11. BÖLÜM — BİR GÜN, İKİ YABANCI

Salı sabahı Emma okula her zamankinden biraz daha erken geldi.

Koridorlar henüz kalabalıklaşmamıştı. Sınıfa girdi, çantasını sırasına bıraktı ve pencerenin yanına oturdu.

Son günlerde sürekli aynı şeyi düşünüyordu: Bu anlaşma daha ne kadar devam edecekti?

Mehmet'in ne zaman vazgeçeceğini bilmiyordu. Üstelik anlaşmayı bitirme hakkı da kendisinde değildi. Ne zaman itiraz etse Mehmet ona kabul ettiği kuralları hatırlatıyordu.

Emma defterini açtı ve yaklaşan sınavların tarihlerini yazmaya başladı. En azından derslerine odaklanabilirdi.

Bir süre sonra sınıfa başka öğrenciler de girdi.

Ardından Mehmet geldi.

Emma başını kaldırıp ona baktı, sonra yeniden defterine döndü.

Mehmet sırasına geçmeden önce yanına uğradı.

“Günaydın.”

“Günaydın.”

“Bugün pek konuşkan değilsin.”

Emma kalemini bırakmadan cevap verdi.

“Her gün konuşmak zorunda değilim.”

Mehmet'in kaşları çatıldı.

“Yine ne oldu?”

“Hiçbir şey.”

“Emma, bir şey soruyorum.”

Emma başını kaldırdı.

“Ve ben de cevap veriyorum. Bir sorun mu var?”

Mehmet birkaç saniye ona baktıktan sonra kendi sırasına geçti.

Emma derin bir nefes aldı.

Daha sabahın ilk dakikalarında tartışmaya başlamışlardı.

---

İlk iki ders sorunsuz geçti.

Üçüncü dersin ortasında öğretmen sınıfa bir proje ödevi verdi. Öğrencilerin ikişerli gruplar hâlinde çalışmasını istiyordu.

Emma, arkadaşına dönüp birlikte çalışmayı teklif edecekti ki öğretmen grupları kendisinin belirleyeceğini söyledi.

İsimleri sırayla okumaya başladı.

Emma'nın adı geldiğinde öğretmen bir sonraki ismi söyledi.

“Emma ve Mehmet.”

Emma'nın kalemi elinden kaydı.

Mehmet başını kaldırdı.

“Öğretmenim, başka biriyle çalışabilir miyim?” diye sordu Emma.

Öğretmeni şaşırdı.

“Bir sorun mu var?”

Emma kısa bir an duraksadı.

“Hayır öğretmenim. Sadece…”

“Grupları ben belirledim. Birbirinize yardımcı olabileceğinizi düşünüyorum.”

Emma itiraz etmedi.

Mehmet ise arkasına yaslanıp kollarını birleştirdi. Yüzünde belli belirsiz bir ifade vardı.

Ders bittiğinde Emma doğrudan onun yanına gitti.

“Projeyi birlikte yapacağız diye bütün işi bana bırakmayacaksın, değil mi?”

Mehmet ona baktı.

“Ben sana benziyor muyum?”

“Bilmiyorum. Deneyimlerime göre her şey mümkün.”

Mehmet gözlerini devirdi.

“Konuyu belirleyelim. Sonra herkes kendi kısmını hazırlar.”

Emma biraz şaşırdı.

“Gerçekten mi?”

“Ne bekliyordun?”

“Bilmiyorum. Bir bahane bulup bütün işi bana bırakmanı.”

Mehmet çantasını kapattı.

“Seninle uğraşacak vaktim yok, Emma.”

“Ne güzel. O zaman işimizi yaparız.”

İkisi proje konusunu belirledi. Görevleri paylaştılar ve okuldan sonra kütüphanede çalışmak üzere anlaştılar.

Emma bunun en azından işe yarar bir iş birliği olmasını umuyordu.

---

Öğleden sonra okulun kütüphanesinde buluştular.

Emma yanında kitaplarını ve notlarını getirmişti. Mehmet ise yalnızca defteriyle gelmişti.

Emma masaya oturup malzemelerini çıkardı.

“Sen kaynakları araştıracaksın, ben de yazılı kısmı hazırlayacağım. Sonra birleştiririz.”

Mehmet sandalyeye oturdu.

“Tamam.”

Emma bir an durdu.

“Bu kadar mı?”

Mehmet başını kaldırdı.

“Ne?”

“Bir itiraz etmeyecek misin?”

“Niye edeyim?”

Emma omuz silkti.

“Alışık değilim.”

Mehmet cevap vermedi. Kitabını açtı.

Bir süre sessizce çalıştılar.

Emma notlarını düzenlerken Mehmet'in de gerçekten araştırma yaptığını fark etti. Hatta bulduğu bazı bilgileri defterine yazıp kaynaklarını işaretliyordu.

Emma istemeden ona baktı.

Mehmet başını kaldırınca göz göze geldiler.

“Ne oldu?”

“Hiçbir şey.”

“Öyle bakıyorsun ki bir şey söyleyeceksin sanıyorum.”

Emma yeniden notlarına döndü.

“İşini yaptığını görünce şaşırdım.”

Mehmet'in yüzü asıldı.

“Beni bu kadar mı sorumsuz sanıyorsun?”

Emma dürüstçe cevap verdi.

“Biraz.”

Mehmet kitabını kapattı.

“Biliyor musun, seninle çalışmak düşündüğümden daha zor.”

Emma gülümsedi.

“Merak etme, aynı şeyi ben de düşünüyorum.”

Mehmet başını iki yana salladı ama tartışmayı sürdürmedi.

Çalışmaya devam ettiler.

---

Bir saat sonra Emma kalemini bıraktı.

“Biraz ara verelim mi?”

Mehmet saate baktı.

“Daha işimiz bitmedi.”

“Biliyorum. Ama bir saattir oturuyoruz.”

Mehmet sandalyesinde geriye yaslandı.

“Beş dakika.”

Emma başını salladı ve çantasından su şişesini çıkardı.

Kütüphanenin penceresinden bahçeyi görebiliyordu. Dışarıda birkaç öğrenci konuşuyor, bazıları banklarda oturuyordu.

Emma, üniversiteye gittiği günleri düşündü. Bir gün istediği bölümü kazanacak, öğretmenlik okuyacak ve kendi hayatını kuracaktı.

Bu düşünce ona iyi geliyordu.

“Üniversiteyi nerede okumak istiyorsun?” diye sordu Mehmet.

Emma şaşkınlıkla ona döndü.

“Ne?”

“Üniversite. Daha önce öğretmen olmak istediğini söylemiştin.”

Emma bir süre ona baktı.

“Bursa'da okumak istiyorum. Mümkün olursa Uludağ Üniversitesinde.”

Mehmet başını salladı.

“Peki, kazanamazsan?”

Emma'nın yüzündeki ifade ciddileşti.

“Başka bir yol bulurum.”

“Ya hiçbir yerde istediğin gibi olmazsa?”

Emma su şişesini kapattı.

“O zaman yeniden denerim. Öğretmen olmak istiyorum diye her şeyin kolay olacağını düşünmüyorum. Ama zor diye vazgeçecek de değilim.”

Mehmet bir şey söylemedi.

Emma onun kendisiyle dalga geçmesini beklemişti. Fakat Mehmet yalnızca saatine baktı.

“Beş dakika doldu. Devam edelim.”

Emma hafifçe iç çekti.

“Tabii, patron.”

Mehmet ona sertçe baktı.

“Bana patron deme.”

Emma bu kez gerçekten gülümsedi.

“Peki, Mehmet Bey.”

“Emma.”

“Tamam, sustum.”

İkisi yeniden çalışmaya başladı.

Bu küçük konuşma, aralarındaki sorunları çözmemişti. Emma hâlâ Mehmet'e güvenmiyordu. Mehmet de Emma'nın her sözüne karşılık vermeden duramıyordu.

Ama en azından proje ilerliyordu.

---

Kütüphaneden çıktıklarında hava kararmaya başlamıştı.

Emma çantasını omzuna taktı.

“Yarın kalan kısmı tamamlarız.”

Mehmet başını salladı.

“Sabah getirdiğin notları da getir.”

“Getiririm.”

Emma yürümeye başladı. Mehmet ise birkaç adım geride kaldı.

Okulun kapısına geldiklerinde Emma'nın telefonuna annesinden bir mesaj geldi.

Zeynep: Kızım, eve gelirken markete uğrayabilir misin?

Emma cevap yazmak için durdu.

Mehmet yanından geçerken sordu:

“Bir sorun mu var?”

“Hayır. Annem markete uğramamı istedi.”

Mehmet başını salladı.

“Peki. Görüşürüz.”

Emma onun bu kez kendisini beklemeye ya da ne yapacağını söylemeye çalışmamasını fark etti.

Ama bunun üzerinde durmadı.

“Görüşürüz.”

Yolları ayrıldı.

---

Mehmet eve döndüğünde babasının çalışma odasının kapısının kapalı olduğunu gördü.

İçeriden Murat'ın telefonla konuştuğu duyuluyordu.

Mehmet normalde durup dinlemezdi. Ancak babasının sesindeki gerginlik dikkatini çekti.

“Hayır, bu konunun yeniden açılmasını istemiyorum,” diyordu Murat. “O dosyalar çoktan kapandı.”

Mehmet durdu.

Birkaç saniye sonra babası konuşmaya devam etti.

“Geçmişte kaldı. Kimsenin bundan haberi olmayacak.”

Mehmet'in kaşları çatıldı.

Hangi dosyalardan söz ediyordu?

Tam kapıya yaklaşacakken Murat'ın sesi yeniden yükseldi.

“Bir daha beni bu konuyla arama.”

Ardından telefon kapandı.

Mehmet hemen merdivenlere yöneldi. Babasının kendisini gördüğünü istemiyordu.

Odası­na girdiğinde bir süre kapının önünde durdu.

Babası bir şey saklıyordu.

Bundan emindi.

Ama ne olduğunu bilmiyordu.

---

Aynı akşam Emma proje notlarını düzenlerken Mehmet'in kütüphanede sorduğu soruyu düşündü.

Ya hiçbir yerde istediğin gibi olmazsa?

Emma kalemini eline aldı ve defterinin kenarına küçük bir cümle yazdı:

Zor olması, vazgeçmem gerektiği anlamına gelmez.

Sonra defterini kapattı.

Mehmet'le aralarındaki anlaşma bir gün sona erecekti. Emma o günü bekliyordu.

Ancak ikisinin de bilmediği bir şey vardı.

Mehmet'in ailesinde saklanan geçmiş, bir gün Emma'nın hayatıyla kesişecekti.

Ve o gün geldiğinde, yalnızca anlaşmalarını değil, birbirleri hakkında bildiklerini sandıkları her şeyi de sorgulamak zorunda kalacaklardı.

11. Bölüm Sonu