamıyorsun! Birisi bana güvenlik sistemini kapatmamı söyledi. Ben de yaptım. Ama şimdi o kişinin kim olduğunu bile hatırlayamıyorum!”

Emma'nın sesi titremeye başlamıştı.

Mehmet ilk kez hemen bir cevap vermeye çalışmadı.

Bir süre sonra sakin bir sesle konuştu.

“Hatırlamak zorunda değilsin. Şu an değil.”

Emma gözlerini ona çevirdi.

“Ya o kişi yüzünden bütün bunlar olduysa?”

“Öğreneceğiz.”

“Ya öğrendiğimiz şey seni benden uzaklaştırırsa?”

Mehmet bu soruya hazırlıksız yakalanmıştı.

Emma başını eğdi.

“Babanın şirketi, ailen, geçmişin… Hepsi bu olayın içinde. Ben de o gecenin bir parçasıyım. Gerçeği öğrendiğimizde bana bir daha eskisi gibi bakamayabilirsin.”

Mehmet'in yüzü sertleşti.

“Bana ne düşüneceğimi söyleme.”

Emma'nın gözleri dolacak gibi oldu ama kendini toparladı.

“Ben yalnızca korkuyorum.”

Mehmet bir süre ona baktı.

“Ben de korkuyorum,” dedi sonunda. “Ama bunu sana kızarak çözmeyeceğim.”

Emma sessiz kaldı.

Mehmet ayağa kalktı.

“Yarın Nihat Demir'le görüşeceğiz. Bu kez hiçbir şeyi saklamayacağız. Anlaştık mı?”

Emma da ayağa kalktı.

“Anlaştık.”

---

Akşam Emma eve döndüğünde annesi mutfakta yemek hazırlıyordu.

“Hoş geldin kızım. Bugün çok sessizsin.”

Emma çantasını sandalyeye bıraktı.

“Biraz yoruldum anne.”

Zeynep kızının yüzüne dikkatlice baktı.

“Yalnızca okul yüzünden mi?”

Emma cevap vermekte zorlandı.

Annesine her şeyi anlatmak istiyordu. Fakat yangın gecesiyle ilgili gerçekler henüz tam olarak ortaya çıkmamıştı. Üstelik Mehmet'in ailesini de ilgilendiren sırlar vardı.

“Biraz kafam karışık,” dedi.

Zeynep kızının yanına gelip omzuna dokundu.

“Her şeyi tek başına çözmek zorunda değilsin.”

Emma annesine sarıldı.

Bu kısa sarılma, gün boyunca içinde biriken gerginliğin biraz olsun azalmasını sağladı.

“Biliyorum anne.”

Ama odasına çıktığında telefonunu eline alır almaz düşünceleri yeniden aynı yere döndü.

O gece yanında biri vardı.

Peki, kimdi?

Ve neden Emma'nın bunu hatırlamaması gerekiyordu?

---

Aynı saatlerde Mehmet, babasının çalışma odasının kapısında duruyordu.

Murat masasında oturmuş belgeleri inceliyordu.

“Bir şey mi oldu?” diye sordu.

Mehmet içeri girdi.

“Bugün eski çalışanlarından biriyle konuştum.”

Murat'ın elindeki kalem durdu.

“Kimle?”

“Nihat Demir.”

Murat yavaşça başını kaldırdı.

“Onunla neden görüştün?”

“Kerem Yalçın'ı tanıyormuş. Yangın gecesi hakkında bazı şeyler biliyor.”

Murat sandalyesinde geriye yaslandı.

“Mehmet, sana bu konuyu kapatmanı söyledim.”

“Ben de sana gerçeği anlatmanı söyledim.”

Baba oğul birkaç saniye boyunca birbirlerine baktılar.

Sonunda Murat sertçe konuştu:

“Her gerçeği öğrenmek zorunda değilsin.”

Mehmet'in sesi soğudu.

“Bunu bana söylemeyi bırak. Çünkü artık daha çok şey öğrenmek istememe neden oluyor.”

Kapıya yöneldi.

Tam çıkacakken babasının arkasından söylediği sözlerle durdu.

“Mehmet.”

Yavaşça döndü.

Murat'ın yüzünde daha önce görmediği bir ifade vardı. Öfke değil, yalnızca korku da değildi. Sanki yıllardır sakladığı bir şeyin sonunda ortaya çıkacağından endişeleniyordu.

“Nihat Demir'le görüşürsen,” dedi Murat, “yalnızca geçmişini değil, aileni de sorgulamak zorunda kalabilirsin.”

Mehmet'in bakışları sertleşti.

“Belki de tam olarak bunu yapmam gerekiyor.”

Ve odadan çıktı.

O gece hem Emma hem Mehmet aynı soruyla baş başa kaldı:

Yangın gecesi, güvenlik sistemini kapatması için Emma'ya kim talimat vermişti?

Yarın alacakları cevap, şimdiye kadar bildikleri her şeyi değiştirebilirdi.

34. Bölüm Sonu